Tarolaugr IV

Tárolaùgr IV Stary (ur. 7606 EK , zm. 7818 EK ) – Hegemon Państwa Truskiego z dynastii Akrìzydów, panujący w latach 7705 EK –7818 EK . Obalił Laùgráda II Tępego, dokończył centralizację zapoczątkowaną przez Meleína II, oparł władzę na armii jako instytucji i przeprowadził nowy podział prowincjonalny. Zwycięski w wojnie z Poitami (7726 EK ).

Pochodzenie i droga do władzy

Urodził się w 7606 EK . W 7705 EK zbuntował się przeciw Laùgrádowi II Tępemu, zdobył władzę z poparciem wojska i kazał zgładzić protestujących przeciwko temu książąt, a następnie – gdy sprzeciwili się kapłani – także ich przywódców. Zerwał z dawną praktyką formalnych zatwierdzeń przez radę książęcą.

Panowanie

Rządy Tárolaùgra IV stanowią cezurę: zlikwidował „specjalny status” książąt, przeniósł ciężar rządów na korpus oficerski i biurokrację wojskową. Namiestnicy wojskowi objęli prowincje, a administracja – poza najniższym szczeblem miejskim i latyfundialnym – została podporządkowana centrum. Wprowadził nowy, trwalszy podział prowincjonalny, dostosowany do zmienionych granic, obowiązujący z niewielkimi korektami przez kolejne stulecia.

Podbój Poitów

W 7726 EK uderzył na resztki państwa pojckiego. Jedna, krótka bitwa – rozstrzygnięta w ciągu pół godziny po pierwszych potyczkach i użyciu machin – otworzyła bramy stolicy. Poitowie musieli odstąpić północne ziemie między Jeziorem Słonecznym a Księżycowym oraz trzy kluczowe twierdze w sercu kraju. Po zwycięstwie rozszerzał wpływy na wszystkie strony, doprowadzając niemal do konfliktu z Siedmiomieściem, ostatecznie zażegnanego.

Śmierć

Zmarł w 7818 EK , przeżywszy 212 lata i panując 113 lat.

Dziedzictwo

Uważany za „domknięcie” epoki wielkich jednostek: o ile jego reformy zapewniły państwu długotrwałą sterowność i odporność na bunty możnowładcze, o tyle dziedziczona po nim biurokracja często krępowała późniejszych Hegemonów, prowadząc do narastającego marazmu. Trwałość centralizacji i podziału prowincjonalnego przypisywana jest właśnie jego twardym rządom.