Imiona murskie są często blisko powiązane ze stanem, a więc z zawodem wykonywanym przed przodka danej osoby — szczególnie w przypadku osób przynależących do stanu II lub III; takie nazwiska zazwyczaj składają się z nazwy zawodu z sufiksem -tā (dziecko, potomek), a w niektórych rodzinach w zależności od płci: -mē (syn, dziedzic), -pin (córka). Niektóre nazwiska mają zaś charakter religijny. Przedstawiciele stanu I noszą często stare nazwiska o trudnej do określenia etymologii — niektórzy uczeni postulują, że część z nich pochodzi jeszcze od ludności przed-murskiej ludności archipelagu, szczególnie że takie nazwiska są znacznie bardziej rozpowszechnione na jego późno w pełni zmurszczonej północy.
Imiona murskie są często blisko powiązane ze stanem, a więc z zawodem wykonywanym przed przodka danej osoby — szczególnie w przypadku osób przynależących do stanu II lub III; takie nazwiska zazwyczaj składają się z nazwy zawodu z sufiksem -tā (dziecko, potomek), a w niektórych rodzinach w zależności od płci: -mē (syn, dziedzic), -pin (córka). Niektóre nazwiska mają zaś charakter religijny. Przedstawiciele stanu I noszą często stare nazwiska o trudnej do określenia etymologii — niektórzy uczeni postulują, że część z nich pochodzi jeszcze od ludności przed-murskiej ludności archipelagu, szczególnie że takie nazwiska są znacznie bardziej rozpowszechnione na jego późno w pełni zmurszczonej północy.
Wersja z 02:45, 19 lut 2018
Poniższe listy zawierają przykładowe imiona i nazwiska stosowane w Kyonie mają służyć tworzeniu nazw postaci bez konieczności pytania opiekuna danego obszaru, ludu czy języka.
Nadawanie nazwisk w Azenii stało się popularne w ostatnich czasach za sprawą reform społecznych przeprowadzanych przez obecnego króla Kogrima III. Większość nazwisk ma pochodzenie przezwiskowe, często są to nazwy profesji lub derywaty od miejsca pochodzenia danej osoby. W azeńskim nazwisko stoi zawsze po imieniu – odwrócenie kolejności jest traktowane jako wpływ qiński i raczej niemile widziane wśród elit.
Hareńczycy noszą tylko imiona, które mogą być uzpuełnione informacją o pochodzeniu w wypadku wieloznaczności. Imiona mają zazwyczaj pochodzenie odczasownikowe, podobnie jak w azeńskim.
Qińskie imię zwykle jest dwuczłonowe i składa się z miana (姓līn) oraz imienia (名tòng). Miano to najczęściej nazwisko – te wśród Qin mają najczęściej pochodzenie przezwiskowe. Nie funkcjonują nazwiska patronimiczne. Jeśli osoba należy do jednego z czternastu Rodów (源bèi) lub historycznie do dynastii panującej (朝dá), nazwa rodu lub dynastii zastępuje nazwisko.
Imiona mają zwykle pochodzenie życzeniowe i obrazują cechy, których rodzice życzą swoim dzieciom. Dużo nowych imion opiera się na tradycjach bohenistycznych, nawiązując do poszczególnych cnót lub imion Czcigodnych. Obserwuje się tendencję do nadawania imion jednosylabowych zarówno chłopcom, jak i dziewczynkom – są one wtedy odróżniane od siebie przedrostkami: 日kùn „słońce” w przypadku chłopców i 月huà „księżyc” w przypadku dziewcząt.
Imiona murskie są często blisko powiązane ze stanem, a więc z zawodem wykonywanym przed przodka danej osoby — szczególnie w przypadku osób przynależących do stanu II lub III; takie nazwiska zazwyczaj składają się z nazwy zawodu z sufiksem -tā (dziecko, potomek), a w niektórych rodzinach w zależności od płci: -mē (syn, dziedzic), -pin (córka). Niektóre nazwiska mają zaś charakter religijny. Przedstawiciele stanu I noszą często stare nazwiska o trudnej do określenia etymologii — niektórzy uczeni postulują, że część z nich pochodzi jeszcze od ludności przed-murskiej ludności archipelagu, szczególnie że takie nazwiska są znacznie bardziej rozpowszechnione na jego późno w pełni zmurszczonej północy.
Imiona osób ze stanu II i III często mają charakter życzeniowy lub religijny, nierzadko mogą być równie dobrze nadane chłopcu, co dziewczynce. W stanie I bardziej utrzymana jest tradycja nadawania chłopcom imion związanych z walką i siłą, a dziewczynkom — z pięknem, kwiatami i innymi roślinami. Warto zauważyć, że murskie imiona są często bardzo proste, jednoczłonowe.
Dawniej powszechny zwyczaj stosowania zdrabniającego przedimka kwada/kwede wobec wszystkich synów niepierworodnych wraz z rozwojem ustroju demokratycznego i poluźnieniem się więzów rodowych jest obecnie w regresie, a w niektórych środowiskach może być nawet traktowany jako faux-pas.