Język starosechtoński: Różnice pomiędzy wersjami
Nie podano opisu zmian |
|||
| Linia 38: | Linia 38: | ||
|{{subnetbox|{{IPA|/o/}}|{{Unicode|ܘ|Serto}}<br/>O o}} | |{{subnetbox|{{IPA|/o/}}|{{Unicode|ܘ|Serto}}<br/>O o}} | ||
|{{subnetbox|{{IPA|/u/}}|{{Unicode|ܘ|Serto}}<br/>U u}} | |{{subnetbox|{{IPA|/u/}}|{{Unicode|ܘ|Serto}}<br/>U u}} | ||
|} | |||
</center> | |||
===Spółgłoski=== | |||
<center> | |||
{| | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/m/}}|{{Unicode|ܡ|Serto}}<br/>M m}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/n/}}|{{Unicode|ܢ|Serto}}<br/>N n}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/t/}}|{{Unicode|ܬ|Serto}}<br/>T t}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/k/}}|{{Unicode|ܟ|Serto}}<br/>K k}} | |||
|- | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/f/}}|{{Unicode|ܓ|Serto}}<br/>F f}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/s/}}|{{Unicode|ܨ|Serto}}<br/>S s}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/s͈/}}|{{Unicode|ܣ|Serto}}<br/>Ss ss}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/z/}}|{{Unicode|ܙ|Serto}}<br/>Z z}} | |||
|- | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/ʃ/}}|{{Unicode|ܫ|Serto}}<br/>Š š}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/s/}}|{{Unicode|ܚ|Serto}}<br/>S s}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/s͈/}}|{{Unicode|ܗ|Serto}}<br/>Ss ss}} | |||
| | |||
|- | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/l/}}|{{Unicode|ܠ|Serto}}<br/>L l}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/r/}}|{{Unicode|ܪ|Serto}}<br/>R r}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/w/}}|{{Unicode|ܘ|Serto}}<br/>W w}} | |||
|{{subnetbox|{{IPA|/j/}}|{{Unicode|ܝ|Serto}}<br/>Y y}} | |||
|} | |} | ||
</center> | </center> | ||
Wersja z 17:39, 25 paź 2020
| Język starosechtoński ܣܚܬܘܢ [seħ'ton] | |
|---|---|
| Sposoby zapisu: | syryjskie |
| Typologia: | aglutynacyjny, SVO, opcjon. SOV |
| Faktycznie | |
| Utworzenie: | Canis w 2012 |
| W Kyon | |
| Używany w : | Secht |
| Klasyfikacja: | J. sechtońskie
|
| Przykład | |
| Nieznany tekst z 23.04.2012 ܡܼܪ ܣܸܢ «ܟܫܼܡ ܟܖܚܠ ܙܼܡܔܠ ܀ ܫܼܡ ܖܚ ܣܡܔܠ» ܘܲܢܣ ܐܲܢܪ ܝܐܲ ܬܿܟܲܢ «ܐܙܼܙ ܬܖܙܥܝ». | |
| Lista conlangów | |
Język starosechtoński (ܣܚܬܘܢ /seħ'ton/ - wyznanie, dosł. "dźwięk winnego"), w późnym etapie yarifton (ܝܪܔܬܢ /yarif'ton/) - conlang Canisa, stworzony w 2012 roku, i zarzucony około roku 2015. Zachowały się dwa dokumenty opisowe i trzy zawierające teksty w języku starosechtońskim, wobec czego jest on dosyć dobrze udokumentowany. Język starosechtoński posiada cechy nublangu. Posiadał fonetykę pseudosemicką opartą o rdzenie spółgłoskowe, głównie czterospółgłoskowe, był aglutynacyjny, nominatywno-akuzatywny. Do zapisu wykorzystywano pismo syryjskie, a podczas pewnej próby reformy w późnym etapie, wykorzystywano także pismo arabskie.
Język został ostatni raz wspomniany w 2016 roku, kiedy to miał być użyty do państwa Secht w conworldzie Kyon, ale nie powstał wtedy żaden tekst ani artykuł na ten temat. Język następnie przechwycił Henryk Prutnia i na bazie skąpych informacji o języku i jego wiedzy o językach semickich, opracował język średniosechtoński, zwany szlachetnym sechtońskim. W 2020 roku, podczas renesansu Kyonu i powrotu do kierowania projektem państwa Secht, Canis na podstawie obu z nich stworzył trzeci twór, zwany językiem nowosechtońskim.
Starosechtoński miał dwie wersje, archaiczną i klasyczną.
Fonetyka i ortografia
Rozróżniamy dwa standardy, archaiczny i klasyczny.
Fonetyka i ortografia sechtońska okresu archaicznego
Samogłoski
|
|
|
|
|
Spółgłoski
|
|
|
| ||||||||
|
|
|
| ||||||||
|
|
|
|||||||||
|
|
|
|
Fonetyka i ortografia sechtońska okresu klasycznego
Samogłoski wydzielone
|
|
|
|
|
Samogłoski - diakrytyki
|
|
|
|
|