Język zachodniomewacki

Język zachodniomewacki (zachodniomewacki: pâl gò mebhá [pal˧˥˩ ɠo˥˩ mebʱa˩˥], lec. arand Mefattokci, sur. hean Mevatgen) – wymarły na ok. 75 kyonolat przed rokiem wspólnym język należący do grupy jalniockich II, używany dawniej na znacznej, zachodniej części Mewatu. Wraz z ekspansją Lecajów na wschód jego obszar coraz bardziej zmniejszał się na rzecz języka leckiego (patrz Skap hosir ze), powodując stopniowe zanikanie. Był bardzo podobny do istniejącego nadal w roku wspólnym języka wschodniomewackiego. Pod koniec życia zainteresowali się nim surandralscy gjõowie, którzy w efekcie udokumentowali jego wymarcie w bardzo dobrym jak na owe czasy wymiarze.

Podobnie jak wschodniomewacki, zachodniomewacki różnił się od reszty języków jalniockich tworzeniem słów dwusylabowych w ramach utrwalonych złożeń, jednak szedł w tym bardziej dalej niż żyjący bliski krewny. Przykładem jest słowo regionu Mewatu, które miało zuniwerbizowaną formę Mebhá [mebʱa˩˥], podczas gdy wschodniomewacki ma nadal złożoną formę Mē Bhǿ [me˩ bʱø˩˥], oznaczającą tyle co „kraina drzew”.

Wymarcie

Wraz z coraz większymi zatargami państw-plemion Lecajów część z ich społeczności zaczęła przejmować siłą tereny kolejne to obszary na wschodzie należące dotychczas do ludów tanzyńskich. Powstały na ich terenie wkrótce leckie odłamy starych plemion lub ich mieszanki, takie jak Zetowaše, Tułapkiše, Hozbamše, powodując zjawisko Skap hosir ze „parcie na wschód”. Migracje Lecajów nie ustały po powstaniu zjednoczonego państwa, wręcz przeciwnie, zaczęli traktować dotychczasową ludność jako gorszą, a język starolecki był jedynym prestiżowym w tym okresie. Upadek Państwa Lecajskiego spowolił, ale nie zahamował procesów migracji i asymilacji mieszkańców tej części Mewatu. Fakt, że późniejsze władze kejreńskie i surandralskie dobrze traktowały Lecajów i wspierali ich w parciu na wschód też miał niemałe znaczenie.

Jeszcze na krótko przed jego upadkiem tereny wiejskie, niezorganizowane na wschód od Jetawy w 6200 EK były językowo wschodniomewackie, a już w 6527 EK władza północnokejreńska określiła te tereny, nie do końca szczegółowo, ale trafnie oddając zmiany, jako wecoszońskie. W 7112 EK , podczas powstania na zachodzie, władze Neski oznajmiły Cesarzowi, że ryzyka w naszym mieście buntu tu nie ma, bo nikt nie mówi po mewacku. Najdłużej przetrwał w wiejskich okolicach Xozbamu (lec. Hozbam, zachodniomewackie Kō Bám), bo aż do 8893 EK , kiedy to według mnichów z Xozbamu zmarła ostatnia rodzimomówczyni ze wsi Kaspat (lec. Kaspat, zachodniomewackie Kā Pà~Kapà).