Daplowie (dpl.Dapeln) — grupa etniczna zamieszkująca półwysep Piri stanowiąca około 10% jego populacji i stanowiąca najwyższą klasę społeczną w tym regionie. Daplowie są użytkownikami języka dapelskiego należącym do grupy języków tiablajskich.
Daplowie oddzielili się od pozostałych użytkowników języków tiablajskich około 6700 lat kyońskich temu[1]. Daplowie wywarli duży wpływ kulturowy oraz cywilizacyjny na obszar współczesnej Medengii.
Nazwa
Nazwa własna
Nazwa własna (endonim) ludu wywodzi się od pratiablajskiego słowa „thiaba” znaczącego „las”, wskazując las deszczowy na pierwotne miejsce zamieszkania Dapli i innych użytkowników Tiablajskich.
Kultura Daplów jest nierozerwalnie związana z ich panteistyczną religią — Mantanem. Daplowie wierzą, że cały wszechświat jest żywym organizmem, którego nazywają Drzewem (dpl. Zot). Drzewo objawia się ludziom jako wiele „kwiatów-bogów“, którzy zajmują się różnymi dziedzinami ludzkiego życia. Ludzkość została stworzona przez boga Laifsa, jednak kosztem, jaki poniósł w celu ich stworzenia i obdarzenia wolną wolą było pojawienie się Zgnilizny (Nyihel), która jest odpowiedzialna za wszelkie zło na świecie. Daplowie wierzą w cykl reinkarnacji, z którego można się wyzwolić przez zjednoczenie z Drzewem. Według Mantanu ludzie mają pięć celów w życiu:
Nan — przyjemność doczesna,
Fos — przedłużanie swojego rodu i zdobywanie majątku dla przyszłych pokoleń,
Lint — tworzenie sztuki i upiększanie Drzewa,
Syzen — walka ze Zgnilizną, w tym święta wojna przeciwko narodom uważanym przez Daplów za zgniłe,
Daplowie wierzą, że po śmierci człowieka należy jego ciało spalić, żeby wyzwolić jego duszę od ciała i pozwolić jej na szybszą reinkarnację.
Inne zwyczaje
Daplowie nie jedzą mięsa zwierzęcego w przeciwieństwie do większości narodów Kyonu. Uważają wszelką przemoc przeciwko niewinnym istotom Drzewa za nieakceptowalną.
Wyznawcy Mantanizmu tworzą klasztory wokół swojej religii, w których się uczy jak osiągnąć Flekel. Istnieją zarówno zakony żeńskie, jak i męskie. W tych męskich mnisi są uczeni też jak walczyć ze Zgnilizną. Są kształceni m.in. w sztuce walki mieczem i wręcz. W czasie wojny klasztory są wysyłane przez króla w celach walki ze zgniłymi narodami.
Kanibalizm jest popularną praktyką w czasie wojny wśród Daplów. Zjadają oni rytualnie jeńców wojennych, żeby nabrać sił i pozbyć się Zgnilizny ze świata. Nie widzą oni żadnej sprzeczności tej praktyki z wegeterianizmem — w końcu zgniłe narody nie są według nich częścią Drzewa.
Dapelskie dzieci są wysyłane do klasztorów w wieku 25 lat w celach kształcenia. Zazwyczaj kończą naukę w wieku 50 lat, chyba że chcą zostać mnichem lub mniszką. Ten zwyczaj został również narzucony rodzimym mieszkańcom półwyspu Piri w celu promowania Mantanu.
Starsi Daplowie również często dołączają do zakonów, gdy już nie mogą pracować, żeby pod koniec życia spróbować osiągnąć piąty cel człowieka — zjednoczenie z Drzewem.
