Mantan

Mantan (z dpl. złota droga) — nazwa wierzeń religijnych Daplów. W ich skład wchodzi wiele różnych szkół filozoficzno-religinych, jednak wszystkie one akceptują autorytet króla. Jest to religa paneistyczna, która wykształciła się z pierwotnych politeistycznych wierzeń starożytnych Tiablajów.

Życie religijne Daplów jest skoncentrowane wokół zakonów religijnych zarówno męskich, jak i żeńskich. Zakony te wykonują różnorodne praktyki medytacyjne w zależności od szkoły, do której należą.

Świętymi tekstami tej religii są Neflesze (dpl. Neflegen), które według wyznawców zostały napisane przez bogów jeszcze przed stworzeniem człowieka i zostały odkryte przez starożytnych mnichów podczas głębokiej medytacji.

Wierzenia

Daplowie wierzą, że cały wszechświat jest żywym organizmem, którego nazywają Drzewem (dpl. Zot). Drzewo od zawsze wzrasta i pięknieje, jednak od zarania ludzkości jest również toczone przez Zgniliznę (Nyihel) — źródło wszelkiego zła. Celem ludzkości jest udowodnienie bogom, że potrafi sobie poradzić z tym problem, zanim bogowie zniszczą ludzkość razem ze Zgnilizną.

Reinkarnacja

Daplowie wierzą w cykl reinkarnacji. Za życie według zasad religii człowiek reinkarnuje się w lepszym wcieleniu, zaś za życie zgniłe w gorszym. Z cyklu można się wyzwolić poprzez kompletne zjednoczenie z drzewem, które można osiągnąć za pomocą różnych praktyk medytacyjnych i modlitewnych.

Wegetarianizm i kanibalizm

Ważną cechą Mantanu jest wstrzymywanie się od przemocy w stosunku do istot niewinnych, wobec czego nie jedzą mięsa, ani jajek. Jednak Daplowie nie uważają, że ludzie ze „zgniłych“ narodów są niewinni i z tego powodu dopuszczają się rytualnego kanibalizmu na jeńcach wojennych.

Cele życia człowieka

Według Mantanu ludzie mają pięć celów w życiu:

1. Nan (z dpl. szczęście) — przyjemność doczesna,
2. Fos (z dpl. ród) — przedłużanie swojego rodu i zdobywanie majątku dla przyszłych pokoleń,
3. Lint (z dpl. piękno) — tworzenie sztuki, w celu upiększania Drzewa,
4. Syzen (z dpl. walka) — walka ze Zgnilizną, w tym święta wojna przeciwko narodom uważanym przez Daplów za zgniłe,
5. Flekel (z dpl. wolność) — zjednoczenie z Drzewem.

Nan

Daplowie uważają, że przyjemność jest ważnym elementem egzystencji. Jest ona uważana za nagrodę za dobre poprzednie życia, którą powinno się wykorzystywać. Ważna maksyma Mantanu brzmi „Drzewo jest piękne nie po to, żeby się smucić.“.

Fos

Samo życie dla własnej przyjemności byłoby uznane przez Daplów za egoistyczne, dlatego w Mantanizmie inną ważną zasadą, którą należy się kierować jest przedłużanie istnienia ludzkości poprzez posiadanie dzieci i zdobywanie majątku dla przyszłych pokoleń.

Lint

Według Daplów Drzewo było piękne samo w sobie, jednak zostało mocno oszpecone przez pojawienie się Zgnilizny. Żeby stworzyć przeciwwagę dla brzydoty zgnilizny należy tworzyć sztukę i sprawiać, że Drzewo ponownie będzie w całości piękne.

Syzen

Tocząca Drzewo Zgnilizna jest w Mantanie źródłem wszelkiej brzydoty i wszelkiego zła, dlatego Daplowie wypowiedzieli wojnę zgniliźnie poprzez organizowanie się militarne w zakonach i wojnę ze „zgniłymi“ narodami. To jaki naród jest zgniły należy do decyzji króla.

Flekel

Według Mantanizmu każdy Dapel powinien w swoim życiu spróbować osiągnąć wyzwolenie z cyklu reinkarnacji i zjednoczenie z Drzewem.

Bogowie

Daplowie wyznają wielu bogów, którzy są uznawani za sposób w jaki Drzewo się objawia, dlatego często są nazywani „kwiatami Drzewa“. Różne szkoły zakonne mają różnych głównych bogów, na których wyznawaniu się skupiają.

Najważniejsi bogowie

Laifs

Bóg, który stworzył człowieka nazywa się Laifs. Kosztem jaki musiał ponieść, żeby nadać ludzkości wolną wolę, było powstanie Zgnilizny. Jest on bogiem przyjemności, miłości i seksualności.

Tlis

Bogini mądrości, patronka rolnictwa, kupiectwa i rodzin.

Symel

Bóg sztuki, muzyki i piękna.

Zakony

Zakony są centrum życia religijnego wyznawców Mantanu. W państwie Daplów istnieje obowiązkowa nauka w zakonie dla każdego dziecka od lat 25 do lat 50, część z nich decydująca się zostać w zakonie na stałe. Istnieje również zwyczaj dołączania do zakonu przez starszych ludzi, gdy nie mogą już pracować i mogą się w spokoju zająć próbą osiągnięcia wyzwolenia z cyklu reinkarnacji. Zakony męskie zajmują się sztukami walki mieczem i wręcz, a w czasie wojny są wysyłane przez króla. Zakony należą do różnych szkół filozoficzno-religijnych i mają różne praktyki.

Laifsizm

Zakony w szkole laifsickiej skupiają się na kulcie Laifsa. Poza typowymi praktykami medytacyjnymi i szkoleniem ze sztuk walk zajmują się orgiami i libacjami alkoholowymi, na które są zapraszani okoliczni mieszkańcy i zatrudniane są prostytutki. Laifsici uważają, że partycypowanie w Nanie (przyjemności, ekstazie) wyzwala energię, którą później używają do walki ze Zgnilizną.

Tlisizm

Zakony ze szkoły Tlisickiej, jak sama nazwa wskazuje, wielbią boginię Tlis. Są tworzone przez ludzi, którzy posiadają rodziny poza zakonem. Takie zakony zazwyczaj są przy wioskach, a zakonnicy nie zostają w nich na noc. Uważają Fos za najważniejszy cel człowieka, ponieważ praca na rzecz przyszłych pokoleń pozwala zwiększać potęgę, którą można wykorzystać przeciwko Zgniliźnie.

Symelizm

Zakony w szkole Symelickiej, skupiają się na kulcie Symela. Za najważniejszy sposób walki ze zgnilizną, poza dosłowną walką na miecze, uważają tworzenie sztuki, czyli Lint. Zakonnicy zajmują się rzeźbiarstwem i architekturą, przez co często są zatrudniani przez osoby świeckie.

Przypisy

Medengia