Gażachski

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj
język gażachski
гажаха
Utworzenie: Hapana Mtu w 2006?
Sposoby zapisu: cyrylica
Lista conlangów

Język gażachski (nazwa własna Гажаха) - pół nooblang używany w świecie Odprysku przez Gażachów zamieszkujących obszar położony na wschodnim wybrzeżu Zatoki Brezji (gaż. Егулаш Ҫнекра), a więc północno-zachodnie krańce Pokosty. Wraz z językami sobeckim i honkiskim należy do języków śniekrickich. Język gażachski dzieli się na dwa zasadnicze dialekty: północy zwany też tarkijsko-tackim (gaż. Ћьрқь-ве-Тъћаш бахасшасал) lub śylyjskim (gaż. Ҫылысаш бахасшасал) oraz południowy zwany śpażadzkim (gaż. Ҫпьжьдаш бахасшасал). Artykuł opisuje przede wszystkim dialekt północny.

Alfabet

Litera
w cyrylicy
Litera
w łacince
Nazwa litery Fonem Przykładowe słowo IPA Znaczenie Uwagi
Дд Dd дъ d двужув dvuʐuʋ krokus
Ее Ee е ɛ едив ɛdiʋ widzieć
Рр Rr ръ r ръ powietrze
Тт Tt тъ t тук tuk drewno
Зз Zz зъ z PN: зарәѕ
PD: зараѕ
PN: zarəj
PD: zaraj
smród
Ҙҙ Ģģ ҙъ PN:ʝ
PD:ʑ
ҙгва PN: ʝgʷa
PD: ʑgʷa
ja (uniżone)
Уу Uu у u удва udva domyślić się
Үү Üü ү y үґү yɣy nie
Шш Şş шъ ʂ шур ʂur głowa
Ии İi и i илкь ilkæ niebo
Пп Pp пъ p PN: палтуґ PN: paltuɣ widły w dialekcie południowym nie występuje w nagłosie, w tej pozycji jego odpowiednikiem jest ө
Ыы ы PN: ɨ
PD: ɯ
ық PN: ɨq
PD: ɯq
połowa
Ьь Ââ ь æ ьмир æmir los
Ъъ Ăă ъ ʌ ълбъ ʌlbʌ las
Әә Əə ә, шав ə PN: әкћ PN: əkʈ warga tylko w dialekcie północnym, w południowym zastępowane przez а
Аа Aa а a аргвух argʷux zapasy
Сс Ss съ s сакҫа sakça woda
Ҫҫ Ķķ ҫъ PN: ç
PD: ɕ
ҫнекра PN: çnεkra
PD: ɕnεkra
morze
Гг Gg гъ g гараш garaʂ piękny
Гв гв Gw gw гву гвәлаҫ gʷәlaç dziesięć tysięcy, por. miriada, man (万)
Ґґ Cc ґъ ɣ PN: ґәть ɣətæ wiercić
Хх Xx хъ x хуҫ xuҫ ubranie
Хв хв Xw xw хву хва xʷa że
Кк Kk къ k PN: карвушук
PD: карвучук
PN: karvuʂuk
PD: karvuʧuk
gatunek ślimaka
Кв кв Kw kw кву PN: квән PN: kʷәn wiedzieć, znać
Ққ Qq қъ q қъҫ PD: qʌɕ ty (z zaufaniem)
Чч Ŧŧ чъ ʧ чун PD: ʧun północ tylko w dialekcie południowym, w północnym zastępowane przez ш
Ћћ Ţţ ћъ ʈ ћрар ʈrar szczur
Ђђ Ɗɖ ђъ ɖ ђьшьх ɖæʂæx malina
Жж Z̧z̧ жъ ʐ PN: жьд PN: ʐæd on, ona, ono
Ӝӝ Đđ ӝъ, хуспилакаш жъ ʤ PD: ӝьд ʤæd on, ona, ono tylko w dialekcie południowym, w północnym zastępowane przez ж
Оо Oo o, иқаш у ɔ оракот ɔrakɔt dżentelmen występuje tylko w zapożyczeniach
Ӧӧ Öö ӧ, иқаш ү ɶ występuje tylko w zapożyczeniach
Өө Ff өъ f PN: өалтуґ PN: faltuɣ widły tylko w dialekcie południowym i w zapożyczeniach
Вв Vv въ v, ʋ вуду vudu kładka wymowa [ʋ] w kodzie sylaby
Бб Bb бъ b PN: бирк PN: birk pisać w dialekcie południowym nie występuje w nagłosie, w tej pozycji jego odpowiednikiem jest м
Лл Ll лъ l летуш lɛtuʂ krzesło
Нн Nn ән n натах natax zięć
Мм Mm әм m муҙув PD: muʑuʋ piorun
Ѕѕ Jj ьѕь j PN: ѕазәв
PD: ѕазав
PN: jazəʋ
PD: jazaʋ
tekst, praca pisemna występuje tylko w zapożyczeniach

Objaśnienia do nazw liter: шав 'cisza', хуспилакаш 'dwukropkowy', иқаш 'mały'.

Fonetyka

Dialekt północny

Samogłoski

Przednie Centralne Tylne
Przymknięte i y ɨ u
Średnie i półotwarte ɛ (ɶ) ə ʌ (ɔ)
Prawie otwarte i otwarte æ a

Spółgłoski

  Wargowe Przedniojęzykowe Retrofleksyjne Podniebienne Welarne Welarne labializowane Języczkowe
Nosowe m n
Zwarte p b t d ʈ ɖ k g q
Szczelinowe (f) v s z ʂ ʐ ç ʝ x ɣ
Drżące r
Półsamogłoski (ʋ) (j)
Boczne l

Dialekt południowy

Samogłoski

Przednie Tylne
Przymknięte i y ɯ u
Średnie i półotwarte ɛ (ɶ) ʌ (ɔ)
Prawie otwarte i otwarte æ a

Spółgłoski

  Wargowe Przedniojęzykowe Retrofleksyjne Podniebienne Welarne Welarne labializowane Języczkowe
Nosowe m n
Zwarte p b t d ʈ ɖ k g q
Afrykaty ʧ ʤ
Szczelinowe f v s z ʂ ʐ ɕ ʑ x ɣ
Drżące r
Półsamogłoski (ʋ) (j)
Boczne l

Gramatyka

Rzeczownik

Kolejność morfemów przy odmianie rzeczownika to liczba - posiadacz - przypadek dla przypadków innych niż biernik i liczba - przypadek - posiadacz w wypadku gdy przypadkiem jest biernik.

Liczba

Posiadacz

Osoba Końcówki Przykład Znaczenie
mój (neutralne) -н, -на³ талшан moja krew
mój (wywyższające się) -ђу, -ћу шезгађу oczy mej dostojnej osoby
mój (uniżone) -ҙ, -ҙа³, -ҫа³ ьмирҙь los mojej skromnej i nic nie znaczącej osoby
nasz (inkluzywne) -ђа³, -ћа³ азакађа nasz a w tym i twój dom
nasz (ekskluzywne) -ҙ, -ҙа³, -ҫа³ раткаҙ nasza ale nie twoja ziemia
twój, wasz -ҙгы, -ыҙгы адамҙгы wasz ziemniak
szanownego pana, pani itp. -бүћ, -пүћ гешубүћ imię szanownego pana
wielce szanownego pana, pani itp. -ба³н, -па³н судбан bóg wielce szanownego pana
twój, zaufana osobo -ҫ, -иҫ вургыдеҫ twe słowo, o ty w którym pokładam nadzieje
jego, jej -ж, -жү, -шү хуҫшү jego ubranie
ich -ттыв, -дыв, -тыв ҫилваттыв ich wieś
swój -л, -ли палтуґасли swoje widły

W dialekcie południowym końcówka o znaczeniu 'swój' nie występuje, zamiast niej używa się końcówki właściwej osoby.

Posiadacz i posiadany mogą tworzyć syntagmy wedle dwóch schematów:

  1. Posiadacz pojawia się pierwszy, funkcję przypadka dzierżawczego pełni ablatyw, np. курсалув шезгаж 'oczy dziewczyny';
  2. Posiadany pojawia się pierwszy, opcjonalnie między wyrazy może wskoczyć dodatkowa partykuła и lub с, np. шезгаж курса, шезгаж и курса 'oczy dziewczyny'; tej konstrukcji nie używa się, gdy posiadacz wyrażony jest zaimkiem osobowym, np. *талшан ун 'moja krew';

Posiadacz wyrażony zaimkiem zwykle jest pomijany, jego pojawienie się jest podkreśleniem osoby, np. талшан 'moja krew' obok нелув талшан 'właśnie moja krew'.

Przypadki

Przypadek Końcówki Przykład Znaczenie
Mianownik zero курса dziewczyna
Ablatyw -лув ҫилвалув ze wsi
Miejscownik -нив летушнанив na moim krześle
Biernik -с, -а³с теркештьс tajemnicę
Narzędnik -сү, -ү дашлисү swoją ręką

Przymiotnik

Przymiotnik posiada trzy formy. Spośród nich jedynie ostatnia odmienia się przez przypadki.

Końcówka Użycie Przykład Znaczenie
-а¹ш przydawka бәҫлаш галахуҫ wąskie spodnie
orzeczenie teraźniejsze ун иқаш jestem mały
-үх orzeczenie przeszłe бүћ бурүх szanowny pan był zły
pytania, potwierdzenia i przeczenia w czasie przeszłym жыт ъмыт лашүх? czy oni byli wielcy?
-ик samodzielne użycie przymiotnika тулбик ten niebieski
pytania, potwierdzenia i przeczenia w czasie teraźniejszym шезгаж гвиз апакик tak, jego oczy są straszne

Liczebnik

Próg w systemie liczebników gażachskich umiejscowiony jest na wysokości 10000. Warto zauważyć, iż nazwy nastek tworzone są w sposób regularny, a dziestek nieregularny.

Liczebniki główne

  • 0 ґыл
  • 0,5 ық
  • 1 нге
  • 2 хус, хуста
  • 3 дъҙъв
  • 4 гуҙъв
  • 5 тьв
  • 6 зүргув
  • 7 дълев
  • 8 масә
  • 9 сес
  • 10 ырыҫ
  • 11 ырыҫ нге
  • 12 ырыҫ хус
  • 20 хусхар
  • 30 дъҙър
  • 40 гуҙар
  • 50 тьвьр
  • 60 ҫар
  • 70 дългүз
  • 80 масәґүз
  • 90 сескүз
  • 100 зув
  • 200 хус зув
  • 1000 меґа
  • 2000 хус меґа
  • 10000 гвәлаҫ
  • 10 0000 ырыҫ гвәлаҫ
  • 100 0000 зув гвәлаҫ
  • 1000 0000 меґа гвәлаҫ
  • 10000 0000 сьльқ

Liczebniki porządkowe

Tworzone są od liczebników głównych za pomocą morfemów -к-, -г-, -ґ- i odpowiedniej końcówki przymiotnika, np. хўскаш мимбабна 'moje drugie dziecko', бан үґү нгеґүх 'wielce szanowny pan nie był pierwszy', тьвгик 'ten piąty'.

Zaimek

Zaimki osobowe

Osoba Zaimek Temat odmiany
jeśli inny niż mianownik
Uwagi
ja (neutralne) ун не-
ja (wywyższające się) әђу
ja (uniżone) ҙгва
my (inkluzywne) ђа
my (ekskluzywne) гаҙ
ty, wy ҙаг ҙгы-
pan, pani, panie, państwo (z szacunkiem) бүћ
pan, pani, panie, państwo (z wielkim szacunkiem) бан
ty, wy (z zaufaniem) қъҫ еқъ-
on, ona, ono жьд жде-
oni, one жыт жы

Czasownik

Formą podstawową i słownikową czasownika jest postać drugiej (wg przyjętej w artykule numeracji - patrz niżej) osoby czasu przeszłego trybu oznajmiającego. Istnieje też grupa czasowników o innym schemacie odmiany - tzw. czasowniki wybiegające (w przód / w teraźniejszość) - dla nich formą podstawową jest forma drugiej osoby czasu teraźniejszego trybu , a słownikową - tej samej osoby czasu przeszłego tego samego trybu.

Osoba

Odmiana czasownika przez osoby jest dość zredukowana - własne charakterystyczne końcówki przyjmują tylko osoby "ja" i "oni". Istnieje też stosunkowo nowa tendencja, by rozszerzać końcówkę osoby "oni" także na inne osoby mnogie, a więc "my", "wy" i "państwo". W artykule przyjmuje się następującą numerację osób:

  1. "ja" (odpowiada zaimkom ун, әђу, ҙгва);
  2. "nie ja i nie oni" (ђа, гаҙ, ҙаг, бүћ, бан, қъҫ, жьд);
  3. "oni" (жыт); czasem też "my, wy, państwo" (ђа, гаҙ oraz honoryfikatywne ҙаг, бүћ, бан, қъҫ, o ile zwrot pada do więcej niż jednej osoby).

Czas

Czas przeszły

Jest to najprostszy czas pod względem morfologicznym. Odmiana w czasie tym wygląda następująco:

Osoba Po samogłosce Po spółgłosce nienosowej Po spółgłosce nosowej
1 -а, -ь, -ъ
2 -
3 -ҙат, -ҙьт, -ҙът -ат, -ьт, -ът -ыт

Czasowniki wybiegające tworzą czas przeszły poprzez umieszczenie po formach odmienionych zgodnie z powyższym schematem pomocniczego czasownika шут 'być' w 2. osobie czasu przeszłego, np. нђәка шут 'umiałem' (por. czas szeroki dla czasowników wybiegających).

Czas szeroki

Zwany również czasem teraźniejszo-przyszłym, dotyczy wydarzeń przyszłych lub zwyczajów i stanów stałych lub powtarzalnych.
Orzeczenie w tym czasie ma postać imiesłowu teraźniejszego i nie podlega odmianie przez osoby, np. ун ьмирлипъђ әсънпъръ 'narzekam na swój los'.
Dla czasowników wybiegających w przód ma postać taką jak dla niewybiegających czas przeszły, np. нђәка 'umiem'.
Czasownik 'być' ma w tym czasie postać zerową, a w odniesieniu do przyszłości zastępuje go гвүхва 'stać się', np. ун ҫилвел 'jestem wieśniakiem, dosł. ja wieśniak', ун ҫилвел әзгвүхва 'będę wieśniakiem'.

Czas chwili obecnej

Opisuje zdarzenia mające miejsce w danej chwili.
Formalnie orzeczeniem jest zredukowany do zera czasownik 'być', przed którym pojawia się lokatyw od gerundium na -ка. Gerundium takie, jeśli utworzone jest od czasownika przechodniego, łączy się z obiektem wyrażonej w nim czynności na zasadzie związku dzierżawczego, jeśli zaś powstało od czasownika nieprzechodniego, to przyjmuje podmiot swojej czynności za posiadacza. Przykład: ун ьмирлипъђ ънпъръґанив 'w tej chwili narzekam na swój los, dosł. ja [jestem] w narzekaniu swojego losu'.

Czas chwili ówczesnej

Opisuje zdarzenia zaszedłsze w danej chwili w przeszłości.
Wygląda tak jak czas chwili obecnej, z tym że posiłkowy czasownik 'być' jest w czasie przeszłym, np. ун ьмирлипъђ ънпъръґанив шута 'w owej chwili narzekałem na swój los'.

Czas odległej przeszłości

Opisuje zdarzenia mające miejsce bardzo dawno. Posiada następujące końcówki.

Osoba Po samogłosce Po spółgłosce
1 -ва, -вь, -въ -ус
2
3 -ват, -вьт, -вът -уст
Czas przeszły nieświadka

Opisuje zdarzenia mające miejsce w przeszłości, których mówiący nie jest pewny, nie widział ich, a zna je ze słyszenia lub wnioskuje o nich. Tworzy się go od form czasu odległej przeszłości przez przedrostek ҫа lub ҫ pisany łącznie, np. ҫатомалуст 'podobno liczyli'.

Czas szeroki nieświadka

Opisuje zdarzenia mające miejsce w teraźniejszości, spodziewanej przyszłości lub mające charakter ogólny, których mówiący nie jest pewny, nie widział ich, a zna je ze słyszenia lub wnioskuje o nich. Tworzy się go od form czasu przeszłego (w przypadku czasowników wybiegających od czasu teraźniejszego) przez przedrostek ҫа (przed samogłoską może skrócić się do ҫ) pisany łącznie, np. ҫатомалат 'podobno liczą'.

Czas zaprzeszły

Nazywa czynność uprzednią względem jakiejś innej czynności przeszłej. Obecnie jest czasem archaicznym i bywa używany dla celów stylistycznych. Tworzy go pomocniczy czasownik шут 'być' we właściwej osobie czasu przeszłego wraz z imiesłowem przeszłym -(ы)н, np. шута утрухын 'ugryzłem byłem'.

Pytanie, potwierdzenie i negacja

Formy pytania rozstrzygającego, odpowiedzi twierdzącej oraz negacji (zarówno użytej w odpowiedzi na pytanie, jak i nie) tworzy się z pomocą posiłkowych czasowników ъм 'czy', гвиз 'tak', үґү 'nie', które

  • w czasie przeszłym odmieniają się przez osoby jak inne czasowniki i łączą się z czasownikiem głównym w formie imiesłowu przeszłego -(ы)н, np. үґүҫ ънпърын 'nie narzekałem'. Czasowniki wybiegające wymagają dodatkowo posiłkowego шут, np. ъмъ нђәкын шут? 'czy umiałem?';
  • w czasie szerokim odmieniają się przez osoby tak samo jak w przeszłym, ale łączą się z czasownikiem głównym w formie imiesłowu teraźniejszego, np. қъҫ Шептыс ъм әседив? 'czy widujesz Szepty?'. Czasowniki wybiegające mogą używać zarówno imiesłowów przeszłych jak i teraźniejszych (w tym drugim przypadku odnoszą się do przyszłości), np. ъмъ нђәкын? 'czy umiem?', ъмъ әнђәк? 'czy będę umiał?'. Czasownik 'być' ma formę әшшә, np. үґүҫ ҫилвел әшшә 'nie jestem wieśniakiem';
  • w czasie chwili obecnej łączą się z czasownikiem 'być' w formie imiesłowu teraźniejszego: әшшә, np. қъҫ, Шепты едивгажнив ъм әшшә? 'czy w tej chwili widzisz Szepty?';
  • w czasie chwili obecnej łączą się z czasownikiem 'być' w formie imiesłowu przeszłego na -(ы)н: шутын, np. қъҫ, Шепты едивгажнив ъм шутын? 'czy w owej chwili widziałaś Szepty?';
  • w czasie odległej przeszłości odmieniają się przez osoby jak inne czasowniki i łączą się z czasownikiem głównym w formie imiesłowu przeszłego -(ы)н, np. үґүва ънпърын 'dawno dawno temu nie narzekałem';
  • w czasach nieświadka przyłączają partykułę ҫ(а), a dalej zachowują się odpowiednio jak w czasie przeszłym (bez posiłkowego 'być' dla czasowników wybiegających) i jak w czasie odległej przeszłości, np. ҫүґүҫ ънпърын 'podobno nie narzekam', ҫъмъ нђәкын шут? 'czy okazuje się, że umiem?', ҫүґүва ънпърын 'podobno nie narzekałem'.

Czas zaprzeszły nie tworzy własnych form pytania, potwierdzenia i negacji, zamiast tego używa się form właściwych dla czasu przeszłego.

Teksty

Ѕудыта - Judyta

Ҙи гараш курса Ѕудыта әзгешуда. Гараш, тулбаш шезгаж лашаш теркештьс әзбәднә, кык апакаш теркештьс, хва трувы рендутшүс әсаланд. Ѕудыта рыкьж бураш, жьд судас үґү әсәгвил.

Zobacz też