Postuluje się dalsze pokrewieństwo z rodziną języków qińskich, niemniej jednak językoznawcy nie są w tej materii zgodni. Wysuwa się ewidentne podobieństwa między obydwoma rodzinami, zarówno typologiczne, jak i etymologiczne, natomiast nie wiadomo, czy są to skutek pochodzenia od wspólnego przodka, hipotetycznego języka prapojckoqińskiego, ale może to być również zwykła liga językowa, biorąc pod uwagę fakt, że obecność języków z rodziny pojckiej jest zaświadczona historycznie aż z epoki brązu, dokładniej między 2000EK a 2500EK .
Język staropojcki to najstarsza faza rozwoju języka pojckiego. Powstał około 5500EK na obszarze późniejszej Trugii i Pojcji. W porównaniu z językiem prapojckim, zredukował morfologię, zastępując ją derywacją przez złożenia. Zbitki spółgłoskowe uległy znacznej redukcji, ale wiele dawnych afiksów dalej były widoczne i jeszcze bywały produktywne, choć teraz bardziej w formie mutacji albo przegłosów.
Język staropojcki był przez długi czas używany przez Pojtów, nawet gdy język potoczny zmieniał się, powoli ewoluując w stronę języka nowopojckiego. Kres znaczenia tego języka jako formalnego wyznacza podbój Pojtów przez Tárolaùgra IV w 7726EK .
Do około 8500EK , język zmienił się już bardzo. Mniej więcej w tym czasie zaczął się również renesans języka pojckiego, który dość mocno podupadł w okresie truskiej dominacji, po rewolucji w 8391EK , odzyskał dawne znaczenie, ale już w nowej, potocznej formie.
W przeciwieństwie do poprzednich form, jest to język tonalny i sylabiczny. Samogłoski uległy znacznym redukcjom, dlatego też często słowa są ujednoznaczniane poprzez tworzenie złożeń dwusylabowych.
