Piklowanie (metoda egzekucji)

Piklowanie - metoda egzekucji stosowana w Szurii przez Pulserimców i czasami przez Enenków, Misawców i Buańczyków. Skazanemu nacinano dziesiątki powierzchownych ran, po czym unieruchamiano go w wydrążonej grocie na siedzeniu i zalewano do pasa lub kolan solanką. Sól pochodziła z kopalń, pustyni bądź z odparowania. Najczęściej skazanych umieszczano parami w nieznacznej odległości. Zazwyczaj podawano im świeżą wodę ze specjalnego karmnika, aby zapobiec przedwczesnemu odwodnieniu i wydłużyć torturę. Solanka drażniła skórę wywołując silny ból, i pierwotnie zapobiegała infekcjom większości bakterii, następnie doprowadzała do kolejnych przez drobnoustroje ekstremofilne. Skóra następnie odchodziła i doprowadzała do odwodnienia lub szoku systemowego, zależnie od tego, które wystąpiło pierwsze i czy skazany próbował pić podawaną mu słodką wodę. Metoda była używana przez Pulserimców szczególnie do zdrajców, zbuntowanych heirašot, zwłaszcza zabójców eluašan. Ciała skazanych czasami piklowano całkowicie i wystawiano na pokaz. Metoda nie była stosowana przez Aksajońców ani Nuaryjczyków z uwagi na zbyt wysoką cenę soli w konserwacji żywności, w Tanate była używana bardzo rzadko z tej samej przyczyny.

"Niektórzy spośród dawnych sędziów i katów używali kąpieli w solance, aby ukarać za największą zdradę, wyciągnąć wyznanie albo by przykład uczynić dla ludu. Takowa męka polegała na tem, iż więźnia w beczkę albo kadź z wodą solną wsadzano, tak aby siedział on tam dniem i nocą, bez ulgi. W pałacach stosowano jamę skalną, wydrążoną dla dwóch osób.

Pierwsze skutki rychło się objawiały: wszelka rana, raz biczem uczyniony pręt, natychmiast palić i szczypać zaczynała, a ciało całe w ogniu jakoby było. Skóra się marszczyła i kurczyła, a potem bielała i odchodziła płatami.

Po dłuższym trwaniu jęki nieludzkie słychać było, albowiem sól nie tylko z zewnątrz dręczyła, lecz i od wewnątrz suszyła. Pragnienie nieugaszone powstawało, usta pękały, oczy mętniały, a rozum więźnia chwiał się i błądził.

Gdy dni minęły, ciało całe rozkładało się i cuchnęło, nie przynosząc ulgi w cierpieniu. Niektórych śmierć rychło zabierała przez gorączkę i zakażenie krwi, innych zaś powoli, aż osłabienie i omdlenie ostateczne kres ich męki czyniło.

Tak tedy męka solankowa była osobliwie straszna, albowiem nie dawała ani szybkiego końca, ani nadziei ratunku, a ciało człowieka czyniła podobnem mięsu, które gospodarz w beczce na zimę zakonserwować zwykł."

- kronika sechtońskich podróżników po Boate, ok. 9000 EK