Tarolaugr I
Tárolaùgr I (7247 EK – 7416 EK ) – założyciel Państwa Truskiego i pierwszy jego Hegemon.
Życiorys
Tárolaùgr był założycielem rodu Tárolaùgrydów. W 7292 EK przejął władzę po swoim ojcu, Meleínie. Następne 62 lata spędził na pirackich wyprawach wojennych, podporządkowując sobie kolejne miasta i plemiona Trugo-Liktów.
W 7354 EK zakończył proces jednoczenia państewek Trugo-Liktów i został ogłoszony „wybranym” Hegemonem. Wybór ten miał znaczenie zarówno polityczne, jak i religijne: Rada Związku Truskiego zatwierdziła jego władzę, nadając jej charakter sakralny. Od tego wydarzenia liczona była era w Państwie Truskim.
Podboje
Przez całe życie kierował się jednym celem – podbojem Cesarstwa Pojtów. Na początku jego państwo było jednak zbyt słabe. W 7368 EK zaatakował Liktów, odebrał im ziemie za Jeziorem Słonecznym i osadził na tronie własną marionetkę. Dziesięć lat później, w 7378 EK , spróbował zaatakować Cesarstwo, lecz poniósł klęskę.
W następnych latach skoncentrował się na ekspansji na wschód. Pokonał zachodnich Trugów, a Brotów zza Długiej Rzeki pozyskał jako sojuszników. Wspólnie z nimi wyruszył na południe, podporządkowując niezależne jeszcze państewka truskie w 7397 EK . W 7403 EK zwrócił się także ku północy, rozszerzając zależność Kraju Liktów i nakładając trybut na Siedmiomieście.
Dziedzictwo
Tárolaùgr I zmarł w 7416 EK , w wieku 169 lat. Panował przez 124 lata, z czego przez 62 lata jako Hegemon Trugii. W pamięci potomnych zapisał się jako największy władca truski, twórca struktur państwowych i armii, a także pierwszy władca, którego osoba została otoczona wielkim, powszechnym kultem przodków.
Późniejsza tradycja religijna i państwowa czciła go jako założyciela, którego wybór i władza stały się wzorem dla wszystkich jego następców. Kult jego osoby, rozwijany w stolicy, ugruntował instytucję Hegemona jako fundament religijno-politycznego porządku Trugii.