Huryni

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Część conworldu Kyon.
Huryni Theghaika
Populacja
W okresie szczytowym około 2,3 mln
Regiony z istotną populacją
Harensuran (głównie Saliwerdum)
Języki
Język prahuryński, Język teorski
Religie
Otanizm, Kult Âthonéna
Bliskie narody
Salladorczycy, Erwolici, Geranie, inni Edeneni, Nuweńczycy, Qin, Zhok-Ha

Huryni to lud wywodzący się z Kyonu Północnego, posługujący się językami huryńskimi, wywodzącymi się z języka prahuryńskiego.

Historia

Przybyli z Kyonu Północnego do Harensuranu przez przesmyk Vâthram podczas Katastrofy Farandyjskiej około XXVIII wieku EK. W roku 3022 EK zajęli ziemię Geranii — dawnego państewka Edeneńskiego. Od tamtej pory prowadzili wojny z Salladorczykami, aż w końcu w roku 3160 EK zostali przez nich podbici. Sallador jednak zapewnił im autonomię i stali się oni ważną, odrębną grupą etniczą, wchodzącą w skład Świętego Wszechkrólestwa Salladoru i jedyną w pełni szanowaną przez znaczną większość Salladorczyków, stawianą na równi z ich narodem.

Kultura

Ornamenty kanciaste

Ważnym znakiem rozpoznawczym Hurynów są ornamenty kanciaste: wzory złożone z prostych linii, połączonych zwykle pod kątami 90° i 45° oraz kropek. Proste linie złączone w ten sposób uważane są za święte i doskonałe a w otanizmie mają również znaczenie magiczne. Istnieje kanon ułożonych w ten sposób magicznych znaków, który uznają ich szamani. Mają one chronić tych, którzy je noszą wyszyte na ubraniach, odpędzać złe duchy, przynosić szczęście w ten czy inny sposób. Oprócz tego mają również wpisane w siebie znaczenie. Przypuszcza się, że gdyby nie wpływ pisma salladorskiego néttor, mogłyby wyeoluować w system pisma.

Wraz jednak z ewolucją religii Hurynów magiczne znaki przestały być używane w swoim dawnym znaczeniu, a stały się ozdobą charakterystyczną dla tego ludu i narodowym wzorem artystycznym, szeroko wykorzystywanym w kulturze.

Religia

Wyznają oni otanizm — religię bardzo podobną do dawnego politeizmu edeneńskiego. Polegał ona na wierze w duchy zamieszkujące różne części przyrody, nad którą czuwa Ōthan, co oznacza Wielki Ojciec, broniąc swoje królestwo przed złymi duchami spoza świata, zwanymi aqtīmaikhas. Dużą rolę pełnią w niej różne środki psychoaktywne, jak i szamani, którzy przewodzą życiem religijnym.

Z czasem otanizm coraz bardziej upodabniał się do Kultu Âthonéna. Zmieniło się wiele aspektów teologii, a rola szamanów upodobniła się do atoneńskich kapłanów. Z czasem ta religia zaczęła być uznawana w pełni za huryńską wariację atonenizmu.