Przejdź do zawartości

Huryni

Z Conlanger
⚒️ Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.


Czytasz artykuł z serii:
Cywilizacja Edeneńska

Edenendor · Edhenéndor · Édnendør · Ínnendö · Ēdenaikaīm

Historia: Historia Salladoru · Wszechkrólestwo Salladoru (3160-XXXX EK) · Diaspora salladorska (XXXX-XXXX EK)

Ludy: Edeneni · Salladorczycy · Synkaranie · Geranie · Huryni · Erwolici · Elchaseni · Agnasanowie · Agrinowie

Języki: Praedeneński (Słownik) · Salladorski (Słownik) · Synkarski (Słownik) · Gerański (Słownik) · Huryński (Słownik)

Religie: Pogaństwo Edeneńskie · Kult Âthonéna · Otanizm

Księgi: Erfâchwen · Mârghalin Rándin · Galinánta · Carwelânta · Aronlânta · Vélem Rŷen · Galférwen

Postacie: Złote Bractwo · Ales Vermissândan · Vârin I Ârrothan · Tyrin Elwérdhenil · Élphén Âtharin

Miejsca: Fórthir

Inne: Ânguneth · Sâfna



Część conworldu Kyon.
Huryni
Theghaika
Populacja
W okresie szczytowym około 2,3 mln
Regiony z istotną populacją
Harensuran (głównie Saliwerdum)
Języki
Język prahuryński, Język teorski
Religie
Otanizm, Kult Âthonéna
Bliskie narody
Salladorczycy, Erwolici, Geranie, inni Edeneni, Nuweńczycy, Qin, Zhok-Ha

Huryni to lud wywodzący się z Kyonu Północnego, posługujący się językami huryńskimi, wywodzącymi się z języka prahuryńskiego.

Historia

Przybyli z Kyonu Północnego do Harensuranu przez przesmyk Vâthram podczas Katastrofy Farandyjskiej około XXVIII wieku EK. W roku 3022 EK zajęli ziemię Geranii — dawnego państewka Edeneńskiego. Od tamtej pory prowadzili wojny z Salladorczykami, aż w końcu w roku 3160 EK zostali przez nich podbici. Sallador jednak zapewnił im autonomię i stali się oni ważną, odrębną grupą etniczą, wchodzącą w skład Świętego Wszechkrólestwa Salladoru i jedyną w pełni szanowaną przez znaczną większość Salladorczyków, stawianą na równi z ich narodem. Byli cenieni za swoją efektywność w walce i dlatego często Salladorczycy wykorzystywali ich w swoich wojnach.

Kultura

Wygląd

Włosy i broda w przeciwieństwie do Salladorczyków były dla nich kwestią osobistą. Nie nosili warkoczy, głównie w celu odróżnienia od Salladorczyków. Kobiety zwykle nie używały również tak wykwintnych zdobień jak kobiety salladorskie. Współcześnie ich potomkowie nie odstają jednak od typowego stylu Harensuranu.

Ornamenty kanciaste

Ważnym znakiem rozpoznawczym Hurynów są ornamenty kanciaste: wzory złożone z prostych linii, połączonych zwykle pod kątami 90° i 45° oraz kropek. Proste linie złączone w ten sposób uważane są za święte i doskonałe a w otanizmie mają również znaczenie magiczne. Istnieje kanon ułożonych w ten sposób magicznych znaków, który uznają ich szamani. Mają one chronić tych, którzy je noszą wyszyte na ubraniach, odpędzać złe duchy, przynosić szczęście w ten czy inny sposób. Oprócz tego mają również wpisane w siebie znaczenie. Przypuszcza się, że gdyby nie wpływ pisma salladorskiego néttor, mogłyby wyeoluować w system pisma.

Wraz jednak z ewolucją religii Hurynów magiczne znaki przestały być używane w swoim dawnym znaczeniu, a stały się ozdobą charakterystyczną dla tego ludu i narodowym wzorem artystycznym, szeroko wykorzystywanym w kulturze, co funkcjonuje po dziś dzień.

Religia

Wyznają oni otanizm — religię bardzo podobną do dawnego politeizmu edeneńskiego. Polegał ona na wierze w duchy zamieszkujące różne części przyrody, nad którą czuwa Ōthan, co oznacza Wielki Ojciec, broniąc swoje królestwo przed złymi duchami spoza świata, zwanymi aqtīmaikhas. Dużą rolę pełnią w niej różne środki psychoaktywne, jak i szamani, którzy przewodzą życiem religijnym.

Z czasem otanizm coraz bardziej upodabniał się do Kultu Âthonéna. Zmieniło się wiele aspektów teologii, a rola szamanów upodobniła się do atoneńskich kapłanów. Z czasem ta religia zaczęła być uznawana w pełni za huryńską wariację atonenizmu i upowszechniła się w niej salladorska filozofia religijna.