Epidemia dżumy w Tangii

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wielka epidemia dżumy w Tangii (ay. «Ταυ Κερε υ Τανγυα» Tau Kere i Tangua /tʰœː 'ceɾe ʔi 'tʰaŋgwa/) - epidemia dżumy dymieniczej, która rozpoczęła się w pinuskim mieście Komi, prawdopodobnie przywleczona tam z okolic Sechtu, a która rozniosła się na Atla Apori i stamtąd do miast Orumilo i Hatlangao i potem na resztę imperium tangijskiego. Trwała w latach 9751 EK - 9754 EK. Choć epidemie nie były w Tangii nieznane i istniały sposoby ich zapobiegania, to poważna epidemia z poważnymi skutkami w obliczu gwałtownego wzrostu populacji imperium tangijskiego była nieunikniona.

Wyspa Kaori z wyspami zachodnimi jeszcze w 8973 EK posiadała około 20 milionów ludzi, co było imponujące na tamte czasy (odpow. XV wieku), a w roku 9750 EK (odpow. poł. XVIII wieku) populacja wzrosła do rekordowych 36,5 miliona ludzi. Epidemia zabiła 33% ludności, czyli 12 milionów lub 1/3 całej populacji imperium, i jego całkowita populacja w 9755 roku wynosiła już tylko około 24,5 miliona ludzi. Choć po upadku epidemii szybko nastąpił wzrost demograficzny, to epidemia jednak przyspieszyła przemiany gospodarcze i cywilizacyjne.

Wielkie Plagi Tangii późnocesarskiej
Pierwsze powstanie niewolników (9750 EK - 9751 EK) · Kryzys gospodarczy Komu'ole · Epidemia dżumy (9751 EK - 9754 EK) · Drugie powstanie niewolników (9784 EK - 9787 EK) · Pierwsze powstanie chłopów (9785 EK - 9787 EK) · Trzecie powstanie niewolników (9801 EK - 9802 EK) · Epidemia grypy (9803 EK - 9807 EK) · Komuna Hatlangao (9822 EK) · Drugie powstanie chłopów (9842 EK - 9844 EK) · Palma i Rak (9860 EK - 9865 EK) · Kryzys gospodarczy Pakoli (9865 EK - 9866 EK) · Impakt Kunatlyjski (9866 EK)