Drugie powstanie niewolników w Tangii

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tangijska Kanisja, 9866 EK.

Drugie powstanie niewolników w Tangii (ay. «Αρεο υρονλερα ταυτανγταυ» Areo uronlera tautangtau /'ʔaɾeo 'ʔʉɾonɫeɾa 'tʰœːtaɰ̃tœː/), Wielki Bunt Niewolników (ay. «Ταυ Πεκορι Ταρο» Tau Pekori Taro /'ʔaɾeo 'pʰekoɾi 'tʰaɾo/) w Imperium Tangijskim w latach 9784 EK - 9787 EK było masowym powstaniem zbrojnym niewolników, które zbiegło się w czasie z pierwszym powstaniem chłopstwa, i ogarnęło niemal wszystkie kanisjańskie terytoria kraju. Bunty niewolników i warstwy chłopskiej przebiegały od siebie odmiennie, niemniej oba spowodowały głęboki kryzys gospodarczy, demograficzny i ideologiczny. Początkowo spora część żołnierzy sympatyzowała z obiema grupami, ale gwałtowny charakter powstania, brutalizowanie przedstawicieli szlachty i części warstw niepowiązanych (kleru, mieszczan, autochtonów), a następnie ataki na wojskowych, zmotywowało wojsko do działań odwetowych, które skończyły się klęską obu powstań. Było to największe powstanie w historii Tangii epoki oświecenia, powstanie, które również miało swój epizod w ówczesnym Sechcie, i zarazem miało charakter międzynarodowy.

Przyczyny

Przyczyną powstania było traktowanie niewolników uronlera przez swoich panów. Uronlera byli w większości potomkami jeńców wojennych schwytanych w Pinu podczas Trzeciej Wojny o Saakę i stanowili najniższą z trzech warstw niewolników oraz najniższą warstwę społeczną. Traktowani z pogardą, przez długi czas byli celowo wyniszczani pracą, a cały obszar terytorium imperium był dla nich obozem pracy. Do roku 9750 EK pod naciskiem kaoritanu części prowincji złagodził traktowanie uronlera, ale nieprzestrzeganie tych zmian w części prowincji doprowadziło do pierwszego powstania niewolników z Orumilo ni Reitika, Kun Atla, Saboem, Kehaem, Feutsyem i Pobeem. Po otrzymaniu wsparcia chłopstwa, powstanie zostało krwawo stłumione przez użyciu wojska, a niewolników i część chłopów wbito na pal, co wywołało oburzenie ze strony społeczności tangijskiej. Traktowanie zaostrzono, także w prowincjach bardziej liberalnych, i nie tylko wobec niewolników, ale też chłopstwa.

Wybuch powstania

Powstanie wybuchło najpierw w tangijskim mieście Tau Rao i sechtońskim mieście Ha Agav w 9784 roku. Choć wywiad cesarski zdawał sobie sprawę z szykowanego powstania, nie mógł namierzyć w jakim miejscu miało ono wybuchnąć; przechwyceni konspiratorzy przygotowujący powstanie wskazywali na sprzeczne terytoria. Tym większym zaskoczeniem była skala protestów, które wybuchły we wszystkich prowincjach, od wyspy Hiranea po przyszurską prowincję Laisyem. Panów i szlachtę zaczęto mordować na znacznej części terytorium, nawet na prowincjach pustynnych, a początkowe sukcesy wojskowe najniższych warstw społecznych w Sechcie nadawało wydarzeniu podniosły charakter i motywowało powstańców.

Zmiana nastawienia wojska

W 9785 roku do powstania dołączyło chłopstwo, które zaczęło organizować własne komórki obronne i rozdzielać plony według własnego uznania. Gdy mordowano panów, część armii pod wrażeniem skali protestów i pro-żołnierskie podejście protestujących przeszło na ich stronę. W tym momencie prawdopodobnie protesty doprowadziłyby do rewolucji, gdyby nie dwa czynniki:

  1. Spora część żołnierzy, obawiając się stracenia pod hasłem zdrajców, była postrzegana była jako pionki cesarza i nie chciała przejść na stronę protestujących. Obawiano się też chaosu rewolucji. Ponadto, bunt chłopstwa i mordowanie szlachty załamało łańcuch zaopatrzenia i głodni żołnierze zaczęli wyrażać swoje niezadowolenie na chłopach, plądrując, mordując i gwałcąc.
  2. Niepokoje gospodarcze spowodowały, że bogata magnateria zaczęła wydawać zgromadzony kapitał na armię najemną, na sabotażystów i szpiegów, a głęboko zaniepokojeni mieszczanie, szczególnie z miasta Kun Atla, zdecydowanie postawili się chłopom i niewolnikom, deklarując solidarność z cesarzem, pracując nieraz dzień i w noc tworząc sprzęt, odzież dla jego armii oraz poezję i pieśni procesarskie.

Koniec powstania

W 9785 roku cesarz zebrał zaszokowaną armię do porządku i zaprowadził serię kontrataków. Zlikwidowano tym samym status uronlera i nadano dawnym uronlera status niewolników pekori, ale chłopstwo pozbawiono wszelkich praw i nazwano je pekori. Tym samym w Tangii przestał istnieć wcześniejszy podział społeczny oparty na niewolnikach, chłopstwie, robotnikach, mieszczaństwie, klerze, arystokracji, magnaterii i cesarzu, wyłączając w ogóle z tego zestawienia chłopów.

Powstania w Tangii późnego okresu imperialnego
Pierwsze powstanie niewolników · Drugie powstanie niewolników · Pierwsze powstanie chłopów · Trzecie powstanie niewolników · Drugie powstanie chłopów
Wielkie Plagi Tangii późnocesarskiej
Pierwsze powstanie niewolników (9750 EK - 9751 EK) · Kryzys gospodarczy Komu'ole · Epidemia dżumy (9751 EK - 9754 EK) · Drugie powstanie niewolników (9784 EK - 9787 EK) · Pierwsze powstanie chłopów (9785 EK - 9787 EK) · Trzecie powstanie niewolników (9801 EK - 9802 EK) · Epidemia grypy (9803 EK - 9807 EK) · Komuna Hatlangao (9822 EK) · Drugie powstanie chłopów (9842 EK - 9844 EK) · Palma i Rak (9860 EK - 9865 EK) · Kryzys gospodarczy Pakoli (9865 EK - 9866 EK) · Impakt Kunatlyjski (9866 EK)