Galinánta

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

Galinánta to czwarta księga salladorskiego zbioru Élthara, dokumentującego historię i religię, Edenenów, Salladorczyków oraz świata z ich perspektywy historiozoficzno-religijnej. Galinánta skupia się na poczynaniach członków Złotego Bractwa i założeniu Salladoru. Zawiera również podksięgę zwaną Pénnum Velémino, w której zamieszczone są różnego rodzaju krótsze utwory literackie z epoki, zwykle przypisywane królowi Vârinowi lub innym członkom Bractwa. Część kronikarska Galinánty została spisana jako wspólny pamiętnik członków Bractwa i ich towarzyszy, pod kierownictwem syna Vârina I, Âmbelema, a wydarzenia w niej opisane przypadają na lata od 1076 EK do 1323 EK .

Historia powstania

Galinánta, w odróżnieniu od wielu wcześniejszych ksiąg Élthary, jest w znacznej większości utworem kronikarskim. Mniej jest szacunków i legend. Zapewne została spisana przez ludzi związanych ze Złotym Bractwem. Niemal całkiem pewne jest, że przynajmniej część tekstu oryginalnie wyszła spod ręki Armŷssanda Âlesana, syna Alesa Vermissândana, który był członkiem Bractwa.

Streszczenie wydarzeń kronikarskich

Edenenowie, mieszkający w Synkarze, w Harensuranie Północnym (sal. Salivérdhum), byli na początku politeistami. Wyznawali religię wywodząca się ze zmieszania wierzeń agnasańskich, agrińskich oraz różnych hareńsko-surańskich. Wprawili się w bojach z ludami leżącymi na południe od nich i dużą uwagę skupiali na wojsku. Robili to również z obawy, że tak jak oni kiedyś, z Północy przybędą ich żądni łupów i lepszego miejsca do życia krewni.

W roku 1076 EK , Ales Vermissândan (tj. syn Vermŷssanda), członek książęcego rodu Kyranów, podczas polowania w lesie, miał widzenie, w którym objawił mu się Âthonén, którego zwano bogiem nieba. Sam Ales miał wtedy 46 lat kyońskich.

«Alesie, synu Wermissanda, przygotuj się i wyruszysz z ziemi, rozciągającej się pod twoimi stopami. Nabierz sił i męstwa, bo obrzydło mi patrzeć na twoich współplemieńców czczących zdrajców i czyniących wynaturzenia. Pójdź ze mną, a ja ukażę ci Drogę i Święty Porządek».

Jako człowiek bardzo religijny, przez następne lata Ales pamiętał to wydarzenie. Do tego czasu ugruntował swoją pozycję i w roku [[Nazewnictwo chronologiczne Kyonu|1097 EK ]], gdy miał lat 67 lat kyońskich zarządzał już sporym majątkiem. Trzy kyońskie lata wcześniej dołączył zaś do tajnego stowarzyszenia, zwanego Złotym Bractwem. Bractwo to zrzeszało zamożnych, edeneńskich mężczyzn, w większości młodych, którzy chcieli razem osiągnąć bliżej nieokreślone Wielkie Dzieło. Założył je w roku [[Nazewnictwo chronologiczne Kyonu|1093 EK ]]drugi najmłodszy syn rándina edeneńskiego Ârrotha, Ántar i jego brat, i przez cztery lata istnienia dołączyli do niego jeszcze Funtin Ârchanan, Portain Mârosan, Ales Vermissândan, Beros Géranil, Rain i Ohrin Lŷthinanowie, Gawos Mâranil i tajemniczy jegomość zwany Genkyros. Ich pierwotne poczynania nie są znane, jednak wiadomo iż z inspiracji Alesa wśród członków bractwa rozpowszechnił się henoteistyczny kult Âthonéna, którego najgorliwszym zwolennikiem był Vârin, a największym przeciwnikiem jego brat Ántar.

W miarę jak wspólnota członków Bractwa zacieśniała się, jej charakter stawał się coraz bardziej hermetyczny, kult Âthonena rósł, a jego wyznawcy stali się coraz bardziej religijni (poza Ántarem, które według Galinánty nadal odnosił się do niego niechętnie). Pewnej nocy Ales otrzymał widzenie, będące manifestem przeznaczenia Złotego Bractwa oraz monoteizmu, zwane później Cethantûtharum.

Objawienie, które otrzymał prorok książę Ales Kyran, syn Wermissanda, gdy się modlił nocą, a nie był jeszcze arcykapłanem. Wdychając ciepłą woń, Ales klęczał przed ołtarzem Atonena, któremu wierny był od czasów swej młodości. Gdy tak się modlił, ujrzał poruszenie ognia pochodni i usłyszał śpiew, jakby śpiew duchów od Jarwy. Był jak zwykle skupiony, gdyż takie rzeczy zdarzały się wiele razy. Jednak wtedy usłyszał głos dobiegający się z ołtarza: «Czy wiesz, kim Ja jestem?». Ales poczuł w duchu, że to powiedział Atonen i odpowiedział: «Wiem tylko to, co mi przekazano. Ty mi powiedz». Atonen na to rzekł: «Jestem Ten, który stoi na Sobie. A wszystko, co jest stoi na Mnie. Zapisz te słowa na swojej wątrobie i zapamiętaj. Wszystkie odtąd widzenia muszą być zgodne z tym widzeniem». Ales milczał w uwielbieniu. Atonen kontynuował: «Alesie, słuchaj». Ales odrzekł: «Oto słucham». Atonen rzekł: «Wstań i zbierz się, abyś ze swoimi braćmi wyruszył do dalekiego kraju i zbudował mi świątynię, z daleka od posągów i czcicieli mniejszych duchów, których czcić jest dla mnie obrazą. Wypełnij moje polecenie, a dam ci sławę przez wszystkie pokolenia oraz wszystkim, którzy za tobą pójdą okażę Moją miłość i szczęście na wszystkie wieki». Ja zaś sam wezmę cię w obronę i wezmę pieczę nad królestwem, które przy tej świątyni powstanie. To królestwo będzie Moim królestwem na zawsze, a lud jego na zawsze będzie Moimi dziećmi. A to dopiero początek wielkich rzeczy które ludzkie oko oglądać będzie.»

Gdy Ales oznajmił Bractwu o swoim objawieniu, jego członkowie przyjęli je z entuzjazmem. Zapragnęli więc założyć własną religijną społeczność, zdala od Synkaru. Przedstawili oni ten pomysł władcy Edenenów, Ârrothowi Hirélinanowi jako pomysł stworzenia edeneńskiej kolonii zależnej od jego władania. Władca, słysząc to postanowił udzielić mu pełne wsparcie. W następnych latach odbyły się przygotowania do tego przedsięwzięcia. Zainteresowano się sąsiednimi krainami, do których wysłano wyprawy zwiadowcze. Łącznie wysłano cztery grupy: jedną, którą dowodził Dânemin Géranil, na południe, wgłąb Harensuranu; drugą, którą dowodził Ŷmo Branândil, na zachód, w góry zrębowe Érwól; trzecią, którą dowodził Rânin Gâvosan, na północ, na wyżynę Halfórum (Góry Srebrne); i czwartą, którą dowodził Daemissos „Démis” Córan, na południowy wschód, na wyżynę Sallafórum. Najbardziej obiecująca okazała się ostatnia propozycja. Démis Córan zeznawał o mało rozwiniętych pasterzach i rolnikach, zamieszkującyh te tereny, z niewielką siłą i niewytrenowanym pospolitym ruszeniem, rozproszonych w małych skupiskach po wyżynie. Postanowiono więc wysłać wyprawę kolonizacyjną na te ziemie.

Na pierwszą wyprawę na Sallafórum, w roku 1106 EK , wybrała się grupa złożona z Vârina, Ohrina, Genkyrosa, Berosa, Alesa i ich ludzi, której przewodził Ántar. Zamiarem grupy było rozeznanie terenu pod przeniesienie tam dobytku i założenie siedlisk. Rozbito wtedy pierwsze namioty, przyprowadzono zwierzęta hodowlane, zaczęto łowić ryby w pobliskiej rzece i szukano odpowiedniego miejsca na zbudowanie grodu. Dogodne miejsce w końcu zostało znalezione. Tam rozbito obóz i nazwano to miejsce Fórthir. Po kilku dniach Ántar zdecydował się wysłać do Synkaru wiadomość, że teren jest względnie bezpieczny i mogą się tam osiedlać ochotnicy, oraz poprosił o więcej żołnierzy. Z wiadomością wybrał się oddział Ohrina, zostawiając za sobą znaki do poznania drogi powrotnej.

Po dwunastu dniach do Fórthiru wróciła kompania z posiłkami, robotinikami oraz ich rodzinami, z pozostałymi członkami Złotego Bractwa: Funtinem, Portainem, Rainem i Gawosem, ale bez Ohrina. Okazało się, że po drodze do Synkaru, gdy Ohrin czuwał na warcie w nocy, poszedł załatwić potrzebę i zaatakowały go wilki. Jego ludzie rozgonili zwierzęta, jednak do ran Ohrin wdarło się zakażenie, przez co ten zmarł, nie doczekawszy powrotu do Synkaru. Jego brat Rain mocno go opłakiwał. Wzamian za niego, dowództwo nad jego ludźmi wziął mąż jego siostry Larmŷlwen — Tyrin z rodu Elwérdhenilów, który mimo głębokiej przyjaźni z Rainem, nigdy nie stał się pełnoprawnym członkiem Rady Dziesięciu Złotego Bractwa.

Od tamtej pory zaczął powstawać gród Fórthir, który rozwijał się oddąd coraz bardziej, a z nim liczne jego odgałęzienia, które dały początek Salladorowi. Nazwę zaś nadał mu sam Vârin, od nazwy Sallafórum. Sama zaś nazwa Sallafórum pochodzi możliwie od praedeneńskiego salla, co oznacza ciało niebieskie.