Język staroerwolski
| ⚒️ | Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon. |
Cywilizacja Edeneńska  Edenendor · Edhenéndor · Édnendør · Ínnendö · Ēdenaikaīm · Achomas |
Historia: Historia Salladoru · Państwo Maergalina · Królestwo Salladoru · Konfederacja Edeneńska · Ziemie edeneńskie podczas Katastrofy Farandyjskiej · Konfederacja Sallaforum · Wszechkrólestwo Salladoru · Diaspora salladorska Ludy: Edeneni · Salladorczycy · Synkaranie · Geranie · Huryni · Nuweńczycy · Erwolici · Elchaseni · Agnasanowie · Agrinowie Języki: Praedeneński (Słownik) · Salladorski (Słownik) · Synkarski (Słownik) · Gerański (Słownik) · Huryński (Słownik) · Erwolski (Słownik) Religie: Pogaństwo Edeneńskie · Kult Âthonéna · Otanizm Księgi: Erfâchwen · Mârghalin Rándin · Galinánta · Carwelânta · Arollânta · Vélem Rŷen · Galférwen Postacie: Złote Bractwo · Ales Vermissândan · Vârin I Ârrothan · Tyrin Elwérdhenil · Élphén Âtharin Miejsca: Fórthir |
 |
| Język staroerwolski Ghûz-Charanas | |
|---|---|
| Utworzenie: | Raceg 2023 |
| Używany w (Kyon): | Protopaństwa Erwolu†, Konfederacja Edeneńska† |
| Regiony (Kyon): | Erwol† |
| Liczba użytkowników (Kyon) | brak (język wymarły) |
| Sposoby zapisu: | runy edeneńsko-nuweńskie |
| Typologia: | analityczny z elementami fleksyjnymi VOS |
| Klasyfikacja: | Języki erwolskie
|
| Przykład | |
Agh ar aghâb, ba ażer râtul Vosził zer im, râ ar farinn 'N undan szîn rêszałt rê'azud Eghûr ye râchas îs łâp asz ghłer Chil châpurer ghnôd, ńî adan bêrs Zâr mâs yełd, ûbs tar ażełd Zvar láydi frann, za ar a'ûr Ajan jîn trân môl ar asent Afin jîn vôran zu ar târa zent Ar żar ił rôv, raver chałôv Abarm jaz chîz ńî atârabent | |
| Lista conlangów | |
|
Zobacz też słownik tego języka. |
Język staroerwolski — (erw. Ghûz Charanas, praed. Erwoales Tau) język z rodziny języków erwolskich, używanych w górach Erwol, będący przodkiem wszystkich późniejszych znanych języków z tej rodziny. To stadium języka wyznacza się na okres między około 1700 EK , a 2800 EK .
Był on zapisywany runami edeneńsko-nuweńskimi, wziętymi od sąsiednich ludów.
Dzielił się na trzy główne dialekty, od których biorą się późniejsze języki: kabirski, nalaktarski i baramski, nazwane od najważniejszych twierdz danego regionu Erwolu.
Fonetyka
| Spółgłoski | Dwuwargowe | Wargowo-
zębowe |
Zębowe | Dziąsłowe | Podniebienne | Welarne | Krtaniowe |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nosowe | m | n | ɲ | ŋ | |||
| Zwarte | p b | t d | k g | ʔ | |||
| Szczelinowe | f | s z | ʃ ʒ | ʝ | x ɣ | ||
| Półotwarte | ʋ | ɰ | |||||
| Boczne | ɫ | lʲ | |||||
| Drżące | ʙ ʙ̥ | r | |||||
| Samogłoski | Przednie | Centralne | Tylne |
|---|---|---|---|
| Przymknięte | yː | ɯ uː | |
| Półprzymknięte | ɪ̈ | ||
| Środkowe | œː | ə | ʌ oː |
| Otwarte | a | ɒː |
Akcent rekonstruowany jest jako padający na ostatnią długą sylabę, a w przypadku braku takowej, na ostatnią sylabę w słowie.