Kudu

Lokalizacja Kudu na wizualizacji Surandralu w roku wspólnym.

Kudu (sur. कूदू Kudu) — region historyczny na zachodzie geograficznym Surandralu, w Górach Żelaznych. Stanowi nieco zróżnicowany obszar. Obszary pół- oraz pustynne zajmują znaczną część krainy, gdzie są znane jako वकैर् Wakéj. Tereny zamieszkane na stałe znajdują się raczej na północy (od Balgi włącznie) oraz na południu, gdzie znajdowała się kolebka Ankorczyków. To co łączy ten obszar, to ogólna jałowość, oraz bycie „kresami północnymi” I Państwa Gjõów, za którego ukształtowały się granice regionu.

Centralna część, Wakéj, stanowi jeden z najtrudniejszych obszarów do życia w Surandralu. Roślinność jest uboga, wyspowa albo wręcz jej brakuje na większości terenów, a rzek i jezior jest tu jak na lekarstwo. Opady też są tu jedne z najniższych w kraju, co w połączeniu z niewielką liczbą gejzerów sprawia to, że wilgotność jest na niskim poziomie. Mimo to, istnieją tu pewne grupy koczownicze przemierzające ten region. Paradoksalnie, niemal w środku Kudu znajduje się miasteczko ळोम्ई Ľomi, gdzie znajduje się stałe skupisko ludności ze względu na tutejszy mikroklimat oraz strategiczne położenie. Warto zaznaczyć, że podregion Wakéj jest mniejszy niż rejencja Wakéj, gdyż ta obejmuje nie tylko Wakéj jako krainę, ale część innych terenów Kudu, w tym Balgę, a nawet fragmenty Mewatu oraz Tomkodu.

Północna i południowa część, chociaż jałowe, są bardziej zamieszkane przez człowieka. Na północy istnieje niemała liczba strumyczków, które wpadają pod ziemię, do jezior albo do Leatu, południe zaś stanowi dorzecze rzeki Besi. Nadal jednak opady tu są słabsze niż w reszcie kraju. Istnieją tu stałe osady zajmujące się pasterstwem, które są zamieszkiwane przez ludy jalniockie (Surandralczycy, Ankorczycy oraz Czouzowie) na południu i ngorskie (Ngorowie, Tulowie) na północy. Historycznie na północy istnieli Sutelowie.

Mimo „odludnego” charakteru regionu, nie jest on pustką na mapie etnograficzno-strategicznej Surandralu. Przez Kudu przebiega alternatywna trasa odnogi Szlaku Gór do Medengii. Chociaż jest bardziej trudna do pokonania niż główny przebieg wzdłuż Khutu, tak jest krótszy, a jednocześnie w czasach historycznych w pełni był na terenie jednego państwa. Stanowi także kolebkę kilku nacji: Ankorczyków, Ngorów oraz Tulów, zapewne też historycznych Sutelów.

Główne miasta regionu: Holask, Besi, Balga, Ľomi, na pograniczu znajduje się też Džës.

Etymologia

Surandralska nazwa कूद Kudu pochodzi od starosurandralskiego स्कुन्दोय् skundoj, znaczącego „pustynia”, identycznie jak obecny rzeczownik pospolity कून्दू kundu. Obecna forma nazwy regionu jest zmodyfikowana pod wpływem mowy Czouzów, gdzie głoski typu n były usuwane przed spółgłoskami.

W starosurandralskim znany jako वत् क्र Wat Krä, co oznaczało „ziemia północna”

Nazwy w innych językach:

język	nazwa
języki ziemskie
polski	Kudu
angielski	Koodu
niemiecki	Kudu
norweski	Kudua
języki kyońskie
surandralski	कूद Kudu [ˈkudu]
starosurandralski	वत् क्र Wat Krä [wɑt kræ]
kejreński
czouski	कूदूइ Kudö [ˈkudø]
lecajski	खेळ्स्कोन्दिठ Helskondi [ˈxɛlskʰɔnti] lub कुदु Kudu [ˈkʰutu]
ołłuch	Chelkêndi [ˈxelkɛndi] lub Kȯdȯ [ˈkʰudu]
habecki	కూదూ Kûdu [ˈkúdù]
Odległe języki Kyonu w przestrzeni lub czasach
(nowo)surandralski	कूदूय् Kuduj [ˈkuduj]
ayu
nowosechtoński
pulserimski
yuke