Księga Ognia
Wygląd
Księga Ognia (nscht. «ܝ݂ܡ݅ܝܬ ܙܸܐܐܲ» ‹Yimūyt Zeʻā› /jiˈmuːjt zeˈʔaː) - święta księga santyzmu, spisana w 5988 EK przez trzech braci z powinowactwa, o imionach Tabori Qabōr, Nazar Ha Vardim, Metar Hat Tabran. Została napisana w trzech językach, starosechtońskim, hetyńskim oraz urańskim, i przepisana z pergaminu na kamień. Wraz z objęciem przez braci władzy nad starym Sechtem, zwanym wtedy Yari (nscht. «ܝܵܪܝ݂», por. tang. egzonim «Γιαρι» "Secht"), zmieniono jego nazwę na "Secht" (rdzenie ʃ-ħ-t), co oznacza "grzesznymi". Księga Ognia jest niedługim utworem, z następującym podziałem:
- Świt - przedmowa.
- Poranek - jak powstał świat i kim są ludzie; jak dorastać.
- Południe - jak należy żyć w świętości.
- Wieczór - jak spędzać starość.
- Zmierzch - co następuje po śmierci.