Księga Mórz

Księga Mórz (nscht. «ܝ݂ܡܘ݅ܝܬ ܐܵܝܟ݇ܦܐܲ» ‹Yimūyt Aykəpā› /jiˈmuːjt ʔajkəˈpaː/) - najstarszy tekst Kanisji, w formie jeszcze półobrazkowego pisma klinowego wyrytego w kamieniu, z około 2000 EK. Zachowane do czasów nowożytnych teksty zawierają kilkanaście akapitów, które posiadają informacje niepasujące do późniejszych dziejów Sechtu:

„Na południe od Krajów Iki leżą kraje barbarzyńców, co pożerają starców swoich. Zwą się Bemago i nie mają ni królów, ni wodzów, a wszystkie decyzje wspólnie naradziwszy się podejmują. A dalej, na południu leżą dwie wyspy: Zudu, której sama ziemia rodzi bogactwa i świetliste kamienie, a na końcu wyspa Amana, gdzie to nigdy nie nadchodzi zima, a urodzaj trwa wiecznie. A za wyspą tą morze się urywa i w przepaść upada, gdzie z niebem się zlewa.”

Być może pisząc o Zudu, chodziło o wyspę Kaori, bądź Akejrę albo Hiraneę. Dalsze opisy geograficzne nie pasują jednak do nich, tylko do półwyspu sechtońskiego. I chociaż obszar Tangii jest faktycznie słynny ze świateł, to pochodzi ono z luminescencji lokalnej fauny, a nie z kamieni. Nie wiadomo czym była wyspa Amana. Tekst zdaje się w ogóle mieszać słowa "ziemia" i wyspa. Kraina Iki prawdopodobnie odnosi się do Isztów (patrz: Państwo Neszów).