Język nefajski
| ✅ | Niniejszy artykuł dotyczący Kyonu jest kompletny i jest ukończony. |
Języki Wschodu Starożytnego
|
Języki: ajniadzki · cherynejski · felindrycki · firaski · hatyjski · jerysecki · kaldyjski · kiszgarski · kitrzański · nefajski · sorlijski · staroszyszeński · starotarszyjski · szar · tarkajski · trycki Leksykony: słownik ajniadzkiego klasycznego · słownik cherynejski · słownik hatyjski · słownik kitrzański · słownik sorlijski · słownik starotarszyjski Rodziny językowe: Języki gaskarańskie · Języki ilaruzyjskie · Języki oldyjskie · Języki paleofenickie · Języki parnhaskie · Języki seframańskie |
| Język nefajski | |
|---|---|
| Utworzenie: | Borlach |
| Używany w (Kyon): | Wschód Starożytny |
| Regiony (Kyon): | Kyon Wschodni (Arewia) |
| Liczba użytkowników (Kyon) | brak (język wymarły[1]) |
| Sposoby zapisu: | brak |
| Typologia: | nieznana |
| Klasyfikacja: | Języki seframańskie (proponowane) |
| Lista conlangów | |
Język nefajski — niepoświadczony pisemnie język używany przed 2800 EK na obszarze krainy znanej z ajniadzkich tekstów jako Neffay [nef:aj]. Znajdowała się ona na wschód od Płaskowyżu Szomemskiego, pomiędzy Bismem a Tarwą, obejmując położone na pograniczu stepu zalesione doliny rzek Keropa i Chyspa. Język nefajski jest zwykle łączony z innymi pobliskimi językami Wschodu Starożytnego, takimi jak tarkajski lub szar. Wedle niektórych badaczy mógł być blisko spokrewniony z językiem hatyjskim, potencjalnie tworząc część większej gałęzi w ramach rodziny języków seframańskich, alternatywnej wobec gałęzi języków itrażyckich[2].
Te twierdzenia pokrywają się częściowo z "teorią mnajdryjską", zakładającą że języki te były bezpośrednimi potomkami języka cywilizacji mnajdryjskiej. Na terenie starożytnego Nefaju znajdował się kompleks megalitycznych świątyń mnajdryjskich w Ḱalèfior, będących najdalej na północ wysuniętym obiektem mnajdryjskim, a jednocześnie jednym z najlepiej zachowanych. Jest to zapewne w dużej mierze spowodowane ciągłym użytkowaniem świątyń w Ḱalèfior przez cały okres wysokiej epoki brązu, aż do Katastrofy Farandyjskiej. Ḱalèfior mógł być głównym centrum kultowym Nefajczyków, którzy nigdy nie stworzyli wspólnej państwowości, chociaż okresowo wchodzili w luźne konfederacje i sankcjonowane religijnie pakty obronne.
Zmierzch języka nefajskiego nadszedł wraz z końcem Wschodu Starożytnego. W kolejnych wiekach był powoli wypierany przez nowopowstałe kontinuum dialektów tarszyjskich, a chociaż nefajski mógł jeszcze długo przetrwać w odizolowanych wioskach położonych na stokach Gór Pochodzenia, w roku wspólnym był już językiem od dawna wymarłym.
Przypisy
- ↑ W roku wspólnym Kyonu.
- ↑ Na poparcie takiej tezy podaje się podobieństwo między występującymi w tekstach ajniadzkich imionami nefajskimi a znanym słownictwem hatyjskim. Również etymologie nazw rzek Keropa i Chyspa bywają łączone z hatyjskimi słowami krúpah [kruːpɑx] "czerwony" oraz ḥəhbe [ħəxbe̞] "woda".