Języki parnhaskie

✅	Niniejszy artykuł dotyczący Kyonu jest kompletny i jest ukończony.

Języki Wschodu Starożytnego

Języki: ajniadzki · cherynejski · felindrycki · firaski · hatyjski · jerysecki · kaldyjski · kiszgarski · kitrzański · nefajski · sorlijski · staroszyszeński · starotarszyjski · szar · tarkajski · trycki Leksykony: słownik ajniadzkiego klasycznego · słownik cherynejski · słownik hatyjski · słownik kitrzański · słownik sorlijski · słownik starotarszyjski Rodziny językowe: Języki gaskarańskie · Języki ilaruzyjskie · Języki oldyjskie · Języki paleofenickie · Języki parnhaskie · Języki seframańskie

Języki parnhaskie
Zasięg	Wschód Starożytny (Parnhaṣṣa) Kyon Wschodni (Saszkuigodia)
Klasyfikacja	Wymarła rodzina językowa
Przybliżona lokalizacja starożytnej Parnhaṣṣy.
Lista conlangów

Języki parnhaskie — grupa kilku blisko spokrewnionych języków, która występowała na Wschodzie Starożytnym w krainie znanej w ajniadzkich źródłach jako Parnhaṣṣa [parnxaʃ:a]. Znajdowała się na wybrzeżu Wszechoceanu, pomiędzy Firasą, Sorlerią oraz Tallatari, co w roku wspólnym odpowiada północnej Olsenii, na granicy z Szyszenią. Języki parnhaskie wymarły wraz z końcem Wschodu Starożytnego, jakiś czas po Katastrofie Farandyjskiej z 2800 EK . W ciągu kilkuset lat zostały wyparte i całkowicie zastąpione przez napływające z Rubanii języki oldyjskie. Spekuluje się, że języki parnhaskie mogły wywrzeć istotny wpływ na rozwój języka tambimskiego.

Starożytni Parnhasi byli ludnością niepiśmienną, nie zachowały się więc żadne przykłady ich mowy, nie istnieją też żadne teksty pisane z ich perspektywy. Wszystko co o nich wiadomo pochodzi ze wzmianek w tekstach ludów ościennych, przede wszystkich tekstach ajniadzkich, sorlijskich lub firaskich. Wiadomo, że byli podzieleni na na liczne, bitne i zdecentralizowane plemiona, tworzące skomplikowaną i fragmentaryczną mozaikę polityczną. Niektóre z plemion mówiły zapewne różnymi dialektami tego samego języka, jednak wiele z nich nie było w stanie łatwo się ze sobą porozumieć. Teksty firaskie sugerują, że tłumacze byli niezbędni w między plemiennych kontaktach. Część słów miała wręcz odwrotne znaczenie w różnych językach, co doprowadzało do częstych konfliktów i waśni. Szczególnie różniły się od siebie położone na południu plemiona wybrzeża oraz mieszkające na północ od nich plemiona górali.

Klasyfikacja języków parnhaskich oraz potencjalne pokrewieństwo Parnhasów z innymi ludami Kyonu Wschodniego pozostają kwestiami nierozwiązanymi. Wiadomo, że Parnhasi nie należeli do ludów seframańskich i niemal na pewno nie posługiwali się językami z tej rodziny. Badacze Wschodu Starożytnego postulowali na przestrzeni lat możliwe pokrewieństwo z Sorlijczykami, w ramach większej nie-seframańskiej i nie-oldyjskiej rodziny autochtonicznych języków regionu. Teoria ta nie posiada jednak żadnych solidnych dowodów. Podobną spekulacją jest odległe pokrewieństwo z językami oldyjskimi w tamach spekulatywnej makrorodziny języków tacyńskich. Z tego powodu języki parnhaskie uznaje się za grupę izolowaną, niespokrewnioną z żadnymi innymi znanymi językami Wschodu.