Język tarkajski

✅	Niniejszy artykuł dotyczący Kyonu jest kompletny i jest ukończony.

Języki Wschodu Starożytnego

Języki: ajniadzki · cherynejski · felindrycki · firaski · hatyjski · jerysecki · kaldyjski · kiszgarski · kitrzański · nefajski · sorlijski · staroszyszeński · starotarszyjski · szar · tarkajski · trycki Leksykony: słownik ajniadzkiego klasycznego · słownik cherynejski · słownik hatyjski · słownik kitrzański · słownik sorlijski · słownik starotarszyjski Rodziny językowe: Języki gaskarańskie · Języki ilaruzyjskie · Języki oldyjskie · Języki paleofenickie · Języki parnhaskie · Języki seframańskie

Język tarkajski
Utworzenie:	Borlach
Używany w (Kyon):	Wschód Starożytny
Regiony (Kyon):	Kyon Wschodni (Arewia, Płaskowyż Szomemski)
Liczba użytkowników (Kyon)	brak (język wymarły)
Sposoby zapisu:	brak
Typologia:	nieznana
Klasyfikacja:	Języki seframańskie (proponowane)
Lista conlangów

Język tarkajski — starożytny język występujący na zachodnich rubieżach Wschodu Starożytnego przed Katastrofą Farandyjską. Jego nazwa bierze się od odległej kotliny znanej z ajniadzkich źródeł jako Ťarqay [tʼarqaj]. Jest ona zwykle identyfikowana z miejscem znanym współcześnie jako Kotlina Lakaska, położonym na północnym skraju Płaskowyżu Szomemskiego, na południe Bramy Słońca (a więc i od historycznego Bismu), u źródeł rzeki Akażi (ajd. Ākazhi Ākazhi [a:ka'ʐi]), największego z dopływów Korany.

Pomimo zauważalnego podobieństwa nazw, ani języka tarkajskiego, ani krainy Ťarqay nie należy mylić z Tarkią, która w ajniadzkich tekstach z końca wysokiej epoki brązu pojawia się jako Dârṣi [dɐrʃi]. Zbieżność nazw obu krain nie jest najpewniej przypadkowa, chociaż dokładny charakter relacji pomiędzy tymi kotlinami pozostaje tematem wielu dyskusji naukowych. Spore kontrowersje wzbudza także klasyfikacja języka tarkajskiego, jako że nie pozostawił on po sobie źródeł pisanych. Na przestrzeni dziejów tarkajski identyfikowany był jako izolat, język spokrewniony ze starożytnym językiem lugulmuskim lub z późniejszymi językami unagurskimi. Dominująca teoria zakłada jego przynależność do rodziny języków seframańskich, postulując pewien stopień pokrewieństwa z sąsiednimi językami, takimi jak hatyjski oraz nefajski.

Ludność zamieszkująca starożytną Kotlinę Lakaską i posługująca się językiem tarkajskim znajdowała się na marginesie Wschodu Starożytnego, z daleka od większości głównych graczy politycznych i centrów cywilizacyjnych, przez co informacje na jej temat są bardzo skąpe. Większość z nich pochodzi z Bismu. Kraina Ťarqay była ważnym partnerem handlowych miast-państw tego regionu, ciesząc się szczególnie bliskimi więzami z miastem Hhatti. Relacja ta stała się szczególnie istotna po zdominowaniu przez Hhatti pozostałych miast-państw i uzyskaniu hegemonii nad Bismem. Znaczna część metali i kamienia trafiała na bismijskie bazary z kopalń położonych właśnie w Ťarqay.

Nie ma pewności co do tego, kiedy dokładnie tarkajski stał się językiem wymarłym. Z racji swojego relatywnie odizolowanego położenia i bliskości gór mógł przetrwać jeszcze stulecia po końcu Wschodu Starożytnego z 2800 EK . Wiadomo jednak, że już na kilkaset lat przed początkiem kejreńskich podbojów Arewa Wielkiego (6285 EK ) Kotlina Lakaska zamieszkana była przez użytkowników lokalnego języka nomadów, należącego do rodziny języków ekylenońskich. Spekuluje się ponadto, że w bliżej nieokreślonym czasie dzielni i rządni przygód pionierzy tarkajscy mogli przedostać się na drugą stronę gór i zasiedlić Kotlinę Ażerymską. Jeśli scenariusz taki czyniłby więc z tajemniczego języka ażerymskiego bezpośredniego potomka języka tarkajskiego, lub przynajmniej jego bliskiego krewnego.