Rabirumubadin

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ghagbir-u-Mugbaḍȝi-yin
ܪܩܒܠܡܩܒܬܝܢ
Tibesti east of bardai.jpg
Krajobraz niższych partii wulkanicznego masywu Rabirumubadin

MasywWulk2.png
Masyw Rabirumubadin na mapie Kyonu
Język {{{Język}}}
Lokalizacja Pustynia Południowa
Krainy Masyw Centralny, Taras Północny, Wschodni, Południowy, Zachodni
Państwa brak
Największe miasta {{{Miasta}}}
Narody {{{Narody}}}

Rabirumubadin, alternatywnie także Ragirumugadin (adz. ܪܩܒܠܡܩܒܬܝܢ Ghagbir-u-Mugbaḍȝi-yin ['ʁæɡ͡bɪrʊ.mʊɡ͡bæɖˤɪjɪn]) — region Wielkiej Pustyni Południowej, znajdujący się w pobliżu Ajdyniriany, tuż na zachód od Czerwonych Ziem, będących częścią Morza Płomieni. Rabirumubadin jest dużych rozmiarów masywem wulkanicznym, utworzonym przez siedem głównych wulkanów, z których każdy zwieńczony jest kraterem wulkanicznym. Najważniejszym z nich jest Kâṇ Ca'hirumwê, wulkan tarczowy w pojedynkę tworzący większość środkowej części tak zwanego Masywu Centralnego, serca Rabirumubadin. Kâṇ Ca'hirumwê jest jednocześnie najwyższym szczytem Wielkiej Pustyni.

Rabirumubadin utworzony został na podstawie niewielkiego, zbudowanego z piaskowca płaskowyżu lub pasma wzgórz, przez ogromne wylewy lawy wynikające z erupcji wulkanicznych. Spekuluje się, że może to być formacja starsza nawet od sąsiedniego Morza Płomieni, chociaż co ciekawe, wciąż wykazuje dowody aktywności wulkanicznej. Na obszarze Rabirumubadin występują fumarole[1], gorące źródła, baseny gorącego błota, a także znaczne pokłady siarki i natronu[2]. Erozja, spowodowana w dużej mierze silnymi wiatrami znad Wielkiej Pustyni, wyżłobiła wiele zapierających dech w piersiach iglic oraz rozbudowaną sieć wąwozów i kanionów. Biegną nimi często rzeki, wylewające nieregularnie, szybko wyparowujące i znikające w piaskach pustyni.

Z tego powodu, masyw Rabirumubadin jest, obok miejsc takich jak Adeza, Czerwone Ziemie czy samotne oazy położone w obrębie Pasa Życia, jednym z niewielu miejsc na Wielkiej Pustyni w którym natrafić można na ekosystem, składający się z flory i fauny aktywnej przez cały rok. Składa się on z gatunków przystosowanych do życia w trudnych pustynnych warunkach. Warto zauważyć jednak, że pomimo obecności wysokich temperatur, są one wyraźnie niższe niż na terenach otaczających Rabirumubadin. Jest tak głównie z uwagi na wysokość masywu, która działa na temperaturę łagodząco. W połączeniu ze źródłami wody oraz cieniem zapewnianym przez wąwozy sprawia to, że Rabirumubadin można nazwać ostatnią redutą życia. Tereny położone na południe i zachód od masywu są bowiem niemal całkowicie jałowe i pozbawione życia, aż do gór nad wybrzeżem Wszechoceanu.

Nazwa

Etymologia

Nazwa Rabirumubadin, lub też Ragirumugadin, pochodzi od adezaskiego ܪܩܒܠܡܩܒܬܝܢ Ghagbir-u-Mugbaḍȝi-yin ['ʁæɡ͡bɪrʊ.mʊɡ͡bæɖˤɪjɪn], co oznacza "twierdzę/schronienie [boga] Mugbaḍȝina". Nazwa ta jest więc silnie związana z talonbacką mitologią, odwołując się do boga pustyni, Mugbaḍȝina, wygnanego na Czerwone Ziemie. Z uwagi na handel Talonbatu z okolicami Tarfij w Sechcie, nazwa ta przeniknęła do języka sechtońskiego, a z niego zaś do innych ludów zamieszkujących region Kanisji. Alternatywą jest nazwa rykadańska, Amtalh-Qāè [amtaɫ'qa:ʕ], oznaczająca tyle co "odległe góry". Dzięki Szlakowi Kadzideł, który łączy Rykadan połączeniami handlowymi z resztą Ajdyniriany, nazwa ta została zaadaptowana przez Ajdyniriańczyków w formie Śatisiya Andallakh (Wzgórz Andallakh). Inne ludy tej części planety zetknęły się z tą nazwą w tej właśnie formie, z wyjątkiem Nuaryjczyków, którzy w swoich ekspedycjach poszukiwawczych od strony Szuru zewnętrznego poprzez pustynię natrafiali w przeszłości na ten region i nazwali górę ᑐᕝᕋᑐᕝᓐᐊᑦᓴᐊᒃᑲ Toratonatsaakka ['tɔradonad͡zakʼa], czyli "świat góry ognia".

Nazwy w językach obcych

język nazwa regionu
języki ziemskie
polski Rabirumubadin, Ragirumugadin
angielski Rabirumubadin, Ragirumugadin
języki kyońskie
adezaski ܪܩܒܠܡܩܒܬܝܢ
Ghagbir-u-Mugbaḍȝi-yin
/'ʁæɡ͡bɪrʊ.mʊɡ͡bæɖˤɪjɪn/
ajdyniriański Śatisiya Andallakh
/ɕatisi'ja anda'l:aχ/
ayu Μυπασιν, Ορυμηρα
Mupahin, Orumeira
/mʉpahin/, 'ɔɾʉmejɾa/
sechtoński ܡܘ݆ܒܙ݂ܢ , ܡܐܐܲܬ ܙܵܐܝ݂ܒܳ
Mubazin, Ma’āt Za’yiv
muba'zin, /ma'ʔaːt za'ʔjiv/
rykadański Amtalh-Qāè
/amtaɫ'qa:ʕ/
yuke ᑐᕝᕋᑐᕝᓐᐊᑦᓴᐊᒃᑲ
Toratonatsaakka
/'tɔradonad͡zakʼa/

Kynografia i dane przyrodnicze

Warunki klimatyczne

Obszar masywu Rabirumubadin cechuje się relatywnie rzecz biorąc łagodniejszym klimatem niż otaczające go obszary Wielkiej Pustyni Południowej. W szczególności różnica ta widoczna jest między masywem a znajdującym się tuż na zachód od niego Morzem Płomieni. Przyczynia się to tego w szczególności wysokie położenie terenu. Większość masywu znajduje się na wysokości ponad 2 km nad planetarnym poziomem morza, najwyższe szczyty przekraczają zaś wysokość 4 km, co wyraźnie ochładza powietrze. Z uwagi na występowanie źródeł wody, a także tymczasowych rzek, Rabirumubadin stanowi główną redutę życia w środkowej części Wielkiej Pustyni, pomiędzy granicą Ajdyniriany na zachodzie, Nuarią na południu oraz Szurem i wybrzeżem Wszechoceanu na wschodzie. Z obszaru tego wypływa pięć głównych rzek, pomimo tego, że wyparowują one bardzo szybko, ich woda potrafi być transportowana przez podziemne warstwy wodonośne na znaczne odległości. Region ten, podobnie jak cała Wielka Pustynia, jest jednak ofiarą ekstremalnych zmian temperatur oraz ogromnych różnic w temperaturze między dniem a nocą. Stanowi to znaczne wyzwanie oraz zagrożenie dla lokalnych gatunków.

Regiony

Z uwagi na ukształtowanie terenu oraz historię kynologiczną wyróżnić można 5 głównych regionów lub krain, a także jedną krainę dodatkową. Do głównych regionów Rabirumubadin należą: Masyw Centralny, Taras Wschodni, Taras Południowy, Taras Zachodni oraz Taras Północny. Rabirumubadin, jako masyw wulkaniczny, zbudowany jest z pokładów zastygłej lawy pochodzącej z wylewów wielu wulkanów, z czego spora cześć wciąż wykazuje ślady aktywności. Spośród dziesiątek wulkanów, siedem z nich uznać można za główne. Każdy z nich zwieńczony jest także dużymi kraterami.

Wymienić można także jeden region dodatkowy, tak zwany Masyw Południowy. Podobnie jak reszta Rabirumubadin, Masyw Południowy zbudowany został przez dawno zastygłe wylewy lawy. Jest to jednak formacja znacznie starsza, mocno zerodowana, a przez to dość niska, często przykrywana przynajmniej częściowo przez piaski pustyni.

Masyw Centralny

Masyw Centralny, jak sama nazwa wskazuje, stanowi centralnie położoną, a także największą oraz najwyższą, część masywu Rabirumubadin. Masyw ten powstał powstał z połączenia pól lawowych dwóch głównych wulkanów - mniejszego i położonego na południu Kâṇ Gêjbaṛumwê (adz. ܟܐܢ ܩܝܝܒܠܡܘܝ ['kæ:ɳ ge:ɟbæɽʊm'we:], dosłownie: Czarna Góra) oraz położonego na północy Kâṇ Ca'hirumwê (adz. ܟܐܢ ݎܥܠܡܘܝ ['kæ:ɳ t͡sæʔ͡hɪrʊm'we:], dosłownie: Czerwona Góra). Jest to ogromny wulkan tarczowy, mierzący 4246 metrów ponad planetarny poziom morza. Jest to jednocześnie najwyższy szczyt całego obszaru Wielkiej Pustyni Południowej. W pojedynkę odpowiada on za powstanie większości Masywu Centralnego, jego ostatnią erupcję datuje się na około 2.68 milionów lat kyońskich przed rokiem wspólnym[3]. Mimo to, obszar ten wciąż wykazuje pewną aktywność, w postaci występowania gorących źródeł czy fumaroli.

Tarasy Rabirumubadin

Masyw Centralny otaczają tak zwane "Tarasy", cztery mniejsze masywy pochodzenia wulkanicznego. Pięć z siedmiu głównych wulkanów Rabirumubadin znajduje się w regionie Tarasów. Najwyższym szczytem Tarasu Wschodniego jest Kâṇ Kâghâṛ (adz. ܟܐܢ ܟܐܪܐܠ ['kæ:ɳ kæ:'ʁæ:ɽ], dosłownie: Góra Karar), w jego południowej części znajduje się natomiast Kâṇ Bihhtisumwê (adz. ܟܐܢ ܒܚܛܣܡܘܝ ['kæ:ɳ bɪħtɪsʊm'we:], dosłownie: Źółta Góra). Znajdują się tam znaczne pokłady siarki.

Taras Południowy jest największym spośród tarasów Rabirumubadin, jest jednocześnie najbardziej zerodowanym. Poszczycić się może niezwykle unikalnymi widokami, w tym wysokimi i ostrymi iglicami wyżłobionymi przez pustynne wiatry. Głównym wulkanem Tarasu Południowego jest Kâṇ Hhemciw (adz. ܟܐܢ ܚܡݎܘ ['kæ:ɳ 'ħemt͡sɪw], dosłownie: Góra Hemcił). Taras Zachodni jest najmniejszym, a przy tym najmłodszym, ze wszystkich Tarasów. Obszar ten wykazuje znaczną aktywność, z duża ilością fumaroli, gorących źródeł oraz basenów gorącego błota, a także z dość częstymi, chociaż niewielkimi, erupcjami. Głównym wulkanem tego obszaru jest Kâṇ Zâkpan (adz. ܟܐܢ ܣܐܟܦܢ ['kæ:ɳ 'zæ:k͡pæn], dosłownie: Góra Zakpan).

Taras Północny jest drugim co do wielkości, po Tarasie Południowym, tarasem masywu Rabirumubadin. Region ten cechuje się znaczną aktywnością wulkaniczną, a także występowaniem szczególnie głębokich wąwozów, licznych gorących źródeł oraz znacznych i szczególnie łatwo dostępnych pokładów natronu. Najważniejszym wulkanem obszaru, a przy tym drugim co do wielkości wulkanem Rabirumubadin, jest Kâṇ Jxađe (adz. ܟܐܢ ݍܜ ['kæ:ɳ 'ʄ'æɗe], dosłownie: Góra Giade). Ma on wysokość 3415 metrów nad planetarnym poziomem morza.

Fauna i flora

Z uwagi na swoje unikalne warunki, ekologia Rabirumubadin przypomina sytuację odizolowanej wyspy. Lokalna flora i fauna znacząco różni się od gatunków zamieszkujących okoliczne pustynie. Region ten pokrywa wiele gatunków kserofitycznych krzewów, kaktusów, a także niewielkich drzew, takich jak lokalne odmiany tamaryszku. Masyw zamieszkuje także wiele gatunków gadów, przede wszystkim jaszczurek, skorpionów, a także kilka ssaków. Dwa spośród największych zwierząt masywu jest ssakami: adaks pustynny[4] oraz będący głównym drapieżnikiem lokalny gatunek kotowatych, pokrewny gepardom, chociaż wyraźnie od niego mniejszy.

Najnowsza aktywność wulkaniczna

Obszar masywu Rabirumubadin jest terenem umiarkowanej aktywności wulkanicznej. Jednym z najbardziej aktywnych części masywu jest region Tarasu Zachodniego. Wulkan Kâṇ Zâkpan doświadcza częstych erupcji, które są jednak erupcjami o relatywnie niewielkiej skali. Co ciekawe, ostatnią poważną erupcję w Rabirumubadin szacuje się na około 6160 lat kyońskich przed rokiem wspólnym[5], kiedy to dojść miało jednocześnie do potężnego wybuchu Kâṇ Kâghâṛ oraz pomniejszego Kâṇ Bihhtisumwê. Według wielu uczonych, erupcje te były jednymi z głównych czynników odpowiadających za Katastrofę Farandyjską.

Znaczenie religijno-mitologiczne

Obszar Rabirumubadin ma kluczowe znaczenie dla wierzeń religijnych oraz mitologii talonbackiej. Łączony jest on przede wszystkim z postacią Mugbaḍȝi'ego, boga pustyni, wygnanego z Adezy na Czerwone Ziemie u zarania czasów za zabójstwo Ḍêmc̣xê'iriba. Po swoim wygnaniu, Mugbaḍȝi wraz z pomocnikami zbudował sobie twierdzę lub schronienie, by stamtąd, a konkretnie z Czerwonej Góry, rządzić swą pustynną domeną. Cztery z siedmiu wulkanów Rabirumubadin nazwane są po pomocnikach Mugbaḍȝi'ego, duchach pustynnego wiatru północnego, południowego, wschodniego i zachodniego.

Galeria

Przypisy

  1. Rodzaj ekshalacji wulkanicznych towarzyszących czynnym wulkanom.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Fumarole
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Natron
  3. Około milion lat ziemskich temu.
  4. https://en.wikipedia.org/wiki/Addax
  5. Około 2300 lat ziemskich temu.
Kyon.jpg
REGIONY
KYONU

Czytasz artykuł z serii
regiony Kyonu.
Arktozja Dewia Kyon Północny Pustynia Północna Kanisja Środkowy Kyon Kyon Wschodni Pustynia Południowa Sfeniscja Wszechocean
Kyońskie Obszary Arktyczne Wielka Dewia
Mała Dewia
Wyspy Zachodnie
Wyspy Południowe
Biały Półksiężyc
Haukia
Wyspy Iriańskie
Region Miteński
Wyspy Północne
Wyspy Tangijskie
Wyspa Kaori
Dzikie Ziemie
Szur
Ajdyniriana
Pas Życia
Medengia
Góry i Przedgórze Dachu Świata
Harensuran
Stepy Zachodu
Dalekie Południe
Półwysep Uszan
Kiskuadia
Olsenia Właściwa
Rubania, Wyspa Południowa
Saszkuigodia
Fełża
Interior Wschodni
Wyspy Dorzecza
Północne Rubieże Monarchii
Tarum
Erutia
Góry Żelazne
Morze Płomieni
Rabirumubadin
Zagórze Harruńskie
Talonbat
Nuaria
Tsiqaxus
Atirai
Ma'uri
W. Nowocesarska