Mevat
| E • Regiony Historyczne Gór Żelaznych | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Surandral | Bamgan · Banzë (Banzja) · Kaalpas Północny · Kak · Kãs (Kans) · Kudu · Mevat (Mewat) · Phejdë (Ferdia) ·Suán Djal (Suwandial) · Suán Luék (Suwanluwek) · Thumb · Thomkhód (Tomkod) · Wacihá (Waciha) · Waňaem (Waniaem) · Wathoul (Watowul) · Žoini | ||||||||
| Erutia | Badre · Béñ Tham (Bengtam) · Kãs (Kans) | ||||||||
| Inne | Suchogórzyn | ||||||||
Mewat (sur. मेभत् Mevat) — region historyczny w środku Surandralu, w Górach Żelaznych. Stanowi dość płaski, jak na Surandral, obszar o specyficznych warunkach pogodowych i glebowych. Nie ma warunków na dobre rośliny uprawne i drzewa liściaste, ale sam teren stanowi obszar porośnięty drzewami iglastymi, stanowiąc pewną górską tajgę. Istnieje też rolnictwo, zajmujące się mniej wymagającymi roślinami. Cywilizacja na tym obszarze istnieje od dawnych czasów.
Zdecydowana większa część regionu stanowi obszar borowy lub poborowy, będąc obok Žoini największym źródłem drewna w Surandralu. Istnieją warunki do uprawy niektórych roślin, które nie są wymagające pod względem gruntów. Klimat jest nieco chłodniejszy od tomkodzkiego czy Žoini, ale opady nadal są na wysokim poziomie, typowym dla tych obszarów. Na wschodzie i zachodzie Mewatu klimat jest bardziej surowy i zbliża się do sąsiadujących z nim regionów – Kudu oraz Waniaemu, na północy zaś i południu płynnie przechodzi w żyzny Tomkod oraz zbliżone do terenów umiarkowanych Žoini. Khut stanowi najważniejszą rzekę regionu.
Ze względu na centralne położenie oraz obfitość drewna, rzadkiego w innych regionach niż Žoini, region ma kluczowe znaczenie w Kotlinie Surandralskiej. Przebiega tu m.in. szlak handlowy do Medengii oraz Habecji, znajduje się także wiele ważnych miast. Lądowe przejście między rzeką Khut a Leat jest najbardziej uczęszczane w Surandralu.
Region zamieszkiwany przez ludzi od dawna. Istniała na nim prehistoryczna cywilizacja khucka, która całkowicie zanikła przez historyczne migracje. Na jej miejscu pojawiły się kultura czamska oraz tanzyńska, które dały początek dwóm obecnych etnosom regionu: ludów jalniockich (Lecajowie, Czouzowie i Surandralczycy) oraz ludów tanzyńskich (Mewatowie). Z czasem Lecajowie powiększyli swoje terytorium kosztem Mewatów. Lecajowie na swoim obszarze historycznie tworzyli jednostki zbliżone do państw, nazywane żałmami, które z czasem utworzyły Państwo Lecajskie. Obecnie nierozerwalna część Surandralu.
Etymologia
Surandralska nazwa मेभत् Mevat zawdzięcza swe pochodzenie z języków grupy mewackiej tanzyńskich, które określały ten obszar formami Mebhà, Mē Bhø̀ (praforma *mes bhat), które to znaczą „kraina drzew”, co jest pochodną wyjątkowego zalesienia tego obszaru. Większość języków Gór Żelaznych zapożyczyła tą nazwę (formy jak Mevat, Mefat etc.). Ołłuch posiada własną formę, którą jest kalką nazwy endonomicznej: Łêsȯňac, od słowa łêsȯňi „drzewo”.
Nazwy w innych językach:
| język | nazwa | ||
|---|---|---|---|
| języki ziemskie | |||
| polski | Mewat | ||
| angielski | Mevat | ||
| niemiecki | Mewat | ||
| norweski | Mevat | ||
| języki kyońskie | |||
| surandralski | मेभत् Mevat [ˈmɛvaʔ] | ||
| starosurandralski | मेभत् Mebhat [mebʱɑt] | ||
| kejreński | |||
| lecajski | मेफत् Mefat [ˈmɛfatʰ] | ||
| zachodniomewacki | Mebhà [mebʱa˥˩] | ||
| wschodniomewacki | Mē Bhø̀ [me˩ bʱø˩˥] | ||
| ołłuch | Łêsȯňac [ˈɫɛsuɲat͡s] | ||
| habecki | కూదూ Mebêkör [ˈmèbékø̀r] | ||
| Odległe języki Kyonu w przestrzeni lub czasach | |||
| (nowo)surandralski | मेभत् Mevat [ˈmɛvat] | ||
| ayu | «Μευατ» ‹Mewat› /ˈmewat/ | ||
| nowosechtoński | |||
| pulserimski | |||
| yuke | |||