ΛΥΤΑΦΑΡΙ ΙΤΙΚΟΡΗΡΟ
Republika Lutafaryjska
|
| {{{flaga}}}
|
{{{herb}}}
|
"ΙΥΙ Υ ΦΥΝΥΛΥΝ"
Ocean lasów
|
Lutafari w Tangii
|
| Język urzędowy:
|
ayu
|
| Języki używane:
|
ayu, inne
|
| Stolica
|
Luta ni Fari
|
| Ustrój
|
republika magnacka
|
| Prezydent
|
Le'amaro (ΛΕ'ΑΜΑΡΟ)
|
| {{{szef rządu}}}
|
{{{premier}}}
|
Powierzchnia
- całkowita
-% wody
|
{{{powierzchnia całkowita}}} km²
{{{procent wody}}}%
|
Ludność na rok 2598 ET, 9509 EK
- całkowita
|
2 662 078
|
| Waluta
|
1 renei = 250 kerene (LRN, LKN)
|
| Strefa czasowa
|
{{{czas}}}
|
| Powstanie:
|
{{{utworzenie}}}
|
| Hymn
|
{{{hymn}}}
|
| Przynależność do organizacji
|
{{{organizacje}}}
|
| Domena internetowa
|
{{{internet}}}
|
| Kod telefoniczny
|
+{{{kod}}}
|
|
Republika Lutafaryjska (ay. Λυταφαρι Ιτικορηρο Lutafari Itikoreiro /'lʉtafari 'itikɔrejrɔ/) centralna prowincja państwa Tangijskiego. Jako najbardziej zalesiona i bogata w szybko rosnące, twarde drzewa stanowi źródło drewna pod budulec i okręty. Jest także podstawowym, choć niejedynym, źródłem tangijskiej mazi luminescencyjnej, używanej przez instytucje państwowe, przede wszystkim przez Takatoa. O ściany górskie rozbija się całe oceaniczne powietrze morskie, skraplając wodę na potęgę; klimat jest gorący i bardzo wilgotny. Lutafari doświadcza rekordowych ilości burz. Republika nie posiada ani jednego z Dziesięciu Cudów Tangii. Lutafari jest rządzone przez magnatów handlowych, którzy zarządzają regionem jak spółką akcyjną, dzieląc i wymieniając się akcjami. Magnateria podlega cesarzowej.
Kluczowe miejsca
- drewniana świątynia karajska w Tirameng
- sanktuarium Tangijskiej Sieci Świetlnej i punkt widokowy w obserwatorium Tenfarai 4
- leśno-górski park narodowy Aterai
- elitarna restauracja Haraka Eura (Główna kartka) w Luta ni Fari
