Suryzm

⚒️	Ten artykuł jest aktywnie rozwijany i autor prosi o cierpliwość. Jest to część projektu Kyon.

To jest tylko szkic artykułu. Jeśli potrafisz, rozbuduj go.

Suryzm (sur. टीसुसीहि chisësië, starosurandralskie सूरि sǖri) — dawna religia Surandralu, w roku wspólnym jednak nadal wyznawana przez niewielkie grupy – szacuje się ok. 20 tys. osób nadal ją wyznających. Jej nazwa znaczy tyle, co „prawidłowa wiara” (podczas gdy wierzenia innych ludów w starosurandralskim nazywano धोल्ये dhölje „fałszywa wiara”).

Jej grupa wyznawców była ograniczona tylko do ludów Wecoszońskich. Charakteryzowała się zakazem podważania bóstw (a więc tępienie monoteizmu oraz ateizmu), dualizmem, ale także wieloma dziwnymi rytuałami czy ofiarami z żywych istot.

Po 6100 EK swą działalność rozpoczął prorok Bera (बैर Bēra), który na kanwie suryzmu, leckiego pharhi oraz filozofii spadkobierców Wschodu Starożytnego zaczął tworzyć ngelizm, traktowany początkowo jako zdegradowana i uniwersalistyczna sekta w suryźmie. Jednak w czasach kejreńskich zaczął szybko się rozpowszechniać i zastąpił nie tylko w dużej mierze suryzm, ale też pharhi i część lokalnych wierzeń w Surandralu. Z kolei u Ankorczyków doszło do wyniesienia boga wojny यौषञ् Jōh Syañ ponad wszystkich innych i skrajnej interpretacji niektórych rytuałów oraz celu wojny, co spowodowało powstanie monoteistycznego joszyzmu.