Wojna nowotrusko-sechtońska

Część conworldu KYON.
wojny trusko-sechtońskie
Wojna Nowotrusko-Sechtońska
9380 - 9426 EK
Narada wojskowych sechtońskich · Truscy najeźdzcy
Dane podstawowe
Czas 46 lat Kyonu - 17 lat ziemskich Miejsce Obszar Tarfiy, Hetynia i Urania Przyczyna azyl udzielony przez Secht wobec przywódców powstania w Mugadirze z 9380 roku Wynik zwycięstwo Sechtu • wycofanie się wojsk truskich z Tarfiy • zobowiązanie się Sechtu do zaprzestania wspierania ruchów antytruskich w Mugadirze • zaburzenia Szlaku Lasu i Szlaku Ognia • odcięcie wojsk truskich operujących w Talonbacie i ich kapitulacja • głód i epidemie w Tarfiy oraz w mniejszym stopniu w Qabōr Māgdōr • duże obszary Qabōr Māgdōr spustoszone i wyludnione, zwłaszcza po stronie wschodniej i północnej
Strony
Państwo Nowotruskie	Konfederacja Państw Sechtu
Przywódcy polityczni
	Rada Konfederacji Sechtu na czele z Qadvārem II Cichym
Dowódcy wojskowi
	Wezyr Wojny Peħtar Sāvōr
Straty
niewielkie w Tarfiy, umiarkowane w Mugadir, bardzo duże w Qabōr Māgdōr	znaczne w Tarfiy, niewielkie wojskowe, ale duże cywilne w Qabōr Māgdōr

Nowotruskie wojny religijne

Podbój Pojcji · Wojna nowotrusko-sechtońska · Truska okupacja Talonbatu

Wojna nowotrusko-sechtońska 9380 - 9426 EK (nscht. «ܬܪܓ-ܣ݇ܚܬ ܕܵܒܘ݆ܢ» ‹Trg-Səħt Dabun›) - konflikt zbrojny (najpierw proxy, a potem bezpośredni) pomiędzy Państwem Nowotruskim a Konfederacją Państw Sechtu na obszarze Tarfiy, który trwał 46 lat EK. Była to wyniszczająca wojna, która wpłynęła na sytuację polityczną, ekonomiczną i kulturalną w regionie Kanisji oraz w całym obszarze Pasa Życia, ze skutkami odczuwalnymi przez wiele dekad.

Tło i przyczyny konfliktu

Po 9300 roku Trugowie, niesieni ekspansją i nową wiarą, przetoczyli się jak walec po obszarach środkowego Kyonu i części Kanisji - w 9374 EK zajęli miasto Mugadir. W tym samym czasie planowano rozpoczęcie kolejnej wojny, z Mhasalem.

Atak na Mhasal miał być poprowadzony dwoma głównymi kolumnami, jedną wzdłuż wybrzeża, a drugą przez góry do Górnego Mhasalu. Oprócz tego planowano dywersyjno-oportunistyczny atak od południa, poprzez Wielką Pustynię i Talonbat. Miał on nie tyle walczyć z Mhasalem, ale poprzez dyplomację, groźby i podstępy zebrać wsparcie, armię i wasali w Wardii, i dopiero potem ewentualnie ruszyć do walki. Aby zsynchronizować wyprowadzone ataki, ustalono że Talonbat będzie zajęty do 9409 EK , a w następnym roku nastąpi właściwy atak. Podejrzewa się, że Trugowie nie zdawali sobie z ogromu dystansów i trudności terenu - inaczej by nigdy nie planowali marszu tak ogromnej armii Szlakiem Ognia.

Plany zostały jednak mocno pokrzyżowane przez wydarzenia w Mugadirze. Główną przyczyną wojny było udzielenie azylu przez Secht dla przywódców powstania w Mugadirze, które wybuchło w 9380 EK . Secht odmówił wydania zbiegów, co Trugia uznała za akt wrogości. Wzajemna nieufność między oboma państwami, wspierana rywalizacją o dominację nad szlakami handlowymi oraz kulturowymi wpływami w zachodnim Kyonie, pogłębiała konflikt.

Siły

Trugia

Trugowie dysponowali sporą armią, ale samych Trugów było tam niewielu. Szacuje się, że całe wojsko truskie liczyło ok. 66 tys. żołnierzy, w tym:

• 30 tys. brockiej jazdy (konnicy i wielbłądów)
• 4 tys. elitarnych żołnierzy truskich (konnica i wojska inżynieryjne, w tym artylerzyści)
• 5 tys. truskich Mitengów
• 5 tys. Zambijczyków
• 22 tys. piechoty mugadirskiej (której lojanlość była dość niepewna)

Większość tych żołnierzy miała uczestniczyć w kampanii talonbacko-wardyjskiej. Niestety, wybuch wojny zniweczył te plany - Trugowie na zajęcie Talonbatu mogli przeznaczyć zaledwie 21 tysięcy żołnierza - połowę Brotów, całość Mitengów oraz tysiąc Trugów. W wojnie nowotrusko-sechtońskiej po stronie Trugów walczyło więc ok 45 tysiące ludzi.

Secht

Atak nadszedł niespodziewanie dla Sechtu - ufał on mocno w swoje fortyfikacje i nie dowierzał, że jakikolwiek stepowy lud może spróbować je sforsować. Przez prawie cały czas przyjmował on postawę defensywną, nie angażował się w walkę w otwartym polu. Sporym zaskoczeniem dla nich było też powszechne stosowanie przez Trugów artylerii, w tym mobilnej, transportowanej na grzbietach wielbłądów.

Przebieg wojny

Wojna rozpoczęła się w 9398 EK , gdy wojska truskie zajęły Tarfiy, strategiczny region leżący na pograniczu Sechtu. Po tym Trugowie szybko wkroczyli do wschodniej Hetynii i Uranii, jednak natrafili na silny opór ze strony wojsk sechtońskich, wspieranych przez lokalne garnizony oraz ludność cywilną. Fortyfikacje chroniące Hetynię i Uranię były też dużo mocniejsze od tych broniących Tarfiy od północy.

Faza oblężeń

Głównym elementem wojny były wyniszczające oblężenia miast Sechtu, które były długo bronione dzięki solidnym fortyfikacjom oraz wsparciu z organizowanych w głębi kraju posiłków. Trugowie zmuszeni byli prowadzić kampanię w trudnych warunkach, co doprowadziło do szerzenia się epidemii i głodu w ich szeregach. Największe straty poniesiono podczas oblężeń w latach 9405-9409, które zakończyło się niepowodzeniem. Sechtończycy umiejętnie korzystali ze swoich murów, wpuszczając wojska do wewnątrz i blokując im odwrót - zniszczyli w ten sposób kilka znacznych oddziałów, ale skutkiem tej strategii duża część ziem Sechtu została przez Trugów zniszczona, a ludność wymordowana.

Kontratak Sechtu

Od 9410 EK Secht rozpoczął kontratak, odzyskując część utraconych terenów i wprowadzając elementy wojny partyzanckiej, co znacznie osłabiło zdolności ofensywne Trugii. Wojska sechtońskie skutecznie blokowały szlaki zaopatrzeniowe oraz atakowały rozproszone oddziały truskie.

Zakończenie wojny

Wojna zakończyła się w 9426 EK podpisaniem traktatu pokojowego, na mocy którego Trugia zmuszona była wycofać swoje wojska z Tarfiy i wschodniej Hetynii oraz Uranii. Secht zobowiązał się do zaprzestania wspierania ruchów antytruskich, choć w rzeczywistości tajnie kontynuował wspieranie Mugadirczyków sprzeciwiających się truskiej władzy.

Skutki wojny

Wojna znacząco osłabiła oba państwa. Trugia doznała poważnych strat ludzkich i gospodarczych, oraz straciła impet do ekspansji - pierwszy raz wojska nowotruskie zostały powstrzymane. Secht, mimo zwycięstwa, poniosł znaczne straty materialne i ludnościowe, a jego miasta i fortyfikacje wymagały odbudowy. Trugia osłabiła swoją pozycję na zachodnim Kyonie, co doprowadziło do dalszej autonomizacji Mugadiru oraz utraty wpływów w regionie.

Wojna odcięła też wojska truskie operujące w Talonbacie, i przyspieszyły ich kapitulację. Konieczność rzucenia większości sił na Secht, nie Talonbat i Wardię, także wpłynęło dość znacznie na operacjach w Mhasalu i Talonbacie. Dopiero w 9402 EK wojska truskie stanęły pod Talonbatem i rozpoczęły jego mozolne zajmowanie. W 9420 EK , po zajęciu Talonbatu, zginął w zasadzce truski dowódca ekspedycji, Siraureis Sanrain. Odcięte wojska truskie w Talonbacie poddały się w 9427.

Jednocześnie wojska truskie w Mhasalu doznały kilku klęsk, a w 9419 zginął Zoudris, naczelny wódz wyprawy. Być może, gdyby nie wplątanie w pełnoskalową wojnę z Sechtem, wojska truskie byłyby w stanie dotrzeć do Wardii i otworzyć kolejny front w walkach z Mhasalem. Z drugiej strony jednak, różnie się ocenia szanse na powodzenie pierwotnego planu. Być może był on niewykonalny i Trugowie niedocenili Wielkiej Pustyni.

Zobacz też

• Powstanie w Mugadirze
• Mugadir
• Państwo Nowotruskie
• Secht