Święta Republika Tangia, Parlamentem Postanowiona lub po prostu Tangia - państwo o ustroju federalno-republikańskim na wyspie Kaori i okolicznych archipelagach w Kanisji (Kyon), o powierzchni 1 014 748 km² i populacji około 330 milionów ludzi, ze stolicą w mieście Kun na północno-wschodnim wybrzeżu. FTI charakteryzuje nietypowy ład społeczno-kulturowo-polityczny przypominający system teokratyczny, ale w którym zamiast wiary w boga/bogów występuje silnie propagowany i obligatoryjny laicki system etyczno-filozoficzno-religijny zwany "Ko'ari".
FTI w roku 11 000 EK jest odpowiednikiem cywilizacyjnym Ziemi w roku 2120, i jest pierwszym projektem w Kyonie przed długo omawianą epoką typu cyberpunk, czyli nieodległej przyszłości, stylistycznie opracowanym w stylu solarpunk. Państwo jest futurystyczne, zurbanizowane, przechodzi swój złoty wiek i mierzy się ze swoimi problemami. Jest zróżnicowane kulturowo, etnicznie, i jest wysoko zaawansowane technologicznie. Posiada zaawansowaną infrastrukturę, jest wysoko zelektryfikowane, z rozwiniętym przemysłem, stanowi hub logistyczny zachodniego Kyonu, jest ważnym centrum finansowym, posiada elektrownie atomowe. Posiada nowoczesną armię, potężną flotę morską i powietrzną, sieć satelitów, i broń atomową. Symbolem Tangii republikańskiej są jakiekolwiek złote wzory na białym tle, symbolizujące dobrobyt wynikający z czystości, często z szafirowymi dodatkami symbolizującymi kaoryjskie (tangijskie) korzenie idei.
1: Hanharai (parlament), 2: Komplex fabryczny Tongami Akala, 3: Giełda w Naratai, 4. Koncert Hang Yomi, 5. Maraton w Reitice, 6. Dzieci tangijskie.
Ciężko jednoznacznie określić sąsiedztwo geograficzne FTI, ponieważ jest to jedyny projekt Kyonu tak daleko wysunięty w przyszłość. Inni twórcy projektu tkwią w XV wieku, nie XXII wieku. Nie wiadomo, co i w jakiej formie inne kraje znajdują się naokoło, co stwarza problemy, ponieważ Kyon w 11 000 roku jest zglobalizowany.
Święta Republika Tangia w roku 11 000 EK i Tangia jako cała przeżywała swój złoty wiek. Korzenie kultury republikańskiej Tangii wywodzą się z frakcji Inyorai z czasów imperialnych, szczególnie tangijskiej wojny domowej. Po zniszczeniu miasta Kun Atla przez meteoryt w 9861 EK, społeczeństwo tkwiące w wysokim napięciu rozpoczęło wtedy wojnę domową, której Inyorai byli ważną częścią, ale zarówno republikanie, jak i imperialiści przegrali wojnę na rzecz komunistów tangijskich, którzy scedowali wszystko poza wyspą Kaori i zaprowadzili u siebie komunizm - państwo Akioka. To państwo, rządzone dyktaturą Kena Akirome, doprowadziło do śmierci milionów ludzi wskutek głodu i represji, po czym kraj został najechany przez Państwo Neszów i w latach 10059 do 10319 EK tkwił pod okupacją (patrz: Wielka Okupacja Kaori), część kraju jest rządzona przez Buanię i Secht. Powolna odbudowa jedności narodu przeciw okupantom i kultura, szczególnie silna wobec idei republikańskich, powoduje, że Secht i Buania oddają Tangii niepodległość, a Neszowie finalnie także wycofali się wskutek swojego głębokiego kryzysu wewnętrznego. Po powstaniu FTI, kraj najpierw zbudował swoją potęgę jako gospodarka - tania siła robocza, odpowiedzialna za masową produkcję tanich przedmiotów na eksport. Z czasem, do 11 000 EK, Tangia przekształciła się z gospodarki industrialnej do w pełni rozwiniętej z nadal potężnym, ale już malejącym sektorem przemysłowym i coraz silniejszym sektorem usługowym, w szczególności teleinformatycznym, i finansowym, w zakresie bankowości.
Następnie, okres potężnej industrializacji młodej Republiki, z tanią siłą roboczą, i powstanie jej potęgi produkcyjno-eksportowej.
Następnie, okres poprawnego przekształcenia w nowoczesną gospodarkę, opartą o sektor usługowy, teleinformatyczny oraz finansowy.
Specyficzna kultura oparta na religijnej moralności bez żadnej deifikacji, scalenie narodowe oraz pokojowe nastawienie Tangijczyków.
Za słabości Republiki wymienia się czasami:
Przeludnienie i problemy związane z megamiastami.
Napływ nieintegrującej się migracji z krajów ubogich i ogarniętych konfliktami.
Pojawiające się rozdziały wewnętrzne, uwidocznione w systemie demokratycznym, polaryzacja szczególnie na tle migracji.
Mimo upływu czasu od okupacji, nadal widoczne są podziały pomiędzy północą i południem, wschodem a zachodem.
Tangię jako projekt prowadzi Canis. Jest jednym z pierwszych państw projektu Kyon. Jest najbardziej rozwiniętym projektem tego autora, nie tylko z uwagi na ilość tekstu i dbałość o szczegóły, ale także na matematyczne podejście do demografii i gospodarki, z zależnością statystyk od siebie. Demografia jest rozbijana "od góry do dołu" na coraz drobniejsze grupy społeczne, do których dopisywane jest wynagrodzenie. Na podstawie tych działań udaje się ustalić wiele szczegółów, które do tej pory przy takich projektach były tylko mglistymi domysłami.
Uwaga:Niniejszy artykuł traktuje o czasach wybiegających daleko w przyszłość od roku 8973 EK. Należy traktować go jako apokryf, a treść jako spekulację.
Nazwa kraju
Pełna oficjalna nazwa kraju to "Święta Republika Tangia" - w języku Ayu: «Φαν Τανγυα Ιτικορηρο»‹Fan Tangua Itikoreiro›, wymowa: /ɸan ˈtʰaŋgwa ˈʔitiˌkʰoɾejɾo/. Czasami stosuje się inne określenie: «Φαν Καορι Ιτικορηρο»‹Fan Kaori Itikoreiro›, wymowa: /ɸan 'kʰa.oɾi ˈʔitiˌkʰoɾejɾo/, czyli "Święta Republika Kaori". Słowo "Tangia" (w języku mahan: «Τανὲμά»‹Tanèmá›/tane˨ma˦/) jest niejasnego pochodzenia. W czasach unitarnych (np. patrz: Tangia w roku wspólnym 8973 EK), spekulowano, że słowo ma związek ze słowem «τανγα»‹tanga›/'tʰaŋga/ oznaczającym "mistrzostwo" albo "władzę" (porównaj ze słowem: «τανυ»‹tanu›, /'tʰanʉ/ "władca", "pan"), ale nawet w tych czasach powszechnie akceptowano pogląd, że jest to znacznie późniejsza interpretacja. Słowo "Tangia" pojawia się pierwszy raz podczas okresu Kaori w ośmiu tekstach lutafaryjskich, gdzie tym określeniem nazywano "ciepłe kraje mórz". Prawdopodobnie przez najstarszą część historii słowo "Tangia" oznaczało po prostu "świat", a potem wyspę samą Kaori. Po przyłączeniu Buanii do unii tangijskiej w roku 9266 EK, wyspę przestano nazywać "Tangią", a nazywano jej synonimem Kaori, tymczasem słowem "Tangia" określano polityczny ustrój podległy cesarzowi.
Słowo "Kaori" («Καορι»‹Kaori›, formalna wymowa: /'kʰa.oɾi/, często: /'cʰœːʉ̆ɾi/, /'cʰyːɾi/) jest starsze i pochodzi prawdopodobnie z jednego z przedtangijskich języków rdzennych dla wyspy, bądź z jakiegoś języka pinuskiego. Pierwotnie, oznaczała krainę dobrobytu z legend ludowych. Wiele państw feudalnych Okresu Królestw Kaoryjskich aspirowało do uznania się za "Kaori". Słowo oznacza też Koronę Kaori («Καορι Νϋι»‹Kaori Nui›/'kʰaoɾi 'nyɥi/), której przypisywano potężną moc magiczną, dającą coś w stylu Mandatu Niebios i o ten przedmiot toczono wtedy krwawe wojny.
Świętą Republikę Tangijską nazywa się czasami innymi określeniami:
«Τηλεα ῡ Λϋα νι Φανγ»‹Teilea yu Lüa ni Fang›/'tʰejɫea ɥy 'ɫʉwa ni ɸaŋ/ - "Kraj Bieli i Złota". Odnosi się do obscenicznie bogatej narodowej stylistyki ornamentów ze złota na czystym białym tle.
«Κυναὶ Χυὰεριὶ Νινατ»‹Kunaì Huàeriì Ninat›/'kʰʉnaj hwə'ʔerij 'ninat/ - "Dobroć Mórz i Ziemi". Określenie propagandowe.
«Πιλό νι Ρανγ»‹Piló ni Rang›/pi'ɫo ni raŋ/ - "Ryż i Światło". Odnosi się do ogromnej produkcji ryżu oraz wszechobecnego sztucznego światła.
«Φαρράλητανὰ Ταυαν»‹Farráleitanà Tawan›/ɸər'raʔ 'ɫejtanə 'tʰawan/ - "Kraj Megamiast". Odnosi się do wielomilionowych, przeludnionych miast.
«Καμπια ῡ Οναραῐ»‹Kampia yu Onaraĭ›/'kʰampʲa ɥy 'ʔonaraj.ji/ - "Naród Rekinów". Jest to samo-obelga, która opisuje tendencję Tangijczyków do waśni i zadawania bratobójczego cierpienia. Bezpośrednio odnosi się do Tangijskiej Wojny Domowej. Na podstawie tych słów, powstała pieśń o tym samym tytule[1], patrz: "Naród Rekinów" (piosenka).
Historycznie, używano też innych określeń:
«Ρανγνὰ Ταυαν»‹Rangnà Tawan›/'raŋgrə 'tʰawan/ - "Świetlisty Kraj". Płazy i niektóre gatunki ryb wytwarzają maź luminescencyjną, która po naświetleniu oddaje światło do 48 godzin. Pokrywano nią zbroje ceremonialne i niektóre okręty.
«Ταυαν ῡ Λουρη»‹Tawan yu lourei›/'tʰawan ɥy 'ɫœːʉ̆ɾej/ - "Kraina Szkła". Tangia w średniowieczu wyspecjalizowała się w optyce, obróbce szkła w celach obserwacyjnych.
Buańczycy nazywają kraj "Tañusy" /taŋusɯ/, gdzie człon "-sy" dotyczy państwa. W Sechcie nazywa się go w nscht.ܬܐܵܢܘ݅Tānū. Ajdynir nazywa Tangię "Tāzhvanir" /ta:ʐvaˈɲir/.
Nazwy w różnych językach
Poniższa tabela przedstawia nazwy Tangii w różnych językach.
język
nazwa państwa
pełna nazwa państwa
nazwa mieszkańca
większe języki ziemskie
Polski
Tangia /'taŋgʲa/
Święta Republika Tangia /'ɕfʲẽnta rɛ'publika 'taŋgʲa/
Tangijczycy /taŋgij't͡ʂɨt͡sɨ/
English
Tangia /'tʰæŋgʲə/
Holy Republic of Tangia /'həʊ̆li ɹʷə'pʰʌblɪk əv 'tʰæŋgʲə/
Tangians /'tʰæŋgʲænz/
Español
Tangia /'tangʲa/
Santa República de Tangia /'santa re'publika de 'tangʲa/
Symbolami narodowymi są flaga, herb, logo, stylistyka narodowa oraz hymn narodowy.
Flaga, herb, logo, stylistyka
Flaga FTI była zaprojektowana w roku 10342 EK. Biel symbolizuje czystość, złoto symbolizuje pomyślność, która z czystości wynika. Granatowy kolor symbolizuje morza i jest tradycyjnym symbolem etnicznych Tangijczyków, podobnie jak symbol księżyca Lykaona. W przeszłości był używany jako symbol jedności narodów tangijskich i symbol misji karajskiej, której celem jest rozprzestrzenienie religii wody na cały świat, w czasach obecnych jest symbolem etnicznym Tangijczyków. Związek wody z naturalnym satelitą jest silny na Ziemi, ale jeszcze silniejszy na Kyonie, ponieważ Lykaon krąży o wiele bliżej swojej planety niż Księżyc. Centralny ornament symbolizuje jedność wyspy Kaori.
Herb Świętej Republiki reprezentuje złoto-biały orzeł, symbolizujący niebo i ziemię, oraz orka, symbolizująca morze i etniczny naród tangijski. Orzeł, symbolizujący jednoczesną sprawiedliwość i siłę, siedzi na plecach orki, która jest wielkim, potężnym stworzeniem bez strachu.
Narodowymi barwami Republiki są biel i złote wzory na nim, czasami z granatowymi akcentami, kształtami lub przedmiotami. Biel symbolizuje prawość i czystość, złoto symbolizuje pomyślność, jaka z tego wynika. Granatowy kolor symbolizuje Tangijczyków i morze. W czasach FTI, bardzo powszechna była stylistyka typu art deco, ale na białym tle - nazywano to «Τανγυανὰ τυπη ῡ λϋα χυὰφανγ»‹Tanguanà tupei yu lüa huàfang›/'tʰaŋgwanə 'tʰʉpej ɥy 'lywa hʷə'faŋ/ "Tangijska obsesja bieli i złota".
Flaga, herb, logo, stylistyka
Flaga Świętej Republiki.
Herb Świętej Republiki.
Powszechnie wykorzystywanym wzorem, ale nie w oficjalnych dokumentach, jest także ten wariant.
Przez część osób, organizacji oraz firm, ale nie przez urzędy, czasami wykorzystywany jest symbol klinowy Tangii. Ten symbol jest stary istniał już podczas powstania Unii Tangijskiej w roku 6911.
Inne popularne symbole Tangii to białe pióro, złota palma, oraz morze.
Tangijski hymn państwowy powstał w roku 10343 EK. Został zaprojektowany przez Arato Naku No‘e, i w odróżnieniu od innych utworów narodowych, nie wywodzi się z żadnych pieśni ludowych. Odcina się wyraźnie od historii i określa, jak ma wyglądać Tangia teraz i w przyszłości.
Tangijska Konstytucja wyróżnia hymny państwowy i narodowy od siebie. Państwowy tyczy się całego państwa i jest opisany wyżej. Hymn narodowy należy konkretnie do narodu tangijskiego i nosi tytuł «Ιραχά, χο'υμνὰι!»‹Irahá, hoʻumnài!› "Bądź cicho, tej nocy!".
"(Refren) Bądź cicho tej nocy, pozwól gwiazdom przemówić, z miłością, do was, do mórz.
Bądź księżycem, o duszo, bądź słońcem, ty, tak ważna, w tangijskiej nocy, w wiośnie umysłu.
(Refren)
Należymy do powietrza, w burzy świateł, bo za Parlamentem mieszkają Tangijczycy."
Slogany
Oficjalnym sloganem jest: «Φερυκακὲν Χυὰχυρανγάν»‹Ferukanèn Huàhurangán›/ˈɸeɾʉkanən hʷəhʉɾaŋˈgan/ "Nasza wolność oraz miłość do ludzi", dosłownie: "nasza wolność i humanitaryzm". Dwa stare slogany są także wykorzystywane:
«Λυτα νι Φαρι, μα‘α χατυα χαρι!»‹Luta ni Fari - ma‘a hatua hari!›/ˈɫʉta ni ˈɸaɾi ˈmaʔa ˈhatʷa ˈhaɾi/ "Luta ni Fari, wpisz mnie do kronik!" - często z wykorzystaniem tangijskiego pisma klinowego: . Najstarszy slogan, pochodzący z początków okresu królestw Kaori. Jego słów nie da się dopasować do języka Ayu, prawdopodobnie było to obcojęzyczne, być może przedtangijskie wyrażenie, które zostało przystosowane do ubogiej fonetyki Ayu i przekształcone przez wieki. Używany był rytmiczny okrzyk bojowy. Znaczenie słów "Luta ni Fari, wpisz mnie do kronik!" zdaje się być dopisane znacznie później, a język oryginalnych słów pozostaje nieznany.
«Χο'υμ! Χο'υμ! Τανγυα χο'υμ!»‹Ho'um! Ho'um! Tangua ho'um!›/'hoʔʉm 'hoʔʉm 'taŋgwa 'hoʔʉm/ "Noc! noc! Tangijska noc!" - okrzyk bojowy przyjęty do 9509 EK podczas karaizm rewolucji sekty i miał oznaczać rozwój ideologii karajskiej w taki sposób, aby była wyznawana przez cały świat, tak, że zawsze nad jakimiś karaistami świeci noc z gwiazdami[2]. Współcześnie odnosi się nie do religii karajskiej, a do typowej państwowej etyki humanitarystycznej Świętej Republiki, ale też do rozprzestrzeniania kultury tangijskiej.
Polityka, wiara i struktura władzy
Najwyższym dokumentem prawnym Świętej Republiki Tangia (FTI) jest jej Konstytucja, zwana też Aturao. Jest to akt o charakterze nie tylko ustrojowym, ale i etycznym – pełni funkcję dokumentu świętego w świeckim rozumieniu. Konstytucja integruje ustrój państwowy z zasadami doktryny Ko’ari, czyniąc z niej centrum zarówno systemu prawnego, jak i filozofii życia obywateli. Choć Tangia nie uznaje żadnych bóstw, posiada system etyczny o randze quasi-religijnej – Ko’ari – który wypełnia miejsce tradycyjnej wiary i stanowi źródło legitymizacji wszystkich władz.
Siedem Kół Zębatych Władzy
Zgodnie z Konstytucją FTI, władza w państwie nie jest skoncentrowana, lecz rozdzielona pomiędzy siedem tzw. Kół Zębatych (Χαρατα Υατολῠν), które mają współpracować jak mechanizm:
Ludzie Dorośli – obywatele posiadający pełnię praw obywatelskich, główni zwierzchnicy państwa.
Hanharai – parlament składający się z Izby Ludu, Izby Znawców i Izby Etyków.
Prezydent – głowa państwa, wybierany przez Ludzi Dorosłych w wyborach powszechnych.
Sądownictwo – obejmujące sądy ogólne, Radę Konstytucji, Straż Demokratyczną i inne trybunały.
Siły Zbrojne – służące wyłącznie obronie konstytucyjnego porządku.
Policja – działająca w ramach cywilnej kontroli i poszanowania praw człowieka.
Transmisja – system niezależnych mediów i informacji, uważany za strażnika świadomości zbiorowej.
Każde z Kół Zębatych musi działać w zgodzie z zasadami Ko’ari i podlega ocenie etycznej. Żadne z nich nie może przejąć pełni władzy ani funkcji pozostałych. Ich równowaga i wzajemne ograniczanie się stanowią podstawę stabilności republiki.
Laicka etyka i świętość państwa
Tangia określa się mianem Świętej Republiki, mimo że nie posiada religii w klasycznym sensie. Świętość ta nie wynika z objawienia, lecz z etyki – państwo jako wspólnota zorganizowana według najwyższych wartości moralnych. Zasady Ko’ari, zapisane w rozdziale 6 Konstytucji, stanowią swoisty „katechizm republikański”. Konstytucja pełni funkcję tekstu świętego: jest recytowana w szkołach, obchodzona w święto Dnia Aturao i umieszczana w gmachach publicznych obok flagi narodowej.
Hierarchia i zależności
Choć Koła Zębate są równe formalnie, niektóre z nich mają przywileje proceduralne. Parlament (Hanharai) ma inicjatywę ustawodawczą, ale jego ustawy mogą zostać zablokowane przez Izbę Etyków lub Radę Konstytucji. Prezydent może zawetować ustawę, lecz jego weto może być przełamane przez ponowne głosowanie Ludzi Dorosłych. Straż Demokratyczna stoi ponad wszystkimi frakcjami politycznymi w sprawach wyborów, a Transmisja może publikować etyczne raporty o działaniach każdej z władz.
Religia a państwo
Państwo jest ściśle laickie – działalność religijna nie jest zakazana, ale musi być całkowicie oddzielona od funkcji publicznych. Żadna religia nie może być finansowana ze środków publicznych ani posiadać przywilejów instytucjonalnych. Władze nie uznają objawień, cudów, ani dogmatów – jedynym obowiązującym źródłem prawdy moralnej jest Ko’ari. Organizacje religijne działają na tych samych zasadach, co stowarzyszenia prywatne.
Podsumowanie
Ustrój Tangii to model solarpunkowego republikanizmu świeckiego, w którym mechaniczna precyzja rozdziału władzy spotyka się z organiczną moralnością społeczną. Etyka nie jest dodatkiem do systemu, lecz jego osią napędową. Konstytucja jako tekst święty, Ko’ari jako żywa etyka i siedem Kół Zębatych jako system sprawowania władzy tworzą razem unikalną strukturę państwową, która łączy funkcjonalność z duchowością świecką.
Konstytucja FTI, czyli "Aturao", powstała w roku 10350 EK dzięki współpracy Ketumari Ha'apo i Yaomai Ta'epy. Pierwowzorem był zbiór ustaw z 10319 EK, jednak kończący się okres przejściowy zarządzania Republiką przez armię i zorganizowanie dla niej wyborów przez marszałka Tuanori Hatu Maku na prezydenta Republiki i konsekwentny wybór Toku Tamari na pierwszego prezydenta w roku 10334 EK podniósł potrzebę stworzenia rdzenia dla ustawodawstwa republikańskiego. Wielu komentatorów politycznych uważało, że większość innych krajów, szczególnie Secht, od stuleci czerpie korzyści z istnienia ustawy zasadniczej. W roku 10341 roku Toku Tamari powołał do istnienia Hanharai, czyli parlament tangijski. Ten przyjął projekt ustawy Ketumari Ha'apo i Yaomai Ta'epy jako Konstytucję w 10350 EK.
Kompletny tekst Konstytucji Republiki w języku polskim jest dostępny (postęp 100%).
Tekst w języku Ayu jest w trakcie przygotowywania (postęp 7,5%).
Konstytucja FTI składa się z 28 rozdziałów:
Preambuła,
Państwo,
Konstytucja i Prawo,
Naród,
Obywatelstwo i Dokumenty,
Ko'ari,
Ludzie Dorośli,
Hanharai,
Prezydent,
Sądownictwo,
Siły Zbrojne,
Policja,
Transmisja
Stany Wyjątkowe,
Państwo na Wygnaniu,
Dyplomacja i Relacje Międzynarodowe,
Gospodarka,
Infrastruktura,
Oświata,
Służba Zdrowia,
Mieszkalnictwo,
Ciąża i Wychowanie,
Osoby Starsze,
Święci,
Mniejszości i Cudzoziemcy,
Badanie Świata i Instytucje Naukowe,
Ochrona Środowiska,
Załączniki.
Konstytucja Tangii, znana także jako Aturao, zyskała z czasem status nie tylko podstawy prawnej, lecz także duchowego fundamentu republiki. Dla wielu obywateli stanowi ona tekst święty w sensie świeckim — wyraz zbiorowej mądrości, etyki Ko’ari i głębokiej odpowiedzialności obywatelskiej. Co ciekawe, wszystkie egzemplarze konstytucji wydawane przez państwo opatrzone są tłoczeniem symbolu siedmiu kół zębatych — reprezentujących współdziałanie władz — i przechowywane są w domach publicznych, bibliotekach i nawet świątyniach jako źródło edukacji obywatelskiej. W 10400 EK ustanowiono coroczne święto Dnia Aturao, obchodzone w miesiącu Neunau, podczas którego uczniowie czytają fragmenty konstytucji na głos w instytucjach publicznych, a najstarsze egzemplarze dokumentu wystawiane są w Hanharai w specjalnej gablocie z wyspy Hiranea.
Ko‘ari: Fundament etyczny Świętej Republiki Tangia
Ko’ari to oficjalna doktryna etyczna Świętej Republiki Tangia (FTI), stanowiąca nie tylko fundament ustroju republikańskiego, lecz także głęboko zakorzeniony system wartości obywatelskich i narodowych. Jest to świecka etyka oparta na rozumie, odpowiedzialności i trosce o wspólnotę, obecna zarówno w Konstytucji (Aturao), jak i w codziennej praktyce obywateli, urzędów oraz instytucji państwowych. Ko’ari nie jest wyłącznie tekstem ideologicznym – to żywy kodeks moralny, przenikający myślenie polityczne, strukturę społeczną i działanie państwa. Znajduje swoje miejsce w szkołach, mediach, sądownictwie, Hanharai, działaniach prezydenta, a nawet w systemie transmisji (tj. mediów).
Geneza i historia Ko’ari
Korzenie Ko’ari sięgają Tangijskiej Wojny Domowej (9901–9999 EK), podczas której frakcja republikańska, znana jako Inyorai, opracowała pierwsze zręby systemu etycznego odróżniającego ją od totalitarnych oraz monarchistycznych rywali. W okresie największego chaosu, siedmioro myślicieli:
Maihano Terepo
Anoa Yamakori
Fana Taukiri
Himi Kureta
Olai Temarua
Neti Hatau
Koama Itua
rozpoczęło formułowanie zbioru zasad opartych na logice, wspólnocie i odpowiedzialności. Ich pisma i przemówienia, znane później jako Listy Świadomości, stanowiły duchową inspirację dla ruchu republikańskiego.
Po zakończeniu wojny, Ko’ari zaczęło się rozprzestrzeniać jako oddolna filozofia życia codziennego, przetrwało represje i zakazy podczas okupacji wyspy Kaori (10059–10319 EK), gdzie funkcjonowało w ukryciu jako forma obywatelskiego oporu. W tamtym czasie uważano, że przestrzeganie zasad Ko’ari jest jednym z nielicznych aktów wolności dostępnych pod okupacją. Po odzyskaniu niepodległości, Ko’ari stało się podstawą jednoczącą społeczeństwo i zostało oficjalnie wpisane do Konstytucji FTI w 10350 EK.
Struktura Ko’ari
Zgodnie z Konstytucją, Ko’ari składa się z jedenastu równorzędnych zasad – tzw. cnót Ko’ari:
Hurangán – humanitaryzm: życie i godność człowieka jako nadrzędna wartość.
Hirane – emergencja: wspólnota jako wartość większa niż suma jednostek.
Hakun – logika: obowiązek jasnego, spójnego i racjonalnego myślenia.
Neika’i – szacunek dla nieszkodliwych tradycji i historii.
Reo’ina – pragmatyzm: skuteczne działanie podporządkowane etyce.
Yakome – regeneracja psychiczna: troska o równowagę wewnętrzną i odpoczynek.
Nitakimaya – psychologia: świadomość emocji, procesów wewnętrznych i relacyjnych.
Hana – obowiązek: aktywna troska o społeczeństwo, instytucje i innych ludzi.
Nerea – odpowiedzialność: gotowość do ponoszenia skutków własnych działań.
Nieoficjalnie, lecz powszechnie uznaje się także dwie zasady pomocnicze:
Hamiya – czystość intencji.
Tokaré – mądra miłość, świadoma i odpowiedzialna emocjonalność.
Ko’ari w systemie prawnym i państwowym
Władze Tangii są zobowiązane do przestrzegania Ko’ari. Każda ustawa, decyzja rządowa i rozporządzenie musi być zgodne z jego duchem. Szczególną rolę w ochronie Ko’ari pełni Izba Etyków Hanharai oraz Rada Konstytucji, które mają obowiązek odrzucać propozycje praw niezgodne z zasadami etycznymi republiki. Sędziowie oraz urzędnicy państwowi przechodzą regularne szkolenia z zakresu Ko’ari, a ocenianie decyzji publicznych odbywa się również przez pryzmat tych zasad.
Ko’ari w życiu społecznym
Ko’ari nauczane jest w szkołach jako jeden z trzech filarów edukacji podstawowej (obok języka i matematyki), obecne jest także w lokalnych debatach, poradnictwie i funkcjonowaniu wspólnot. W miastach i wsiach działają Domy Ko’ari – publiczne instytucje wsparcia moralnego i mediacji obywatelskiej. Obywatele zachęcani są do „wewnętrznego raportu” – cotygodniowej refleksji nad swoim życiem w świetle zasad Ko’ari.
Frakcje, herezje i schizmy
Jak każdy silny system etyczny, Ko’ari nie uniknęło sporów ideologicznych. Największym zagrożeniem dla jego spójności były tzw. frakcje sztywne (np. Huru Koari) – interpretujące zasady w sposób dogmatyczny, odrzucający kompromis i pragmatyzm. Inne ugrupowania, jak Neoemergentyści, próbowały pozbawić Ko’ari elementu indywidualnej odpowiedzialności, podkreślając wyłącznie wspólnotowość.
Współczesna Święta Republika aktywnie zwalcza herezje Ko’ari, które zagrażają integralności doktryny i podważają jej świecki, republikański charakter. Instytucje takie jak Rada Konstytucji oraz Ministerstwo Transmisji prowadzą rejestry organizacji mogących wypaczać Ko’ari i blokują ich dostęp do instytucji publicznych.
Symbolika i obecność kulturowa
Symbole Ko’ari, takie jak jedenastoramienna gwiazda, siedem zębatych kół, czy spirala harmonii, obecne są na monetach, flagach urzędów, odznakach etyków i w architekturze publicznej. Obchody Dnia Ko’ari, przypadające na trzeci dzień miesiąca Puronau, obejmują wspólne czytanie zasad, debaty, a także publiczne deklaracje etyczne składane przez młodych dorosłych.
Siedmiopodział władzy
Siedmiopodział władzy (siedem kół zębatych kraju) jest określony w Konstytucji i szerzej opisany w poniższych rozdziałach. Są to:
Ludzie Dorośli,
Hanharai (parlament),
Prezydent,
Sądownictwo,
Siły Zbrojne,
Policja,
tzw. "Transmisja", tj. media).
Kilá Koraelŭn – Ludzie Dorośli
✦ «Κιλά Κοραελῠν»/kɪ'ɫaʔ 'kʰoɾa.eɫɯn/ Ayu ⌑ Ludzie Dorośli
Kilá Koraelŭn to centralna instytucja obywatelska w ustroju Świętej Republiki Tangia. Ludzie Dorośli nie są jedynie grupą wyborczą – stanowią jedno z siedmiu Kół Zębatych władzy państwowej i zarazem najwyższy autorytet zbiorowy. To właśnie oni wybierają prezydenta, Hanharai, zarządzają referendum, ratyfikują zmiany Konstytucji i – w razie kryzysu – mogą zwołać nadzwyczajną Konferencję Ocalenia Republiki. Zgodnie z §2.1 Konstytucji FTI, są to „osoby, które mogą wypowiadać się w imieniu wspólnoty państwowej i posiadają prawo do jej współtworzenia”.
Proces dojścia do dorosłości w Tangii nie zależy wyłącznie od wieku biologicznego, lecz jest stopniowy i oparty na kryteriach intelektualnych, obywatelskich i moralnych. Tylko ten, kto przejdzie odpowiednie etapy edukacji oraz refleksji nad sobą i wspólnotą, może uzyskać pełnię praw obywatelskich.
Stopień pierwszy (Kelaya Inar) przysługuje dziecku, które ukończyło 12 lat i zdało egzamin podstawowy. Musi ono wykazać się biegłością w czytaniu i pisaniu, znajomością faktów o swoim regionie i strukturze państwa oraz – zgodnie z kontrowersyjnym §2.2 pkt 3 – „umiejętnością powiedzenia, w co wierzy”. Nie chodzi tu o religię, lecz o świadomą deklarację światopoglądową – może to być Ko’ari, filozofia, sceptycyzm czy etyka osobista. Wymóg ten traktowany jest jako pierwszy akt autorefleksji i moralnego zaangażowania jednostki w życie społeczne.
Stopień drugi (Kelaya Rotu) uzyskuje się po ukończeniu 16 lat oraz zaliczeniu egzaminu z edukacji obywatelskiej. Egzamin obejmuje wiedzę o Konstytucji, Ko’ari, systemie prawnym i siedmiu Kołach Zębatych. Osoba z tym stopniem zyskuje pełną zdolność do czynności prawnych (§2.3): może samodzielnie zawrzeć związek partnerski lub małżeński, pracować, posiadać rachunek bankowy, zawierać umowy i korzystać z ochrony prawnej na równi z dorosłymi.
Stopień trzeci (Kilá Koraelŭn) przyznawany jest automatycznie po ukończeniu 20. roku życia. To właśnie ten status oznacza pełne obywatelstwo i możliwość czynnego uczestnictwa w życiu politycznym: kandydowania do parlamentu, oddawania głosów, udziału w partiach, organach lokalnych i narodowych.
Jednak zapis §2.5 Konstytucji wzbudza wiele interpretacyjnych napięć. Głosi on bowiem, że „osoba staje się dorosła w rozumieniu państwowym z chwilą spełnienia warunków wiekowych, niezależnie od egzaminów, które jest zobowiązana zdać”. Ustawodawca wskazuje więc jednocześnie na wymóg zdania egzaminu oraz jego formalną niekonieczność dla uzyskania statusu dorosłości. W praktyce stworzono kompromis: osoby, które nie zaliczyły egzaminów, ale ukończyły 20. rok życia, wpisywane są jako Ludzie Dorośli ograniczeni (Koraelŭn Paome), którzy mogą głosować, lecz nie mogą kandydować ani wykonywać funkcji publicznych do czasu uzupełnienia braków edukacyjnych.
Status Ludzi Dorosłych jest w Tangii ściśle powiązany z odpowiedzialnością moralną i społeczną. Władza – w tym władza prezydencka, sądownicza i parlamentarna – wywodzi się nie z tytułu, ale z legitymacji nadanej przez Ludzi Dorosłych. Zgodnie z §4.1 i §4.3 Konstytucji, żadne ciało ustawodawcze nie może działać wbrew ich woli, a decyzje Ludzi Dorosłych mogą nadpisywać decyzje Hanharai. Konferencja Ocalenia, przewidziana w §4.5, może zostać zwołana tylko przez Ludzi Dorosłych, jeśli uznają oni, że Republika znajduje się w stanie kryzysu ustrojowego.
Rola Kilá Koraelŭn czyni z Tangii państwo nie elit politycznych, lecz elit obywatelskich – społeczeństwo, w którym odpowiedzialność za wspólnotę zaczyna się od samowiedzy, edukacji i gotowości do działania na rzecz dobra wspólnego.
Prezydent jest najwyższym przedstawicielem państwa w Świętej Republice Tangii, pełniącym deklaratywnie funkcję "sługi narodu" (Rozdział 9 Konstytucji, §9.1) i odpowiedzialnym za spajanie mechanizmów państwa. Jego rola jest kluczowa dla utrzymania równowagi między władzami oraz realizacji zasad Ko'ari.
Zasady wyboru:
Prezydent jest wybierany w wyborach powszechnych, tajnych i obowiązkowych przez Ludzi Dorosłych (obywateli, którzy ukończyli 50 lat i przeszli zasadnicze szkolenie wojskowe) (Rozdział 9, §9.4 i Rozdział 7, §7.1).
Kadencja trwa 5 lat, z możliwością jednokrotnej reelekcji (Rozdział 9, §9.5).
Kandydat musi mieć ukończone 100 lat, a jego kandydaturę może zgłosić partia polityczna (min. 50 000 członków) lub 200 000 obywateli (Rozdział 9, §9.3).
Osoby skazane za przestępstwa polityczne, korupcję lub zdradę nie mogą kandydować (Rozdział 9, §9.3).
Obowiązki oraz uprawnienia:
Reprezentuje państwo na arenie międzynarodowej, ale działa w zgodzie z polityką zagraniczną rządu (Rozdział 9, §9.17).
Ma prawo inicjatywy ustawodawczej w Hanharai (parlamencie) oraz wetowania ustaw, które może zostać odrzucone przez 4/5 głosów parlamentu (Rozdział 9, §9.11-9.12).
Powołuje i odwołuje najwyższych dowódców Sił Zbrojnych i Policji, z zastrzeżeniem prawa sprzeciwu tych instytucji w czasie pokoju (Rozdział 9, §9.13-9.15).
Ogłasza stany wyjątkowe, w tym stan wojny na wniosek Sił Zbrojnych (Rozdział 9, §9.20 i Rozdział 14, §14.11).
Nadaje ordery i nagrody (Rozdział 9, §9.18), ogłasza spis powszechny (Rozdział 9, §9.19) oraz zarządza budżetem państwa (bez prawa weta wobec ustaw budżetowych) (Rozdział 17, §17.7).
Ograniczenia i odpowiedzialność:
Prezydent podlega kontroli Rady Nadzoru Sług (Trybunału Stanu) i może być odwołany przez 4/5 głosów Hanharai po pozytywnej opinii sądu (Rozdział 9, §9.10 i Rozdział 10, §10.21).
Jest objęty immunitetem; zatrzymanie wymaga zgody Rady Nadzoru Sług (Rozdział 9, §9.21).
Nie może należeć do partii politycznej ani zajmować innych stanowisk państwowych podczas kadencji (Rozdział 9, §9.3).
Komunikacja z narodem:
Ma prawo do własnego kanału telewizyjnego, radiowego i portalu internetowego (Rozdział 9, §9.16).
Może wygłaszać Orędzia – oficjalne przemówienia do narodu, nadawane z umiarkowaną częstotliwością (Rozdział 9, §9.16).
Stanowisko w czasie kryzysu:
W przypadku tzw. Arekuarua (wojny domowej z udziałem Sił Zbrojnych jako wroga) lub okupacji, Prezydent może przekształcić się w część Władz Państwa na Wygnaniu (Rozdział 15, §15.1-15.3).
Ciekawostki:
Prezydent Tangii jest jednym z nielicznych urzędników, którzy mogą uczestniczyć w Radzie Transmisji, zachowując równy status z mediami (Rozdział 9, §9.16).
Jego decyzje są często poddawane ocenie moralnej przez Izbę Etyków, co odzwierciedla znaczenie Ko'ari w życiu publicznym (Rozdział 6, §6.1).
Hanharai to parlament Świętej Republiki Tangia (FTI), stanowiący jedno z siedmiu głównych kół zębatych władzy w państwie, obok Ludzi Dorosłych, Prezydenta, Sądownictwa, Sił Zbrojnych, Policji i Transmisji. Jego zasadniczą funkcją jest stanowienie prawa oraz demokratyczna kontrola nad organami wykonawczymi. Hanharai działa w zgodzie z wartościami Ko’ari oraz na podstawie Konstytucji Tangii, której przestrzeganie jest jego obowiązkiem nadrzędnym.
Hanharai tworzą trzy izby: Izba Ludu, Izba Znawców oraz Izba Etyków. Izba Ludu to reprezentacja obywateli, w której zasiada 2 konsulów na każdy milion obywateli, z minimalną liczbą 150 i maksymalnie 1500. Izba ta posiada prawo inicjatywy ustawodawczej i stanowi centrum debaty politycznej. Izba Znawców składa się ze 100 senatorów – ekspertów posiadających wiedzę i doświadczenie w różnych dziedzinach funkcjonowania państwa. Ich zadaniem jest analizowanie ustaw i ostrzeganie przed potencjalnymi błędami lub niezgodnością z prawem. Izba Etyków liczy 50 członków – etyków, którzy oceniają proponowane ustawy z punktu widzenia moralnego i społecznego. Są oni najstarsi i najbardziej doświadczeni spośród polityków, a ich kandydatura wymaga rekomendacji środowisk akademickich.
Każda izba wybiera Spikera – osobę bezstronną, kompetentną w prawie, która kieruje pracami izby, ale nie uczestniczy w głosowaniach ani debatach merytorycznych. Kandydaci do każdej z izb muszą spełniać kryteria wiekowe (odpowiednio 50, 80 i 110 lat) oraz wykazywać się czystością prawną i moralną. Tylko członkowie partii politycznych mogą kandydować do Izby Ludu; kandydatura do pozostałych izb nie wymaga przynależności partyjnej, lecz wymaga doświadczenia i opinii środowisk zawodowych.
Proces legislacyjny rozpoczyna się w Izbie Ludu. Ustawy po pierwszym i drugim czytaniu są głosowane i, jeśli uzyskają większość głosów, trafiają do Izby Znawców i Izby Etyków, które mają 8 dni na przygotowanie opinii i zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń. Obie izby mogą sprzeciwić się ustawie, co skutkuje jej powrotem do Izby Ludu. Jeśli jednak sprzeciw zostanie odrzucony, ustawa trafia do Prezydenta, który może ją podpisać lub zawetować. W ten sposób zachowany jest mechanizm wzajemnej kontroli władzy ustawodawczej, wykonawczej i prezydenckiej.
Wybory do Hanharai odbywają się co 8 lat. Są one obowiązkowe, tajne i powszechne. Każdy Ludź Dorosły ma prawo do trzech głosów: na konsula, senatora i etyka. Nieusprawiedliwione nieuczestniczenie w wyborach stanowi poważne wykroczenie i podlega karze grzywny. Nad prawidłowością głosowania czuwa Straż Demokratyczna, a proces wyborczy jest uregulowany szczegółowym harmonogramem, obejmującym m.in. kampanię, ciszę wyborczą oraz terminowe ogłoszenie wyników.
Partia polityczna w Tangii ma pełne prawo funkcjonowania, o ile nie promuje ustrojów totalitarnych, monarchizmu ani systemu Akioka. Partie mogą działać w modelu prezesowskim lub kolektywnym (radnym). Ich finansowanie jest jawne i może pochodzić z darowizn, składek członkowskich oraz budżetu państwa.
Hanharai powołuje rząd (Ka’ura), z premierem na czele, wyłanianym przez partię z największą liczbą konsulów. Ministrowie są odpowiedzialni przed Hanharai i mogą być przez niego odwołani. Hanharai ma obowiązek wyznaczać także tzw. Konsuli Lustra – przedstawicieli opozycji, którzy pełnią funkcje kontrolne wobec ministrów rządu.
Siedziba Hanharai znajduje się w centrum największej koncentracji ludności na wyspie Kaori. Dodatkowo parlament posiada dwie zapasowe siedziby, oddalone i w pełni przygotowane do pracy w sytuacjach kryzysowych, takich jak wojna czy katastrofa naturalna. Hanharai posiada także własne, niezależne systemy komunikacji, niezwiązane z armią, zapewniające ciągłość działania nawet w przypadku zagrożenia arekuarua – potencjalnego przewrotu wojskowego.
Hanharai stanowi serce systemu demokratycznego w Tangii i jego istnienie jest gwarantem suwerenności Ludzi Dorosłych, którzy jako jedyni posiadają pełnię praw obywatelskich i wybierają skład parlamentu oraz Prezydenta.
Sądownictwo w Świętej Republice stanowi jedną z siedmiu głównych władz państwowych i funkcjonuje jako władza niezależna od parlamentu, rządu i prezydenta. Gwarantuje obywatelom sprawiedliwy proces, ochronę przed nadużyciami państwa oraz niezależność sędziów. Jest to struktura wielopoziomowa, zróżnicowana i podporządkowana zasadom Ko’ari.
Sądy dzielą się na trzy typy: sądy ogólne, trybunały specjalistyczne oraz rady konstytucyjne. Sądy ogólne rozpatrują większość spraw cywilnych i karnych i działają w trzech instancjach: Sąd Amau (pierwszej instancji), Sąd Tonno’o (drugiej instancji) oraz Sąd Najwyższy (trzeciej i ostatecznej instancji). Wymiar sprawiedliwości opiera się na zasadzie domniemania niewinności, równości stron, jawności procesu oraz prawie do obrony z udziałem adwokata. Sędziowie są nieusuwalni, bezpartyjni i niezależni, a proces sądowy nie może się toczyć bez obecności obrońcy oskarżonego.
Trybunały specjalistyczne obejmują cztery odrębne jednostki:
Rada Konstytucji – organ orzekający o zgodności ustaw, umów i działań władz z Konstytucją. Jej decyzje są ostateczne. Składa się z 20 sędziów powoływanych przez Hanharai na 14 lat, mogących być wybranymi tylko raz ponownie. Tylko Rada może uchylić własne orzeczenie.
Rada Nadzoru Sług – rozpatruje odpowiedzialność najwyższych urzędników państwowych (z immunitetem) i dzieli się na Sąd Sług Szczególnych (dla osób z listy §2.7 Konstytucji) oraz Sąd Sług Ogólnych (dla pozostałych polityków). Jej decyzje są wiążące i opierają się na opinii Rady Konstytucji w sprawach konstytucyjnych.
Straż Demokratyczna – trybunał wyborczy odpowiedzialny za nadzór nad legalnością wyborów. Może stwierdzać ich nieważność i zarządzać powtórki głosowania. Posiada własną kadrę urzędniczą oraz prawo akredytacji lokali wyborczych.
Sąd Wojenny – sąd przeznaczony do orzekania w sprawach żołnierzy, którego sędziowie nie mogą mieć doświadczenia służby wojskowej poza szkoleniem podstawowym. Kadencja sędziego trwa 14 lat. Orzeczenia tego sądu mogą być zaskarżone wyłącznie do Rady Konstytucji, i to tylko raz.
Zasady prowadzenia spraw sądowych opierają się na głębokim szacunku dla praw człowieka: zakazane są tortury, wymuszenia zeznań oraz podsłuchiwanie rozmów oskarżonego z adwokatem. Państwo nie ma prawa zmuszać adwokata do ujawniania treści takich rozmów. Koszty obrony ponosi oskarżyciel w przypadku przegranej sprawy.
Integralną częścią sądownictwa są także dwa Biura Antykorupcyjne:
Biuro Antykorupcyjne do Spraw Sądów – bada przypadki korupcji w sądownictwie.
Biuro Antykorupcyjne Państwa – zajmuje się całą resztą instytucji publicznych oraz przypadkami korupcji o znaczeniu międzynarodowym.
Oba biura są kierowane przez niezależne Rady i mają osobnych Zwierzchników, którzy odpowiadają przed Hanharai, Transmisją i Ludźmi Dorosłymi. Państwo dopuszcza zgłoszenia anonimowe, a donosy objęte są tajemnicą wobec osób oskarżonych.
Sądownictwo Tangii odgrywa rolę strażnika praworządności i balansu sił. Działa w duchu Ko’ari i traktuje każdą sprawę jako sprawę moralną, wymagającą sprawiedliwości, przejrzystości i głębokiego szacunku dla osoby ludzkiej.
Siły zbrojne FTI
✦ «Ιτικορηροὶ Ταυ Μηνγάνᾰτ» ‹Itikoreiroì Tau Meingánăt› /ˌʔitiˈkʰoɾeɪ̆roɪ̆ tʰœːʉ̆ mʲɪŋ'ganət/ Ayu ⌑ Wielka Siła Republiki
Era 1 była pierwszym okresem politycznym w historii Świętej Republiki Tangii (FTI), trwającym od roku 10 334 do 10 342 ery Kyonu (EK). Epoka ta rozpoczęła się bezpośrednio po opuszczeniu kraju przez siły okupacyjne neszyjsko-sechtońsko-buanskie, które przez pokolenia sprawowały kontrolę nad Tangią w formie formalnie łagodnej, lecz de facto systemowo wyniszczającej zależności.
Era 1 pozostaje w pamięci Tangijczyków jako czas fundamentalnych decyzji. W jej trakcie uchwalono pierwszą konstytucję FTI, ustanowiono Radę Etyczną jako ciało doradcze opierające się na Ko'ari oraz rozpoczęto odbudowę edukacji publicznej. Chociaż napięcia między partiami były silne, zwłaszcza pomiędzy Frontem Rezonansowym a Sojuszem Humanitaryzmu, większość społeczeństwa zgadzała się co do konieczności budowy etycznego państwa, niezależnie od wybranej drogi. Wielu historyków uznaje tę erę za najważniejszą politycznie w historii Tangii – nie ze względu na osiągnięcia gospodarcze, lecz dlatego, że ustanowiła ramy moralne i instytucjonalne przyszłych sukcesów.
Mimo głębokiej biedy, zniszczonej infrastruktury i nieufności społecznej, była to epoka ogromnych nadziei, aktywizmu obywatelskiego i poszukiwania nowej tożsamości. Na tym tle narodziła się doktryna Ko'ari, która stała się etycznym fundamentem ustroju FTI i miała znaczący wpływ na życie polityczne, choć nie była bezpośrednio powiązana z żadną konkretną partią.
Początkowy krajobraz polityczny Ery 1 zdominowało pięć głównych partii politycznych. Każda z nich reprezentowała inne nurty ideowe oraz odpowiadała na różne potrzeby społeczeństwa próbującego odnaleźć się w nowej rzeczywistości.
Partia wywodząca się z kręgów działaczy pomocowych, pracowników opieki społecznej oraz inżynierów społecznych i technologów. Głosiła hasła odbudowy państwa na fundamentach odpowiedzialności, współczucia i technokratycznej skuteczności. Wspierała wdrażanie rozwiązań systemowych inspirowanych Ko'ari.
Główna baza wyborców: inteligencja techniczna, sektor opieki społecznej, pracownicy naukowi
✦ «Ταυτα Χορα'ακη» /ˈtœːʉ̆ta ˈhoɾaʔakeɪ̆/ Ayu ⌑ Partia Wschodzącej Przyszłości
Radykalnie lewicowa partia populistyczna wyrosła z protestów studenckich, zbuntowanej młodzieży i środowisk marginalizowanych. Wzywała do zerwania z przeszłością, redefinicji wspólnoty i pełnej dekonstrukcji dotychczasowych instytucji. Jej przekaz był oparty na emocjach, obrazach przyszłości i radykalnej równości.
Główna baza wyborców: młodzież miejska, prekariat, środowiska queerowe i kontrkulturowe
Reformistyczna partia środka, osadzona w społecznościach lokalnych. Promowała demokratyczną deliberację, partycypację obywatelską i umiarkowanie. Była silnie związana z organizacjami samorządowymi, grupami nauczycieli i lokalnymi liderami. Opowiadała się za stopniową odbudową instytucji i kultury prawnej.
Główna baza wyborców: klasy średnie, samorządowcy, nauczyciele, rodziny wielopokoleniowe
✦ «Καο'ο χυὰΡυαι'α» /ˈkʰaoʔo hʷəˈrʷaɪ̆ʔa/ Ayu ⌑ Porządek i przejrzystość
Partia prawicowo-liberalna promująca silne państwo, przejrzyste reguły rynkowe i moralność opartą na zasadach neokonserwatyzmu. Jej celem była szybka stabilizacja kraju, odbudowa dyscypliny społecznej i wdrożenie konkurencyjnej gospodarki. Cieszyła się dużym poparciem wśród ludzi zmęczonych chaosem.
Główna baza wyborców: przedsiębiorcy, urzędnicy, struktury porządkowe
Ideologia: liberalizm gospodarczy, umiarkowany instytucjonalizm
Stosunek do Ko'ari: niska zgodność (4/10)
Ustrój: silna egzekutywa, centralizm administracyjny
Front Rezonansowy
✦ «Νευρορινὲ Φαυφαν» /ˈnœːʉ̆ɾoɾinə ˈɸœːʉ̆ɾan/ Ayu ⌑ Front Rezonansowy
Najbardziej kontrowersyjna partia Ery 1, powstała z resztek kolaboracyjnych elit okupacyjnych oraz nowo powstałych korporacji. Łączyła narracje narodowościowe z emocjonalnym populizmem i miała silne powiązania z oligarchią. Jej retoryka była pełna odniesień do siły, porządku i „naturalnych hierarchii”.
Główna baza wyborców: korporacyjne elity, konserwatywne przedmieścia, środowiska ultraprawicowe
Era 2: Odbudowa struktur i nowy pragmatyzm (10 342 – 10 406 EK)
Druga era polityczna FTI rozpoczęła się niemal dwie dekady po zakończeniu ery 1, w momencie znacznego uspokojenia sytuacji społecznej i ustabilizowania granic. Choć ubóstwo wciąż dotykało wielu regionów, gospodarka wykazywała oznaki trwałego wzrostu, a idea Ko'ari zaczęła przesiąkać nie tylko elity, lecz również szersze kręgi społeczne. W tej epoce nastąpiło wyraźne przewartościowanie sceny politycznej — dawne hasła emocjonalne straciły impet, ustępując miejsca technokratycznym i instytucjonalnym projektom przyszłości.
Pomimo zmian, wiele partii ery 2 posiadało bezpośrednie lub ideowe korzenie w ugrupowaniach ery poprzedniej.
Silnie zakorzeniona w strukturach instytucjonalnych i promująca fundamentalizm kulturowy w duchu Ko'ari, partia ta wyrosła z dawnego Ruchu Ścieżek Obywatelskich, przejmując jego etos obywatelskiego obowiązku, lecz porzucając deliberatywność na rzecz bardziej spójnego przywództwa. Stała się bastionem modernistycznego konserwatyzmu i porządku.
Partia o radykalnie egalitarnej retoryce, odwołująca się do hasła "pełnej dystrybucji wspólnego dobrobytu". Jej estetyka i narracja wskazywały na kontynuację emocjonalnego populizmu Partii Wschodzącej Przyszłości, lecz z wyraźnym zwrotem ku bardziej ustrukturyzowanej, legalistycznej organizacji.
Najbliżej Ko'ari spośród wszystkich ugrupowań ery 2. Opierał się na bezpośrednim zaangażowaniu obywateli i projektach lokalnych wspólnot. Nie wywodził się bezpośrednio z żadnej partii ery 1, lecz był w dużej mierze efektem rozczarowania stylami zarządzania Sojuszu Humanitaryzmu oraz Porządku i Przejrzystości. Jego powstanie było ruchem oddolnym zainicjowanym przez środowiska akademickie i lokalnych działaczy.
Partia przejęła struktury dawnej partii Porządek i Przejrzystość, choć złagodziła język i wizerunek. Nadal reprezentowała interesy elit miejskich i klas wyższych, lecz starała się na nowo zdefiniować społeczne zaufanie do liberalnej gospodarki i prawa. Jej model zarządzania hybrydowego był kompromisem między efektywnością a pozorami partycypacji.
Skrajnie konserwatywna formacja, która wyrosła na obrzeżach dawnych struktur Frontu Rezonansowego. Choć różniła się metodami i deklarowała umiarkowanie pragmatyczne podejście do codziennych spraw, zachowała głęboko autorytarne ciągoty i nieufność wobec instytucjonalnego nadzoru. Jej celem było stworzenie nowego "cywilizacyjnego rdzenia" oporu wobec tego, co uznawała za "rozmycie wartości".
Era 3: Polaryzacja (10 414 - 10 550 EK)
Trzecia era polityczna FTI – znana jako "Era Polaryzacji" («Μυυανγλερανὰ Τιρανγ»‹Muwangleranà Tirang›) – rozpoczęła się w 10414 EK i była odpowiedzią na narastające napięcia ideowe po dwóch dekadach technokratycznej stabilizacji. Choć gospodarka kraju była już względnie silna, a instytucje państwowe dojrzałe, scena społeczna uległa wyraźnemu spolaryzowaniu. Nowy Ruch Spiralny i Ziemia i Niebo Ko’ari zdominowały Hanharai, tworząc trwający dekady duopol – rotacyjną walkę o władzę między dwiema wizjami moralnego i kulturowego porządku.
Mniejsze partie próbowały przetrwać, ale były systematycznie marginalizowane – zarówno przez logikę głosowania strategicznego, jak i medialną obecność dwóch głównych obozów. W środku epoki pojawił się Sojusz Technokratyczny, który wstrząsnął sceną polityczną, prezentując świeżą, wydajnościową alternatywę dla ideologicznego konfliktu.
Era ta była świadkiem wielu napięć społecznych, skandali, cyklicznych zmian nastrojów i pierwszych poważnych wstrząsów zaufania do demokracji. To również w tym okresie rozpoczęły się pierwsze procesy transformacyjne, które w kolejnych dekadach przekształcą partie w bardziej złożone formacje przyszłości. Polaryzacja nie tylko zdefiniowała styl debaty publicznej, ale również zahartowała instytucje republikańskie Tangii na kolejne wyzwania.
Partia reprezentująca integralistyczny nurt duchowo-polityczny, ściśle powiązany z oficjalną wykładnią Ko'ari. Wywodziła się ze środowisk wspólnot religijnych, zakonów, kadry nauczycielskiej oraz medytacyjnych uniwersytetów Koʻari. Jej celem było przywrócenie rdzennej harmonii między społeczeństwem, prawem a etyką, poprzez zintegrowane działania kulturowe i edukacyjne. Zdecydowanie odrzucała politykę konfrontacyjną, promując model kolektywnej odpowiedzialności i spójności wewnętrznej.
Główna baza wyborców: nauczyciele Koʻari, kadra etyczna, wspólnoty lokalne, duchowni medytacyjni
Ustrój: republika deliberatywna z prymatem ciał etycznych i moralnych
Nowy Ruch Spiralny
✦ «Αχαρι Νυνυαπυα Χεριπα» /ˈʔahaɾi ˈnʉnʷapʷaʔ ˈheɾipaʔ/ Ayu ⌑ Nowy Ruch Spiralny
Partia o silnym charakterze metafizyczno-ideowym, wywodząca się z wcześniejszych środowisk spiralnych z epoki odbudowy. Reprezentowała pogląd, że historia, etyka i społeczeństwo rozwijają się w cyklicznych, spiralnych wzorcach, które należy rozpoznawać i wzmacniać. Łączyła konserwatyzm kulturowy z głębokim sceptycyzmem wobec eksperymentów instytucjonalnych, promując powrót do "naturalnego porządku rzeczy". Jej przekaz oparty był na symbolice, rytuałach i odwołaniach do Ko'ari, interpretowanego jako system nie linearny, lecz powracający.
Główna baza wyborców: tradycjonaliści, społeczności wiejskie, środowiska rytualne i medytacyjne
Partia wywodząca się z kręgów eksperymentalnych badaczy, filozofów spekulatywnych i technologicznych transhumanistów. Promowała wizję radykalnej przyszłości, w której granice ludzkiej natury zostaną przekroczone dzięki postępowi biologicznemu, neurotechnologicznemu i społecznemu. Jej program zawierał postulaty redefinicji tożsamości, rewizji pojęcia obywatelstwa oraz wspierania migracji międzyformowej (biologicznej i cyfrowej). Choć deklarowała szacunek dla Ko'ari, to traktowała go bardziej jako punkt wyjścia niż cel – chcąc zapisać jego wartości w języku nadchodzącej postludzkiej egzystencji.
Główna baza wyborców: badacze technologii, młodzież metropolitalna, środowiska futurologiczne i bioinżynieryjne
Ideologia: transhumanizm, neoutopizm spekulatywny, radykalny pluralizm form życia
Stosunek do Ko'ari: umiarkowana zgodność (6/10), reinterpretacja w duchu postbiologicznym
Ustrój: eksperymentalna technokracja zmiennej tożsamości z pluralistycznym obywatelstwem
Partia o silnym charakterze etyczno-technokratycznym, reprezentująca nurt praktycznego wdrażania zasad Ko'ari w strukturze państwowej. Wyrosła na styku wspólnot duchowych i środowisk zarządzania publicznego. Jej celem było stworzenie zrównoważonego społeczeństwa, w którym decyzje podejmowane są przez wykształcone ciała moralne i znawców etyki, a nie w wyniku populistycznych impulsów. Silnie promowała instytucje deliberatywne oraz moralną edukację publiczną, jednocześnie opierając się pokusom ekspansywnego autorytaryzmu.
Główna baza wyborców: specjaliści ds. etyki, nauczyciele, kadry zarządzające instytucjami Koʻari
Partia inspirowana dawną filozofią jedności ducha, przyrody i społecznej współpracy, wywodząca się ze wspólnot ekologicznych, uzdrowisk Koʻari oraz ruchów lokalnej rekultywacji. Mandat Harmonistów głosił potrzebę odejścia od industrializacji i technopolityki na rzecz holistycznej równowagi między człowiekiem a biosferą. W polityce preferował rozwiązania konsensualne, pozainstytucjonalne i opierał się na zasadach miękkiego wpływu i harmonii. Choć jego elektorat był niewielki, partia miała duże znaczenie symboliczne i często pełniła rolę języczka u wagi w tworzeniu koalicji.
Główna baza wyborców: wspólnoty ekologiczne, nauczyciele rekreacyjni, terapeuci Koʻari, osoby żyjące w rytmie natury
Stosunek do Ko'ari: wysoka zgodność (8/10), z naciskiem na aspekt przyrodniczy i cykliczny
Ustrój: miękka demokracja deliberatywna z prymatem zgody i samoorganizacji lokalnej
Era 4: Rezolucja (10 551 EK - 10 853 EK)
Czwarta era w historii Świętej Republiki Tangia rozpoczęła się, gdy zmęczenie wieloletnią polaryzacją doprowadziło do stopniowego rozłamu istniejącego duopolu. Choć Nowy Ruch Spiralny oraz Ziemia i Niebo Ko'ari długo pozostawały silne, ich dominacja zaczęła być kwestionowana. Do parlamentu wchodziły nowe ugrupowania – od Radykalnego Frontu Emergencji, przez Mandat Harmonistów, aż po Sojusz Technokratyczny, który z czasem zdobył trwałe miejsce w strukturach władzy. Transformacje te były oznaką nowego porządku – mniej przewidywalnego, ale bardziej pluralistycznego.
Era 4 była jednocześnie okresem pierwszych wstrząsów o charakterze globalnym i ponadpolitycznym. Huragan, który zniszczył wyspy Akeira i Hiranea, dobrze zarządzana epidemia, która spustoszyła państwa ościenne – wszystko to pokazało nową rolę FTI na arenie międzynarodowej. Tangia nie była już tylko moralnym wzorem – zaczęła być również siłą sprawczą. Pomimo trudności, społeczeństwo zareagowało pozytywnie na działania państwa, zwłaszcza gdy operacje te przyniosły rezultaty bez strat własnych.
Zmiany społeczne, kulturowe i technologiczne zaczęły przyspieszać. Koʻari coraz głębiej zakorzeniało się w świadomości obywateli, nie tylko jako system etyczny, ale też jako narzędzie oceny działań rządu. Polityka przestała być wyłącznie rywalizacją – zaczęła pełnić funkcję moralną i światopoglądową. Era ta zakończyła się w atmosferze wysokiego napięcia, ale też z poczuciem, że Tangia przełamała ograniczenia własnej przeszłości i wkroczyła w epokę bardziej złożonej siły.
Partia centrowa, która powstała w wyniku zniechęcenia do duopolu dominującego w erze 3. W skład Bloku weszli dawni politycy umiarkowani, reformatorzy i byli sympatycy Ziemi i Nieba Ko'ari. Skupia się na reformowaniu instytucji państwa oraz obronie kompromisów społecznych. Ma ambicje budowania szerokich koalicji oraz zatrzymania postępującej polaryzacji politycznej.
Główna baza wyborców: klasa średnia, wykształceni profesjonaliści
Partia antyelitarna i populistyczna, która zyskała popularność podczas kryzysów socjalnych. Przemawia do wyborców zawiedzionych duopolem oraz postulatami technokratów. Łączy ostry przekaz medialny z realnym przywiązaniem do idei wspólnotowych i sprawiedliwości społecznej. W późniejszych fazach ery 4 zaczynała powoli łagodzić wizerunek i tworzyć zaplecze eksperckie.
Główna baza wyborców: mieszkańcy przedmieść, mniej wykształceni, starsze pokolenie
Stosunek do Ko'ari: emocjonalny i wybiórczy (6/10)
Ustrój: demokracja z elementami wodzowskimi
Fala Odrodzenia Ludzkiego
✦ «Κυ ῡ Κοραενὴτ χομΡιτα» /ˈkʰʉʔ ɥy ˈkʰoɾaeneɪ̆t həmˈritaʔ/ Ayu ⌑ Fala Odrodzenia Ludzkiego
Nowa partia centrowo-lewicowa, zbudowana na gruzach starszych organizacji progresywnych. Akcentuje powrót do prostoty, duchowości i łączności ze światem fizycznym, sprzeciwiając się alienacji i cyfryzacji życia. Promuje modele lokalne, wspólnotowe i decentralizację. Umiarkowana, lecz wizjonerska.
Główna baza wyborców: młodzież i mieszkańcy mniejszych miejscowości
Kontynuator dawnych spiralnych partii, lecz o nowym, bardziej pragmatycznym obliczu. W epoce 4 próbuje łączyć dziedzictwo mistycyzmu z nowoczesnym zarządzaniem i optymalizacją. Oferuje drogę opartą na wizji cyklicznego rozwoju i "oczyszczania systemu". Zachowuje elementy konserwatywnego podejścia do Ko'ari.
Główna baza wyborców: duchowni, elity religijne, tradycjonaliści
Ideologia: spirytualizm pragmatyczny
Stosunek do Ko'ari: zgodny z tradycją (9/10)
Ustrój: demokratyczny konserwatyzm z elementami kulturowej hierarchii
Partia powstała w reakcji na nadmiar emocji w polityce i odradzanie się populizmu. Opiera się na wiedzy eksperckiej, danych, analizie i zarządzaniu przez cele. Reprezentuje postawę chłodnego profesjonalizmu i długofalowego planowania. Krytykowana za brak emocjonalnego przekazu i oderwanie od nastrojów społecznych.
Główna baza wyborców: inżynierowie, analitycy, specjaliści IT
Ustrój: zarządzanie oparte na wynikach (management-by-outcomes)
Era 5: Siła (10 854 EK - 10 957 EK)
Era 5 była najkrótszą z dotychczasowych, ale niezwykle intensywną. To w tym czasie Święta Republika Tangia stała się niekwestionowanym liderem nie tylko w dziedzinie etyki i kultury, ale również technologii i obronności. Sukces interwencji wojskowej z 10854 EK, globalne uznanie waluty aotai, budowa stacji orbitalnej Feu Yul oraz stworzenie cyberprzestrzeni Rangfen-Ara — wszystkie te wydarzenia skumulowały się w czasie niespotykanej innowacji. Dominacja Sojuszu Technokratycznego (a potem Splotu Tawira) była silna, ale oparta na sprawności, a nie represji.
Nie obyło się jednak bez kosztów. Rangfen-Ara, początkowo zaprojektowana jako narzędzie współpracy i symulacji zbiorowej inteligencji, szybko wymknęła się spod kontroli. Produktywność spadła, młodzież ulegała uzależnieniu, a systemy państwowe zaczęły być podatne na dezintegrację. Władze próbowały reagować – wprowadzano ograniczenia, edukowano, porządkowano infrastrukturę – ale szkody kulturowe były trudne do cofnięcia. Problemy demograficzne i kryzys mieszkaniowy dodatkowo obciążyły państwo.
Pomimo tych wyzwań, Tangia wciąż promieniowała na świat. Kultura tangijska – T-Pop, animacje, wzornictwo, styl życia – podbiła media globalne. Nawet w obliczu problemów wewnętrznych Tangia pozostała krajem, do którego równały inne państwa. Epoka ta zakończyła się w momencie narastającego zmęczenia technokratycznym porządkiem, ale z wciąż niezachwianym przekonaniem o wyjątkowości własnej drogi.
Protokół był odpowiedzią na rosnący chaos oraz problemy z cyberprzestrzenią. Przedstawiał się jako siła porządku, wdrażająca systemy kontroli i odpowiedzialności, często w duchu zarządzania kryzysowego. Był skuteczny – zwłaszcza w ograniczaniu wpływów Rangfen-Ara – ale ceną za to była utrata części swobód. Jego technokratyczno-konserwatywny charakter był doceniany przez starsze pokolenia.
Główna baza wyborców: starsze pokolenia, byli urzędnicy, analitycy i służby porządkowe
Bezpośrednia kontynuacja dawnej Spirali Horyzontu i Spirali Kulturowej. Choć partia formalnie zerwała z retoryką konfrontacyjną, to w praktyce odwoływała się do tożsamości i tradycji "wewnętrznej transformacji cywilizacyjnej". Znana z intryg i głębokich struktur, w erze 5 nieoczekiwanie zyskała popularność poprzez wprowadzenie obowiązku wyborczego – co zwiększyło udział głosów skrajnych. Ich rządy szybko skompromitowały się serią skandali, a partia zaczęła być zagrożona delegalizacją.
Główna baza wyborców: osoby wyalienowane, duchowo radykalne, nieufne wobec głównego nurtu
Ideologia: wewnętrzny transhumanizm z elementami spirytualnego konserwatyzmu
Partia wyrosła z tradycji technokratycznej, stanowiąc kontynuację dawnego Sojuszu Technokratycznego. Postrzegana jako siła racjonalizacji i centralnego planowania, Splot Tawira w erze 5 przechodzi do działań na wielką skalę – wdrażając systemy cyfrowe, koordynację energetyczną oraz interfejsy cyberprzestrzenne. Ich działania doprowadziły do powstania Rangfen-Ara – przestrzeni świadomości współdzielonej – oraz do sukcesu technologicznego stacji orbitalnej Feu Yul. Problemy z nadzorem nad Rangfen-Ara osłabiły jednak ich pozycję, mimo sukcesów inżynieryjnych.
Główna baza wyborców: klasy średnie w metropoliach, sektor technologiczny, administracja państwowa
Ustrój: centralizm systemowy z elastycznością ekspercką
Ład Światła
✦ «Ρανγνὰ Καο'ο» /ˈraŋnəʔ ˈkʰaoʔo/ Ayu ⌑ Ład Światła
Ewolucja Fali Odrodzenia Ludzkiego, która w erze 5 przybrała bardziej ustrukturyzowaną, a zarazem ideową formę. Ład Światła dążył do harmonizacji społeczeństwa według wartości Koʻari, przy dużym nacisku na aksjologię i symboliczną odnowę kulturową. Jako partia wysoce etyczna, zdobywała uznanie w czasie kryzysów – szczególnie jako przeciwwaga dla partii technokratycznych i populistycznych. Jej słabością był jednak brak elastyczności wobec zmiennych warunków społecznych.
Główna baza wyborców: wykształceni humaniści, nauczyciele, duchowi przewodnicy
Partia powstała jako fuzja aktywistów lokalnych, działaczy samorządowych i obrońców praw jednostki, opowiadających się za decentralizacją. Jej siła polegała na wykorzystywaniu trendów społecznych – takich jak solarpunk, zdalna praca, oraz integracja natury i technologii. Cieszyła się sympatią młodszych wyborców, pragnących uciec z korporacyjnych metropolii i odnaleźć sens w lokalnych wspólnotach.
Główna baza wyborców: młodzież miejsko-wiejska, freelancerzy, społeczności alternatywne
Ideologia: solarpunkowa demokracja uczestnicząca
Stosunek do Ko'ari: 6/10
Ustrój: zdecentralizowany pluralizm
Era 6: Złoty Wiek (10 958 EK - 11 006 EK). Obecne czasy
Szósta era została przez wielu historyków już w trakcie jej trwania określona mianem Złotego Wieku. Święta Republika Tangia była wtedy nie tylko stabilna gospodarczo i demograficznie, ale również postrzegana jako wzór do naśladowania na arenie międzynarodowej. Polityka wewnętrzna stała się łagodniejsza, mniej spolaryzowana – kluczowe role odgrywały partie zakorzenione w Koʻari, takie jak Autorytet Siatki Światła czy Przymierze Tawira. Społeczeństwo osiągnęło wysoki poziom życia, a instytucje funkcjonowały niemal bez zarzutu.
Era ta przyniosła również ogromne sukcesy w infrastrukturze i kulturze. Powstały kolejne "cuda współczesnej Tangii" – punkty tranzytowe Kel Hemun i Kal Rowan, sieć kolei Falanglera, a także monumentalny kompleks Ko'ari Takomari. Zbudowano społeczeństwo, które potrafiło korzystać z technologii z umiarem, panować nad cyberprzestrzenią, i dbać o środowisko. Pomimo sporadycznych skandali i napięć, państwo pozostało jednolite, a jego głos na forum światowym zyskiwał coraz większy autorytet.
Złoty Wiek zakończył się nie upadkiem, lecz osiągnięciem granicy cywilizacyjnego potencjału. Tangia nie miała już przeciwników ani poważnych wyzwań zewnętrznych. Społeczeństwo zaczęło zadawać pytania nie o to "jak przetrwać", ale "co dalej?". Była to epoka kontemplacji, konsolidacji i spokojnej dominacji. Ostatnie wybory tej ery przeprowadzono w atmosferze powszechnego szacunku dla państwa – i świadomości, że historia wkrótce wejdzie w nowy rozdział.
Partia odwołująca się do klasycznego ducha Ko'ari, o konserwatywno-purystycznym charakterze. Pragnie uproszczenia struktur politycznych oraz większego poszanowania dawnych rytuałów i form życia publicznego. W jej narracji obecne są odniesienia do wczesnych świętych wzorców duchowej państwowości Tangii. Choć zachowuje modernistyczny sznyt, otwarcie krytykuje nowe eksperymenty społeczne i technologiczne.
Główna baza wyborców: osoby starsze, wierne tradycji
Ideologia: konserwatywny legalizm z elementami duchowego republikanizmu
Stosunek do Ko'ari: bardzo wysoka zgodność (10/10)
Koalicja środowisk technologicznych, ekologicznych i wspólnotowych, zakładająca decentralizację życia publicznego przy utrzymaniu silnego kręgosłupa etycznego. Syndykat promuje nowoczesne rozwiązania w transporcie, energetyce i edukacji, walcząc jednocześnie o prawa lokalnych wspólnot i ograniczenie wpływu korporacji. Jest głównym promotorem solarpunku, pracy zdalnej oraz alternatywnych modeli osadnictwa.
Główna baza wyborców: młodsi dorośli, freelancerzy, klasy średnie
Ideologia: zielona technodemokracja z elementami wspólnotowości
Kontynuacja Splotu Tawira — dawnej partii technologów — która w erze 6 przeszła reorganizację ku większej odpowiedzialności etycznej. Nadal jednak skupia się na radykalnych innowacjach, eksploracji kosmicznej oraz cyberprzestrzeni. Autor projektów takich jak Feu Yul czy Rangfen-Ara, często krytykowany za trudności w kontrolowaniu skutków technologicznych własnych innowacji.
Główna baza wyborców: naukowcy, wynalazcy, entuzjaści cybertechnologii
Ideologia: radykalna technokracja z komponentem eksploracyjnym
Ustrój: centralistyczna technokracja z elementami konsultacyjnymi
Autorytet Siatki Światła
✦ «Ρανγφεννὲ Χαρατα» /ˈraŋɸennə ˈhaɾata/ Ayu ⌑ Autorytet Siatki Światła
Partia humanitarno-duchowa, przekształcona z Ładu Światła. Dąży do społeczeństwa świetlistego — etycznego, świadomego i zharmonizowanego. Popiera edukację duchową, sztukę i duchowe instytucje publiczne. Choć mistyczna w przekazie, uznaje wartość nauki i techniki, pod warunkiem zgodności z Ko'ari.
Główna baza wyborców: duchowieństwo, artyści, nauczyciele
Ideologia: oświecony humanizm z sakralnym naciskiem
Pozostałość po dawnym Kontinuum Welonu, która utraciła większość znaczenia. Skrajnie konserwatywna, niekiedy antysystemowa, często krytykowana za próbę przywracania przestarzałych wzorców. Zyskuje poparcie głównie na obszarach rozczarowanych technokratycznymi rządami i szybkim rozwojem społecznym.
Główna baza wyborców: mieszkańcy peryferii, konserwatywna prowincja
Ideologia: izolacjonistyczny konserwatyzm z elementami tradycjonalizmu
Łowiectwo, górnictwo, rybołówstwo, hodowla i zbieractwo
Przemysł
Usługi oprócz handlu
Handel
Giełda
Kultura
Cuda Tangii
"Cuda Tangii" («Μα Τανγυὰτ ματυαλῠν»‹Ma Tanguàt matualŭn›/maʔ ˈtʰaŋgʷat ˈmatʷaɫɯ̃n/) to dobór największych osiągnięć, zazwyczaj architekturalnych, jakie wykonano w Tangii, na terytorium wyspy Kaori, przez jakąkolwiek cywilizację, która na niej istniała. Najczęściej wyróżnia się dwa zestawienia: współczesne osiągnięcia Świętej Republiki Tangii, oraz tradycyjne Dziesięć Cudów Tangii roku 9509 EK, z których część przetrwała do dzisiaj. Uznaje się, że współczesne dziesięć cudów nie powinny powtarzać poprzednich oraz powinny powstać wyłącznie w epoce republikańskiej.
Cyberprzestrzeń Rangfen-Ara - specyficzna przestrzeń cybernetyczna, do której można się dostać doświadczając zmienionej świadomości.
Tektoniczna Iglica Hala - olbrzymi biurowiec, drapacz chmur o wysokości 1016 metrów, mieszczący Kaoryjskie Centrum Targowe oraz siedzibę Republikańskiej Giełdy Narodowej.
Biolaboratorum Tea'eri - wielkie laboratorium biologiczne w formie ogromnej przeszklonej kopuły wystającej ponad Zaporę Kaoryjską nad ocean, pod którą znajduje się sztuczny park zwierząt i botaniczny znacznych rozmiarów.
Sejsmiczny Rdzeń Fotoanemoenergetyczny - siatka potężnych baterii solarnych i turbin wiatrowych w przestrzeniach pustynnych i górskich, zapewniający dostawy energii elektrycznej.
Punkty Tranzytowe Kel Hemun i Kal Rowan - wschodni i zachodni kaoryjski hub tranzytowy powiązany z Falanglera, z koleją typu hyperloop dla VIPów i magnetyczno-lewitującą dla większości pasażerów, z lotniskiem i wieloma innymi terminalami, pasażerskimi i towarowymi.
Ko'ari Takomari (Lustro Ko'ari) - świątynia poświęcona Ko'ari, składająca się z dziewięciu przestrzeni dotyczących aspektów Ko'ari[3], w obowiązującym w kraju stylu Solarpunk:
Hurangán (Humanitaryzm) - Plac społeczny z kuchnią slow food, klinikami, amfiteatrem do opowiadania historii.
Hirane (Emergencja) - Komora wspólnych instalacji dźwiękowych/świetlnych, które działają tylko wtedy, gdy wielu odwiedzających harmonijnie współdziała.
Hakun (Logika) - studio analityczne o szklanych ścianach, w którym odbywają się symulacje obywatelskie, debaty etyczne i laboratoria decyzyjne.
Neika'i (Tradycja, Jeśli Nie Szkodzi) - Dziedziniec, na którym odtwarzane są i dyskutowane zwyczaje kulturowe, które mogą zostać zrewidowane lub wycofane.
Reo'ina (Pragmatyzm) - Galeria warsztatów projektowania funkcjonalnego, prezentująca projekty, które równoważą wydajność, etykę i korzyści.
Yakome (Regeneracja Mentalna) - ogrody wodne, rzeźby kinetyczne i biowrażliwe strefy medytacyjne. Sztuczne chmury i filtry wiatrowe pomagają się zrelaksować.
Nitakimaya (Psychologia) - Lustrzany wewnętrzny labirynt z emocjonalnie reagującym światłem, z wbudowanymi doświadczeniami VR/AR dotyczącymi codziennych dylematów psychologicznych.
Hana (Obowiązek) - cicha sala z relacjami świadków poświęcenia i odwagi, od zwykłych pracowników po przywódców obywatelskich.
Nerea (Odpowiedzialność) - centralna agora, w której odwiedzający symulują głosowanie, wpływ polityki i debatę z awatarami AI lub prawdziwymi delegatami.
W niniejszym artykule przyjmuje się poniższe rozszerzenia i modyfikacje modelu standardowego (henrykowskiego) projektu Kyon:
ANCIENT FLORA.Niniejszy artykuł zakłada dużą dostępność paliw kopalnych na Kyonie i zajście rewolucji przemysłowej w stylu ziemskim.
ANCIENT FLORA+.Niniejszy artykuł dodaje do starożytnego życia na Kyonie organizmy produkujące wapień i marmur.
DYNAMIC FLORA.Rośliny Kyonu są zdolne do nagłego zakwitu oraz mogą szybko tworzyć formy przetrwalnikowe. Niniejszy artykuł zakłada zatem przystosowanie się roślin do cech planety.
. Najstarszy slogan, pochodzący z początków okresu królestw Kaori. Jego słów nie da się dopasować do języka Ayu, prawdopodobnie było to obcojęzyczne, być może przedtangijskie wyrażenie, które zostało przystosowane do ubogiej fonetyki Ayu i przekształcone przez wieki. Używany był rytmiczny okrzyk bojowy. Znaczenie słów "Luta ni Fari, wpisz mnie do kronik!" zdaje się być dopisane znacznie później, a język oryginalnych słów pozostaje nieznany.
